tag:blogger.com,1999:blog-384564222011-09-03T15:34:52.222+04:30aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comBlogger1381100tag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-60162966277182462692011-03-11T18:49:00.008+03:302011-04-18T23:04:03.935+04:30<div style="text-align: center;"><span style="font-size:85%;"><img src="http://www.ghabil.com/files/900127-yousefalikhani.jpg" border="0" /><br />دختر ِ شاه پریان هم الموتی است! ... (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=309">کتاب هفته</a>) (<a href="http://tadaneh.persiangig.com/other/900127-ketabehafteh-yousefalikhani.pdf">PDF</a>) - عکاس: مرتضی قدیمی<br /><br /><img src="http://www.ghabil.com/files/ghanipour-award-yousefalikhani.jpg" border="0" /><br />«عروس بيد» نوشته يوسف عليخاني برنده <a href="http://www.tadaneh.com/search/label/habib-ghanipoor-award">جایزه کتاب سال حبيب ‌غني‌پور</a> شد - عکاس: رضا دشتی<br /></span></div><span style="font-size:85%;"><br /></span><div align="center"><span style="font-size:85%;"><img src="http://www.ghabil.com/files/YousefAlikhani-by-Javad-Atashbari.jpg" border="0" /><br /></span><span style="font-size:85%;">یوسف علیخانی - آخرین روزهای آبان 89 - عکاس: <a href="http://www.javadatashbari.com/">جواد آتشباری</a></span><span style="font-size:85%;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-6016296627718246269?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05759191098902087475noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-60798216689903756752010-12-05T00:41:00.014+03:302011-07-21T18:21:30.655+04:30<div align="justify"><a href="http://www.ghabil.com/files/aroos-e-bid-chap-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433749750554967458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 227px" alt="" src="http://www.aamout.com/store/files/tn/t200_2011117IMV_aroose%20bid%204.jpg" border="0" /></a>(مجموعه داستان)<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/05/yousef-alikhani.html">یوسف علیخانی</a><br /><br />نشر آموت<br />چاپ چهارم: بهار 1390<br />چاپ سوم: زمستان 1389<br />چاپ <a href="http://www.ghabil.com/files/aroos-e-bid-chap-2.jpg">دوم</a>: بهار 1389<br />چاپ <a href="http://64.130.220.65/Multimedia/pics/1388/11/art/711.jpg">اول</a>: زمستان 1388<br />192 صفحه<br />2200 نسخه<br />4000 تومان</div><br /><br /><br /><p align="center">«عروس بید» برنده کتاب ‌سال ‌غني‌پور شد ... <a href="http://www.tadaneh.com/2011/03/habibghanipoor-aros-e-bid.html">اینجا</a><br />نگاهي به سه گانه يوسف عليخاني ... <a href="http://noghtevirgol.blogfa.com/post-26.aspx">فاطمه سرمشقی</a> (<a href="http://radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/03/18/2606">رادیو</a> <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=273">زمانه</a>)<br />پناه بر عروس بید ... <a href="http://noghtevirgol.blogfa.com/post-23.aspx">فاطمه سرمشقی</a> (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=265">روزنامه</a> <a href="http://www.farheekhtegan.net/userfiles/file/1389-12/pdf12-17/page16.pdf">فرهیختگان</a>)<br /><br />مستندنگاری غرایب ... حامد حسن پور (<a href="http://www.louh.com/content/5305/default.aspx">لوح</a>)<br />گفتگو با جادوگرِ میلَکی ... مجله <a href="http://movafaghiat.com/index.aspx?siteid=1&amp;siteid=1&amp;pageid=160&amp;p=3&amp;g=14&amp;showitem=216">موفقیت</a> (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=231">پرستو</a> <a href="http://parastooavazzadeh.blogfa.com/post-8.aspx">عوض‌زاده</a>)<br />نقد «سه گانه» در «دانشگاه فردوسی مشهد» ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=174">اینجا </a><br />نقد«عروس بيد» در «کانون ادبیات ایران» ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=129">اینجا </a><br />نقدِ «عروس بید» در «سرای اهل قلم» ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=53">اینجا </a><br />عروس بید، نامزد دوازدهمین جایزه کتاب فصل ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=93">اینجا</a><br />چاپ دوم «عروس بید» رسید ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=97">اینجا</a><br />بیست و سومین نمایشگاه بین المللی کتاب ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=69">اینجا</a><br />عروس بید در میلک ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=111">علی عبداللهی</a> (روزنامه <a href="http://sharghnewspaper.ir/Released/89-04-15/397.htm#24041">شرق</a>)<br />عليخاني و پيوند با زهدان ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=118">مرتضا كربلايي‌لو</a> (روزنامه <a href="http://sharghnewspaper.ir/Released/89-04-15/397.htm#24041">شرق</a>)<br />ظرفیت‌های‌زبانی‌عروس بید ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=138">میثم نبی</a> (روزنامه <a href="http://www.tehrooz.com/1389/5/30/TehranEmrooz/353/Page/11/">تهران امروز</a>)<br />ولایت پرستی میلک ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=145">فرحناز علیزاده</a> (<a href="http://sharghnewspaper.ir/Released/89-07-29/p30.pdf">روزنامه</a> <a href="http://sharghnewspaper.ir/Released/89-07-29/410.htm#30686">شرق</a>)<br />از خیال ... تا واقعیت ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=143">خدیجه زمانیان </a>(روزنامه <a href="http://www.qudsdaily.com/archive/1389/html/5/1389-05-18/page30.html#0">قدس</a>)<br />ملخ های میلک، خیابان های نیویورک ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=86">محمد صرفی</a> <span style="font-size:85%;">(<a href="http://tadaneh.persiangig.com/image/youssef-alikhani/890225-keyhan.pdf">روزنامه</a> </span><a href="http://www.kayhannews.ir/890225/9.htm#other1104"><span style="font-size:85%;">کیهان</span></a><span style="font-size:85%;">)<br /></span>روایت بی‌غل‌وغش نویسنده خودی ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=137">احمد بیگدلی</a> (روزنامه <a href="http://www.farheekhtegan.net/content/view/11292/39/">فرهیختگان</a>)<br />پناه برخدا از این اسیر میلک ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=173">محسن حکیم‌معانی</a> (روزنامه <a href="http://www.hamshahrionline.ir/news-122840.aspx">همشهری</a>)<br />عروسی دیگر! ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=71">مهیار زاهد</a> (<a href="http://www.1000ketab.com/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=849:1389-02-12-12-31-46&amp;catid=41:1388-04-06-11-03-48&amp;Itemid=82">هزار کتاب</a>)<br />نان ِ همین زبان ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=80">علیرضا روشن</a> (مجله مثلث)<br />سمفونی واژگان روستا ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=72">مهتاب کامرانی</a> (روزنامه <a href="http://www.iran-newspaper.com/1389/2/16/Iran/4495/Page/17/Iran_4495_17.pdf">ایران</a>)<br />بار دیگر «میلک» .... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=75">حمید امیدی سرور</a> (الفِ همشهری)<br />آرمانشهر ميلک ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=54">حورا نژادصداقت</a> (<a href="http://tadaneh.persiangig.com/image/youssef-alikhani/890201-TehranEmrooz.pdf">تهران</a> <a href="http://www.tehrooz.com/1389/2/1/TehranEmrooz/313/Page/12/">امروز</a>)<br />مگر شعر چیست ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=47">امین فقیری</a> (روزنامه شرق)<br />سفر به سرزمين خرافات ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=39">حسین جاوید </a>(<a href="http://www.ketablog.ir/blogs/blog.php?code=49">کتابلاگ</a>)<br />میلَک و نویسنده اش ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=35">یوسف انصاری</a> (<a href="http://www.bahardaily.com/Pdf/88-12-22/8.pdf">روزنامه</a> <a href="http://www.bahardaily.com/News/2297">بهار</a>)<br />شک٬ باور٬ ایمان ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=177">آسیه نظام‌شهیدی</a> <span style="font-size:85%;">(وبلاگ شخصی)</span><br />قصه های میلک تمام نشده ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=45">الاهه دهنوی</a> (<a href="http://elahedehnavi.blogspot.com/2010/04/blog-post_3515.html">وبلاگ</a>)<br />واکنش به منتقدان ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=31">حسن محمودی</a> (<a href="http://www.farheekhtegan.ir/content/view/7734/39/">روزنامه</a> <a href="http://tadaneh.persiangig.com/other/881216-farhikhtegan.pdf">فرهیختگان</a>)<br />مرز ناپیدای خیال و واقعیت ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=46">بهناز راشدی</a> (<a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100872359998">روزنامه</a> <a href="http://tadaneh.persiangig.com/image/youssef-alikhani/890124-jamejam.pdf">جام جم</a>)<br />قصه هاي ميلكي همچنان ادامه دارد ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=179">علي رشوند</a> (<a href="http://www.madomeh.com/blog/1389/07/04/aros2/">مد و مه</a>)<br />داستان‌هایی فارغ از هیاهوی شهر ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=50">شهرنوش پارسی‌پور</a> (<a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20100414_Revayat_173_Yusef_Alikhani_.mp3">رادیو</a> <a href="http://zamaaneh.com/parsipur/2010/04/post_380.html">زمانه</a>)<br />جهان داستانی یوسف علیخانی ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=25">رئوف موسوی </a>(<a href="http://www.javanonline.ir/PDF/NewsPaper/3068/11.pdf">روزنامه </a><a href="http://www.javanonline.ir/PDF/NewsPaper/3068/11.pdf">جوان</a>)<br />بندبازی در آسمان داستان ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=30">حمید نورشمسی</a> (<a href="http://tadaneh.persiangig.com/other/881215-TehranEmrooz.pdf">روزنامه</a> <a href="http://tehrooz.com/1388/12/15/TehranEmrooz/285/Page/11/TehranEmrooz_285_11.pdf">تهران</a> <a href="http://tehrooz.com/1388/12/15/TehranEmrooz/285/Page/11/TehranEmrooz_285_11_31314_NewsCut.jpg">امروز</a>)<br />طوفان‌سواري در ميلك ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=28">مرتضا كربلايي‌لو</a> (<a href="http://www.ghabil.com/files/881208-donya-e-eqtesad.pdf">روزنامه</a> <a href="http://www.donya-e-eqtesad.com/Default_view.asp?@=197511">دنیای</a> <a href="http://tadaneh.persiangig.com/other/881208-donya-e-eqtesad.pdf">اقتصاد</a>)<br />تريلوژي ميلک ... <a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=26">علی چنگیزی</a> (<a href="http://tadaneh.persiangig.com/other/881205-etemaad.pdf">روزنامه</a> <a href="http://www.etemaad.ir/Released/88-12-05/253.htm#175809">اعتماد</a>)<br /><br />گفتگو با روزنامه شرق (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=119">مهیار زاهد</a>)<br />گفتگو با هفته نامه مثلث (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=90">مهیار زاهد</a>)<br />گفتگو با جام‌جم (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=55">حورا نژادصداقت</a>)<br />گفتگو با تهران امروز (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=127">حمید نورشمسی</a>)<br />گفتگو با روزنامه بهار (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=43">حسین جاوید</a>)<br />گفتگو با روزنامه ایران (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=38">ايليا آريايي‌نژاد</a>)<br />گفتگو با مجله چلچراغ (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=27">سجاد صاحبان زند</a>)<br />گفتگو با روزنامه مردم سالاری (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=89">حسین خدنگ</a>)<br />گفتگو با ایران صدا (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=88">یاسر نوروزی</a>)<br />گفتگو با خبرآنلاین (<a href="http://www.aamout.com/content/article.aspx?id=76">اینجا</a>)<br /><br />سومين مجموعه‌ي داستان يوسف عليخاني منتشر شد ... <a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1492227&amp;Lang=P"><span style="font-size:85%;">ایسنا </span></a><a href="http://aamout.blogspot.com/2010/02/aros-e-beed.html"><span style="font-size:85%;"></span></a><br /><br /><span style="font-size:85%;">معرفی در روزنامه </span><a href="http://aamout.blogspot.com/2010/02/farheekhtegan.html"><span style="font-size:85%;">فرهیختگان</span></a><span style="font-size:85%;">، روزنامه </span><a href="http://www.donya-e-eqtesad.com/Default_view.asp?@=196508"><span style="font-size:85%;">دنیای اقتصاد</span></a><span style="font-size:85%;">، روزنامه </span><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100867709438">جام</a> <a href="http://www.magiran.com/npview.asp?ID=2051266">جم</a> </span><br /><a href="http://aamout.blogspot.com/2010/02/881129-irannewspaper.html"><span style="font-size:85%;">ايليا آريايي‌نژاد </span></a><span style="font-size:85%;">(روزنامه </span><a href="http://www.iran-newspaper.com/1388/11/29/Iran/4438/Page/28/Iran_4438_28.pdf"><span style="font-size:85%;">ایران</span></a><span style="font-size:85%;">) - </span><a href="http://aamout.blogspot.com/2010/02/asad-amraei.html"><span style="font-size:85%;">اسدالله امرایی</span></a><span style="font-size:85%;"> ( </span><a href="http://www.etemaad.ir/Released/88-11-29/151.htm#175297"><span style="font-size:85%;">اعتماد</span></a> و <span style="font-size:85%;"><a href="http://www.farheekhtegan.ir/content/view/8751/39/">فرهیختگان</a>) - </span><a href="http://aamout.blogspot.com/2010/03/881220-iran.html"><span style="font-size:85%;">سایر محمدی</span></a><span style="font-size:85%;"> (</span><a href="http://www.iran-newspaper.com/HTMLResources/Tools/PrintVersion/?NewsID=newsContent_52203"><span style="font-size:85%;">روزنامه</span></a><span style="font-size:85%;"> </span><a href="http://www.iran-newspaper.com/1388/12/20/Iran/4455/Page/17/Iran_4455_17.pdf"><span style="font-size:85%;">ایران</span></a><span style="font-size:85%;">)<br /></span><a href="http://www.nosratdarvishi.com/article.aspx?id=1274"><span style="font-size:85%;">چراغ های رابطه</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.fittin.blogfa.com/post-121.aspx"><span style="font-size:85%;">داستان مقاله</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://changizi.blogfa.com/post-437.aspx"><span style="font-size:85%;">جامعه</span></a><span style="font-size:85%;"> </span><a href="http://changizi.blogfa.com/post-442.aspx"><span style="font-size:85%;">کهنه</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://asremardom.blogfa.com/post-6563.aspx"><span style="font-size:85%;">عصر مردم</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://2shanbe.blogfa.com/post-2644.aspx"><span style="font-size:85%;">دوشنبه</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://kandooj.persianblog.ir/post/125"><span style="font-size:85%;">کندوج</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://aliallahsalimi.blogfa.com/post-99.aspx"><span style="font-size:85%;">باغ های معلق</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.ketablog.ir/upload/content/aros-e-beed.jpg"><span style="font-size:85%;">کتابلاگ</span></a><span style="font-size:85%;"><br />خبرگزاری </span><a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=1039085"><span style="font-size:85%;">مهر</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.shahr.ir/ViewNews.aspx?IDNews=10006"><span style="font-size:85%;">شهر</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://ilna.ir/newsText.aspx?id=108908"><span style="font-size:85%;">ایلنا</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.ana.ir/news_view.php?id=22170"><span style="font-size:85%;">آنا</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.khabaronline.ir/news-45240.aspx"><span style="font-size:85%;">خبرآنلاین</span></a><span style="font-size:85%;">، مجله </span><a href="http://mandegar.info/1388/Esfand/intro-books12-88.asp"><span style="font-size:85%;">ماندگار</span></a><span style="font-size:85%;">، مجله </span><a href="http://www.morur.net/article.aspx?id=974"><span style="font-size:85%;">مرور</span></a><span style="font-size:85%;">، مجله </span><a href="http://8aaad.com/archive/1388/12/post-477.php"><span style="font-size:85%;">هشتاد</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.khabaronline.ir/news-45151.aspx"><span style="font-size:85%;">خبرآنلاین</span></a><span style="font-size:85%;">،<br />مجله </span><a href="http://www.bairami.com/News/?id=3406"><span style="font-size:85%;">بیرمی</span></a><span style="font-size:85%;">، روزنامه </span><a href="http://www.vatanemrooz.ir/HTMLResources/Tools/PrintVersion/?NewsID=newsContent_25880"><span style="font-size:85%;">وطن امروز</span></a><span style="font-size:85%;">، رادیو </span><a href="http://zamaaneh.com/khaak/2010/02/publish_at_26_02_2010.html"><span style="font-size:85%;">زمانه</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://ghalamonline.com/post/13895"><span style="font-size:85%;">قلم آنلاین</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://mumbojumbo.ir/1388/12/09/%C3%98%C2%B9%C3%98%C2%B1%C3%99%CB%86%C3%98%C2%B3-%C3%98%C2%A8%C3%9B%C5%92%C3%98%C2%AF/"><span style="font-size:85%;">مامبو جامبو</span></a><span style="font-size:85%;">،<br />مجله </span><a href="http://www.jenopari.com/article.aspx?id=1408"><span style="font-size:85%;">جن و پری</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.forum.98ia.com/t15895.html#post531482"><span style="font-size:85%;">نود و هشتیا</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.aftab.ir/articles/art_culture/issue/c5c1267521388_yusef_alikhani_p1.php"><span style="font-size:85%;">آفتاب</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://cnaps.blogspot.com/2010/03/blog-post.html"><span style="font-size:85%;">سیناپس</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://book20.mihanblog.com/post/2463"><span style="font-size:85%;">کتاب</span></a><span style="font-size:85%;"> </span><a href="http://book20.mihanblog.com/post/2462"><span style="font-size:85%;">بیست</span></a><span style="font-size:85%;">، <a href="http://mishane.blogfa.com/post-157.aspx">مشیانه</a></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-6079821668990375675?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-45854935111017356962010-12-04T23:17:00.001+03:302011-07-17T23:08:01.250+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.ghabil.com/files/EjdehaKoshan-GhadamBekheier.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307939913872062402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 132px; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/ezdehakoshan-yousefalikhani.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">مجموعه داستان<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/05/yousef-alikhani.html">يوسف عليخاني</a></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/05/yousef-alikhani.html"> </a><br /><br /></span><span style="font-size:100%;">نشر آموت</span></div><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:85%;"></span></div><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">چاپ پنجم: بهار 1390<br />چاپ <a href="http://www.shahr.ir/ViewNews.aspx?IDNews=10002">چهارم</a>: زمستان 1388<br /></span>176 صفحه، 2200 نسخه، 3500 تومان<br /><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317195822490255762">چاپ اول</a>: 1386 <a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317195913360257922">چاپ دوم</a>: 1387 <a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317196106797356034">چاپ سوم</a>: 1388</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">* <span style="font-size:100%;">شایسته تقدیر در </span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/11/aleahmad-award.html"><span style="font-size:100%;">جایزه جلال آل احمد </span></a><br /><span style="font-size:100%;">* نامزد هشتمین دوره </span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/11/hoshang-golshiri.html"><span style="font-size:100%;">جایزه هوشنگ گلشیری</span> </a></span><br /><br />گزارش و عکس‌های جلسه نقد «اژدهاکشان» در سرای اهل قلم ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/08/sara-ye-ahl-e-ghalam.html">اینجا </a><br />گزارش و عکس‌های جلسه نقد «اژدهاکشان» در نشر افراز ... <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/02/ejdehakoshan-afraz.html">اینجا</a><br />گزارش و عکس‌های جلسه نقد «اژدهاكشان» در كانون ادبيات ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/molkmian-biniaz-gudarzi.html">اینجا</a></div><div dir="rtl" align="justify"><br /><strong>گفتگو با<br /></strong>(<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/12/ejdehakoshan-mp3.html">رادیو فرهنگ</a>) ، (<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/03/nasle3-jamejam.html">روزنامه جام‌جم</a>) و (<a href="http://zamaaneh.com/literature/2009/02/post_520.html">رادیو زمانه</a>)<br />(<a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/12/parsnamak.html">پارسنامک</a>)، (<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/shahrgan.html">شهرگان</a>)، (<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/interveiw-with-etemaadmelli.html">اعتماد ملی</a>)، (<a href="http://ghabil.com/files/Ketabhafteh-aleahmad-award-12.pdf">کتاب هفته</a>)<br /><br /><div dir="rtl" align="justify"><strong>نقدها:</strong><br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/fathollah-biniaz.html">فتح‌الله بی‌نیاز</a>: اژدهاکشان اثری مدرنيستي است و از ادبيات شفاهي بهره مي‌گيرد<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/mohammad-reza-goudarzi.html">محمدرضا گودرزی</a>: این داستان‌ها از يك بُعد، مدرن هستند و از يك بُعد اسطوره‌اي<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/dastgheib.html">عبدالعلي</a> <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/dastgheib.html">دست‌غيب</a>: علیخانی داستانی پدید آورده کاملا بومی و غیر اقتباسی<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/05/roshanak-pashaee.html">دكتر روشنك پاشايي</a><span style="font-size:78%;"><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/05/roshanak-pashaee.html"> </a>(كارگزاران):</span>‌ زمان داستان‌ها از روزگاران کهن تا اکنون است<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/mitra-davar.html">ميترا داور</a>: <span style="font-size:85%;">(مجله اينترنتي <a href="http://www.morur.com/article.aspx?id=230">مرور</a>)</span> اژدهاکشان گامي‌‌ست در احیای ادبیات بومي<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/02/shahrnush-parsipur.html">شهرنوش پارسی پور</a><span style="font-size:78%;"><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/02/shahrnush-parsipur.html"> </a>(رادیو <a href="http://zamaaneh.com/parsipur/2008/02/post_122.html">زمانه</a>)</span>: حضرتقلی اژدهاکشان، یک اسم اساطیرواری دارد<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/molkmian.html">فريدون حيدري مُلك‌ميان</a>:‌ <span style="font-size:78%;">(مجله <a href="http://www.mandegar.info/1386/Aban/f-h-molkmian.asp">ماندگار</a>)</span> معشوقه‌کشان یا واپسين تعبير رؤياهاي بدوي<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/sepanloo-banifatemeh-penhani.html">م.ع. سپانلو، بني‌فاطمه‌ و پنهاني </a>: <span style="font-size:78%;">(همشهري)</span> داستان‌هاي خوف‌انگيز اژدهاکشان<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/04/omid-biniaz.html">اميد بي‌نياز</a>: <span style="font-size:78%;">(مجله بخارا)</span> اينجا ميلك است؛ پاتوق رئاليسم بومي ايران<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/sepideh-jodeyri.html">سپيده جديري</a>:<span style="font-size:78%;"> ( اعتماد ملي)</span> بر پايه داستاني‌كردن خرافه‌ها و باورها شكل مي‌گيرند<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/faraji.html">محسن فرجي</a>:‌ <span style="font-size:78%;">(اعتماد ملي)</span> در اژدهاکشان موفق به خلق دنياي داستاني خود شده<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/maryam-hosseinian.html">مريم</a> <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/maryam-hosseinian.html">حسينيان</a>: <span style="font-size:78%;">( <a href="http://maryamhosseinian.blogfa.com/post-17.aspx">قدس</a>)</span> علیخانی، خواسته يا ناخواسته به فرم هم نزديك شده است<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/02/mirghiasi.html">سيده رباب ميرغياثي</a><span style="font-size:78%;"> (<a href="http://www.magiran.com/npview.asp?ID=1573424">اعتماد ملي</a>):</span> نویسنده، ناخودآگاه پاي در كفش مردم نگاران كرده<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/01/mohsen-hakim-maani.html">محسن حكيم‌معاني</a> <span style="font-size:78%;">(همشهري)</span>:‌ مجموعه قبلي پر بود از واژه هاي نامانوس محلي<br /><strong><span style="FONT-WEIGHT: normal"><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/01/tala-nejadhasan.html">طلا نژادحسن</a>: به کارگیری افسانه و تا حدود زیادی به روز کردن آن<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/01/araz-ilkhchoei.html">آراز ایلخچویی</a>:‌ می توانست خیلی بهتر باشد ولی یک عنصر اساسی غایب است<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/ali-ghane.html">علی قانع</a>: <span style="font-size:78%;">(فرهنگ آشتی)</span> ... تلاشی برای وصل ادبیات بومی به ادبیات داستانی<br /><a href="http://www.mandegar.info/1386/Azar/b-naseh-2.asp">بهنام ناصح</a>: <span style="font-size:78%;">(ماندگار)</span> يك شاهكار ادبي نيست ولی يك موفقيت محسوب مي‌شود<br /></span></strong><strong><span style="FONT-WEIGHT: normal"><a href="http://www.iran-newspaper.com/1386/860827/html/art.htm#s775824">محمد مطلق</a>: <span style="font-size:78%;">(روزنامه ايران)</span> پشت سرت را نگاه نكن، اژدهاكشان است<br /></span></strong><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/mohammah-hashem-akbariani.html">محمدهاشم اكبرياني (م.مهاب)</a>: <span style="font-size:78%;">( اعتماد)</span> حادثه شگفتی ندارند اما خواندني هستند<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/pourmohsen.html">مجتبي پورمحسن</a>: <span style="font-size:85%;">(راديو زمانه)</span> علیخانی همچنان بیشتر پژوهشگر است تا ...<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/11/interveiw-with-sayer-mohammadi.html">ساير محمدي</a>: <span style="font-size:78%;">(كتاب هفته)</span> چقدر از شیوه و شگرد رئاليسم جادويي بهره گرفته‌ايد؟<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/interview-with-yousef-alikhani.html">مریم حسینیان</a>: اگر "میلک" را از شما بگیرند، از کجا داستان می نویسید؟ </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-4585493511101735696?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-13641085986615894522010-12-03T20:15:00.001+03:302011-07-17T23:07:44.578+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.ghabil.com/files/EjdehaKoshan-GhadamBekheier.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307939913872062402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 132px; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/gadambekheir-yousefalikhani.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">مجموعه داستان<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/05/yousef-alikhani.html">يوسف عليخاني</a></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/05/yousef-alikhani.html"> </a><br /><br />نشر آموت<br />چاپ چهارم/ 1390<br />چاپ سوم/ 1388<br /><span style="font-size:85%;">112 صفحه/ 2200 نسخه/ 2200 تومان</span><br /><span style="font-size:85%;">چاپ اول ۱۳۸۲، چاپ دوم 1386</span><br /><br />* نامزد بیست و دومین دوره ی <a href="http://www.ghabil.com/article.aspx?id=431">جایزه کتاب سال </a><br />* برنده جایزه ویژه شانزدهمین <a href="http://www.javannewspaper.com/1383/831224/art.htm#s39261">جشنواره روستا<br /></a><br />"قدم بخير مادر بزرگ من بود" نوشته یوسف علیخانی، مجموعه 12 داستان كوتاه است كه در فضاي وهم زده روستايي به نام ميلك مي گذرد.<br />سه داستان از مجموعه قدم بخير مادر بزرگ من بود پيش از اين برنده ي جايزه ويژه شانزدهمين جشنواره بين المللي روستا و داستان هاي برگزيده مسابقه داستان كوتاه صادق هدايت شده اند. اين مجموعه داستان توسط نشر آموت منتشر شده است.<br />مجموعه داستان " قدم بخیر مادربزرگ من بود " یکی از نامزدهای <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2003/02/ketab-sal.html">کتاب سال </a>جمهوری اسلامی ایران در سال 1383 بود.</span></div><br /><div align="center"><strong>«قدم‌بخير مادربزرگ من بود» در چاپ سوم ... <a href="http://www.shahr.ir/ViewNews.aspx?IDNews=10005">اینجا</a><br />" قدم بخیر مادربزرگ من بود " چاپ دوم شد ... </strong><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/03/ghadambekheir.html"><strong>اينجا</strong></a></div><br /><p align="center"><strong>مرتبط</strong><br />ساده اما تاويل‌پذير - محمد شريفي ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/08/mohammad-sharifi.html">اينجا</a><br />درون و برون متن - فتح‌الله بی‌نیاز ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_116779801335517706.html">اينجا</a><br />راز آمیز و جادوگرانه - م.ع. سپانلو ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_03.html">اينجا</a><br />این داستان‌های باطل السحر - عبدالعلی دستغیب ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_116779788700461906.html">اينجا</a><br />داستان‌هاي اين مجموعه وهمي هستند - شهرنوش پارسي پور ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_116780008801635056.html">اينجا</a><br /><br />خرافه‌های داستانی شده - سپیده جدیری ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_116779993759347192.html">اينجا</a><br />زباني گمشده در آن سوي زمان - اميد بي‌نياز ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/omid-biniaz.html">اينجا</a><br />رونوشت با اصل برابر نیست - حسن محمودی ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_116779823965083013.html">اينجا</a><br />تجربه‌هاى تازه و دلهره هاي دروني - بهناز علیپور گسگری ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_116779975147350283.html">اينجا</a><br />اِزرا پاوند اين بار از ميلك مي آيد! - فريدون حيدري مُلك‌ميان ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/08/fereydoun-heydari-molkmian.html">اينجا</a><br />دوباره بلندخوانی کتاب "قدم بخير مادر بزرگ من بود" - یاشار احدصارمی ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_116779849447208856.html">اينجا</a><br /><br />گفتگو با روزنامه شرق ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_116779928945719108.html">اينجا</a><br />جلسه نقد " قدم بخیر..." در نمایشگاه کتاب ... <a href="http://www.ghabil.com/article.aspx?id=159">اينجا</a><br />خواب هایی که داستان شدند - گفتگو - ارژنگ تورانی ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_116779963022556365.html">اينجا</a><br />جلسه نقد و بررسی " قدم بخیر..." در کانون ادبیات ایران ... <a href="http://www.ghabil.com/article.aspx?id=158">اينجا</a><br /><br />درباره يوسف عليخاني ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/05/yousef-alikhani.html">اينجا</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-1364108598661589452?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-38888520767106892742010-02-17T23:19:00.005+03:302010-02-17T23:34:28.077+03:30<div align="justify"><a href="http://64.130.220.65/Multimedia/pics/1388/11/art/711.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433749750554967458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/aros-e-beed.jpg" border="0" /></a><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2010/02/aroos-e-beed.html"></a>«عروس بيد» عنوان سومين مجموعه‌ي داستان يوسف عليخاني است كه به تازگي منتشر شده است.<br />به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (<a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1492227&amp;Lang=P">ايسنا</a>)، داستان‌هاي اين کتاب نيز مانند دو مجموعه‌ي داستان اول اين نويسنده در فضايي جادويي و وهم‌آلود اتفاق مي‌افتند.<br />«پناه بر خدا»، «آقاي غار»، «هراسانه»، «پنجه»، «رتيل»، «جان‌قربان»، «عروس بيد»، «مرده‌گير»، «بيل سر آقا» و «پيربي‌بي» 10 داستان مجموعه‌ي «عروس بيد» هستند كه در 192 صفحه و با قيمت چهارهزار تومان توسط نشر آموت منتشر شده است.<br />کتاب‌هاي قبلي عليخاني به دليل توجه او در زنده کردن يک روستاي خالي از جمعيت که چند پيرمرد و پيرزن در آن زندگي مي کنند و تمامي اتفاقات طبيعي را به مسائل ماوراءالطبيعي نسبت مي‌دهند، مورد توجه قرار گرفتند.<br />اين داستان‌نويس پيش‌تر براي نوشتن مجموعه‌ي داستان «قدم‌بخير مادربزرگ من بود» نامزد کتاب سال و براي نوشتن مجموعه‌ي داستان «اژدهاکشان» برنده‌ي جايزه‌ي جلال ‌آل ‌احمد و نامزد جايزه‌ي هوشنگ گلشيري شده است.<br />به گفته‌ي عليخاني، بيش‌تر داستان‌هاي سه کتاب او به زبان‌هاي انگليسي، آلماني و عربي ترجمه شده‌اند.<br /><br /><a href="http://64.130.220.65/Multimedia/pics/1388/11/art/710.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433749750554967458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 120px; CURSOR: hand; HEIGHT: 90px" alt="" src="http://64.130.220.65/Thumbnails/pics/1388/11/art/wh120-710.jpg" border="0" /></a>از سوي ديگر، چاپ چهارم مجموعه‌ي داستان «اژدهاکُشان» اين نويسنده كه دومين مجموعه‌ي داستان او و شامل 15 داستان کوتاه است، به تازگي منتشر شده است.<br />عليخاني در کتاب «اژدهاکشان» با استفاده از باورهاي مردم و اتفاقات خيالي، داستان‌هايش را مي‌نويسد.<br />داستان‌هاي او در روستايي خيالي به نام «ميلَک» اتفاق مي‌افتند. اين روستا خالي از جمعيت شده و سايه‌ي جانوران خيالي و باورهاي خرافي، مردم روستا را گرفتار کرده است.<br />«قشقابل»، «نسترنه»، «ديولنگه و کوکبه»، «گورچال»، «اژدهاکشان»، «ملخ‌هاي ميلک»، «شول و شيون»، «سيامرگ و مير»، «اوشانان»، «تعارفي»، «کل‌گاو»، «آه دود»، «الله‌بداشت سفياني»، «آب ميلک سنگين است» و «ظلمات» داستان‌هاي مجموعه‌ي «اژدهاکشان» هستند.<br />كتاب «اژدهاكشان» 178 صفحه است و با قيمت 3500 تومان به چاپ رسيده است.<br /><br />همچنين چاپ سوم اولين مجموعه‌ي داستان اين نويسنده با نام «قدم‌بخير مادربزرگ من بود» شامل 12 داستان کوتاه كه برنده‌ي جايزه‌ي ويِژه‌ي جشنواره‌ي روستا هم شده، به تازگي انتشار يافته است.<br />«مرگي ناره»، «خيرالله خيرالله»، «رعنا»، «يه‌لنگ»، «مَزرتي»، «آن‌که دست تکان مي‌داد زن نبود»، «کفتال پري»، «ميلکي مار»، «سمک‌هاي سياه‌کوه ميلک»، «قدم‌بخير مادربزرگ من بود»، «کفني» و «کَرنا» داستان‌هاي مجموعه‌ي «قدم‌بخير مادربزرگ من بود» هستند كه در 112 صفحه و با قيمت 2200 تومان به وسيله‌ي نشر آموت منتشر شده است. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-3888852076710689274?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-6553186324012707182010-02-03T00:26:00.027+03:302010-11-05T20:42:45.135+03:30<div align="justify"><a href="http://64.130.220.65/Multimedia/pics/1388/11/art/711.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433749752089107954" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/aros-e-beed.jpg" border="0" /></a><a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2010/02/aroos-e-beed.html">عروس بید</a><br />(مجموعه داستان)<br />یوسف علیخانی<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">نشر آموت<br /></span>چاپ اول زمستان 1388<br />چاپ دوم بهار 1389<br />192 صفحه<br />2200 نسخه<br />4000 تومان</span> </div><br /><div align="center"><span style="color:#999999;">..................................................................................</span></div><br /><div align="justify"><a href="http://64.130.220.65/Multimedia/pics/1388/11/art/710.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433749752089107954" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani.jpg" border="0" /></a><a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/09/ejdehakoshan.html">اژدهاکُشان</a><br />(مجموعه داستان)<br />یوسف علیخانی<br /><br />نشر آموت<br />چاپ چهارم/ زمستان1388<br /><span style="font-size:85%;">176 صفحه/ 2200 نسخه/ 3500 تومان</span><br /><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317195822490255762"><span style="font-size:85%;">چاپ اول</span></a><span style="font-size:85%;"> 1386، </span><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317195913360257922"><span style="font-size:85%;">چاپ دوم</span></a><span style="font-size:85%;"> 1387، </span><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317196106797356034"><span style="font-size:85%;">چاپ سوم </span></a><span style="font-size:85%;">1388<br /><em>* شایسته تقدیر در نخستین </em></span><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/11/aleahmad-award.html"><em><span style="font-size:85%;">جایزه جلال آل احمد </span></em></a><em><br /><span style="font-size:85%;">* نامزد هشتمین دوره </span></em><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/11/golshiri-award8.html"><em><span style="font-size:85%;">جایزه هوشنگ گلشیری </span></em></a></div><br /><div align="center"><span style="color:#999999;">..................................................................................</span></div><br /><div align="justify"><a href="http://64.130.220.65/Multimedia/pics/1388/11/art/710.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433749762418494034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/gadambekheir_yousefalikhani.jpg" border="0" /></a><a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2004/02/ghadambekheir.html">قدم‌بخیر مادربزرگ من بود</a><br />(مجموعه داستان)<br />یوسف علیخانی<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">نشر آموت</span><br /></span><span style="font-size:100%;">چاپ سوم/ 1388<br /><span style="font-size:85%;">112 صفحه/ 2200 نسخه/ 2200 تومان</span><br /></span><span style="font-size:78%;">چاپ اول ۱۳۸۲، چاپ دوم 1386<br /></span><em><span style="font-size:85%;">* نامزد بیست و دومین دوره ی <a href="http://www.ghabil.com/article.aspx?id=431">جایزه کتاب سال </a><br />* برنده جایزه ویژه شانزدهمین <a href="http://www.javannewspaper.com/1383/831224/art.htm#s39261">جشنواره روستا</a></span></em><a href="http://www.javannewspaper.com/1383/831224/art.htm#s39261"> </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-655318632401270718?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-57514315708259810762010-01-30T20:24:00.002+03:302010-01-30T20:24:57.999+03:30<div dir="rtl" align="justify">همزمان با انتشار «عروس بيد»، ‌تازه ترين مجموعه داستان يوسف عليخاني نويسنده شايسته تقدير جايزه ادبي جلال، دو كتاب «اژدها كشان» و «قدم بخير مادربزرگ من بود» در نشر «آموت» تجدیدچاپ مي‌شوند.<br /><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (<a href="http://www.ibna.ir/vdcipzaq.t1azv2bcct.html">ايبنا</a>)، «اژدهاكشان» عليخاني سال گذشته (87) كتاب شايسته تقدير بخش داستان اولين دوره جايزه ادبي جلال آل احمد شد.<br /><br />«قدم‌بخير مادر‌بزرگ من بود»، نام اولين مجموعه داستان اين نويسنده كه در سال 82 در نشر افق منتشر شد و دربرگيرنده 12 داستان كوتاه است، به زودي از سوي نشر آموت به چاپ سوم مي‌رسد.<br /><br />«يه لنگ»، «خيرالله، خير‌الله»، «رعنا»، «‌كرنا» و «آنكه دست تكان مي‌داد، زن نبود»، ‌نام برخي داستان‌هاي اين كتابند.<br /><br />«اژدهاكشان» نيز ‌سه چاپ پيشين خود را در انتشارات «نگاه» پشت سر گذاشت. اين كتاب اولين بار در سال 86 روانه بازار كتاب شد و هم‌اكنون مراحل چاپ چهارم را در نشر آموت سپري مي‌كند.<br /><br />«اژدهاكشان»، «نسترنه»، «تعارفي»، «سيا مر‌گ‌ومير»، «‌كل گاو»، ‌«ظلمات» و «قشقاول»، نام برخي داستان‌هاي اين كتابند.<br /><br />اين دو كتاب كه در واقع دو كتاب از سه‌گانه عليخاني هستند، با طراحي جلد تازه منتشر مي‌شوند.<br /><br />به گفته عليخاني، «عروس بيد» كه سومين كتاب از سه‌گانه او و هم‌اكنون در حال انتشار است، در تكميل دو كتاب پيشين و با رويكرد نوعي بومي‌نويسي در قالب داستان مدرن نوشته شده است.<br /><br />عليخاني هر سه مجموعه داستانش را با گرايش به نوعي بومي‌گرايي در نگرش و زبان داستاني خلق كرده، ولي آنطور كه مي‌گويد در «عروس بيد» تاكيد كمتري بر زبان ديلمي (الموتی) داشته است. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-5751431570825981076?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-21756421777424114432010-01-15T16:25:00.003+03:302010-01-29T20:44:35.053+03:30<div dir="rtl" align="justify">یوسف علیخانی، که سال گذشته با مجموعه داستان «اژدهاکشان» در جایزه ادبی جلال آل‌احمد شایسته تقدیر شد، به زودي مجموعه داستان «عروس بيد» را زير چاپ مي‌برد. به گفته نويسنده، ايجاد فرمي تازه در فضاي داستاني نسبت به آثار پيشين وي، از ويژگي هاي اين كتاب است.<br /><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(<a href="http://www.ibna.ir/vdcjmmei.uqehxzsffu.html">ايبنا</a>)، «عروس بيد»، نام سومين مجموعه داستان يوسف عليخاني است كه به زودي توسط نشر «آموت» روانه بازار كتاب ميشود.<br /><br />به گفته عليخاني، اين مجموعه داستان نيز مانند دو مجموعه داستان قبلی‌اش با گرايش به نوعي بومي‌گرايي در نگرش و زبان داستاني خلق شده، ولي این‌بار تاكيد نویسنده كمتر بر زبان ديلمي قرار گرفته است.<br /><br />علیخانی در اين باره به «ايبنا» گفت: داستان‌های این مجموعه نیز مانند دو مجموعه داستان قبلی‌ام در فضای روستای خیالی «میلک» می‌گذرند. ضمن آنكه در اين داستان‌ها بیش از هر چیز دغدغه قصه‌گویی داشته‌ام و قصه‌ها با زبانی متفاوت و امروزي‌تر نسبت به دو مجموعه داستان قبلی‌ام روایت می‌شوند.<br /><br />نويسنده «اژدهاكشان» افزود: در اين كتاب سعي داشتم با استفاده از کلمات دیلمی و زبان فارسی معیار، به زبان سومی برسم.<br /><br />وي اضافه کرد: نقطه اشتراک هر سه مجموعه داستانم توجه به فرهنگ و باورهای مردم یک روستای خالی از سکنه بوده است. داستان‌های عروس بید هم مانند «قدم بخیر» و «اژدهاکشان» در فضایی وهم‌آلود روایت شده‌اند.<br /><br />مجموعه داستان «عروس بید»، 192 صفحه و شامل 10 داستان کوتاه است.<br /><br />«پناه بر خدا»، «آقای غار»، «هراسانه»، «پنجه»، «رتیل»، «جان قربان»، «عروس بید»، «مرده گیر»، «بیل سر آقا» و «پیر بی‌بی» نام داستان‌هاي اين كتاب است.<br /><br />عليخاني برای مجموعه داستان «اژدهاکشان» برگزيده اولين دوره جايزه ادبي جلال آل‌احمد و نامزد نهایی هشتمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری شد.<br /><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><div dir="rtl" align="center"><span style="font-size:85%;">این خبر در<br /></span><a href="http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=105915"><span style="font-size:85%;">همشهری‌آنلاین</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100864657676"><span style="font-size:85%;">جام‌جم‌آنلاین</span></a><span style="font-size:85%;">، <a href="http://nosratdarvishi.com/article.aspx?id=1221">چراغ‌های رابطه</a><br /></span><a href="http://www.iran-newspaper.com/1388/10/24/Iran/4411/Page/28/Iran_4411_28.pdf"><span style="font-size:85%;">روزنامه ایران</span></a><span style="font-size:85%;">، <a href="http://www.farheekhtegan.ir/userfiles/file/88-10/pdf26-10/page12.pdf">روزنامه فرهیختگان</a>، <a href="http://www.ketab.ir/Ketab/E-Magazine/HaftehFiles/216g.pdf">کتاب هفته</a>، <a href="http://www.donya-e-eqtesad.com/Default_view.asp?@=192905">روزنامه دنیای اقتصاد</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-2175642177742411443?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-26804778229188989922009-08-05T13:16:00.002+04:302009-08-05T13:55:28.013+04:30<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnlFicQ2AlI/AAAAAAAAFjc/0vwKj0CejM0/s1600-h/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366396888993366610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 116px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnlFicQ2AlI/AAAAAAAAFjc/0vwKj0CejM0/s200/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam-2.jpg" border="0" /></a>گزارش مهر ... <a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=924158">اینجا </a><br />گزارش فارس ... <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8805140422">اینجا </a>و <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8805140539">اینجا </a><br /><br />گزارش <a href="http://ibna.ir/vdcepf8e.jh8pwi9bbj.html">ایبنا </a>- عبدالعلی دستغیب ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/08/abdolali-dastgheib.html">اینجا </a><br />گزارش <a href="http://ibna.ir/vdcao0ny.49nim15kk4.html">ایبنا </a>- دکتر علی عباسی ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/08/dr-ali-abbasi.html">اینجا </a><br />گزارش <a href="http://ibna.ir/vdcao0ny.49nim15kk4.html">ایبنا </a>- احسان عباسلو ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/08/ehsan-abbaslo.html">اینجا </a><br /><br />«اژدهاکشان» در سرای اهل قلم ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/08/sar-ahl-ghalam.html">اینجا</a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s1600-h/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366169955073578098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s320/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-2680477822918898992?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-23281736342893951802009-08-05T11:51:00.004+04:302009-08-05T15:28:59.468+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s1600-h/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366169955073578098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s320/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg" border="0" /></a>علی عباسی در نشست نقد و بررسي «اژدها‌كشان»،‌نوشته يوسف عليخاني كه عصر ديروز (سه شنبه، 13مرداد)، با حضور عبدالعلي دستغيب و احسان عباسلو در سراي اهل قلم برپا شد، گفت: بيشتر داستان‌های اين كتاب حالت روايي داشت،‌ اما روايت نبود. تنها «اژدها‌كشان» روايتي جاندار داشت.<br /><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (<a href="http://ibna.ir/vdcao0ny.49nim15kk4.html">ايبنا</a>)، علي عباسي، عضو هيات علمي دانشگاه شهيد بهشتي که به شيوه نمايش اسلايدي، كاركرد روايي متن را در داستان‌هاي اين مجموعه ارزيابي كرد، ‌در ابتدا با تبريك به عليخاني، زبان روايي داستان او را بسيار قوي دانست.<br /><br />عباسی در ادامه گفت: در اين مجموعه زحمت زيادي كشيده شده و داستان‌هاي فولكلور با دقت خاصي جمع‌آوري شده است. در اين كارها تخيل كمتر حضور دارد و زبان مربوط به منطقه خاصي است.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1YDLyTyI/AAAAAAAAFic/aOqgXjRfvjo/s1600-h/dr-Ali-Abbasi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366168012043996962" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 131px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1YDLyTyI/AAAAAAAAFic/aOqgXjRfvjo/s200/dr-Ali-Abbasi.jpg" border="0" /></a>وی با اشاره به كاركرد دقيق روايت در كتاب «اژدها‌كشان» توضيح داد: در اين داستان‌ها ما يك زبان روایي داريم و يك زبان هم مخصوص به شخصيت‌هاي داستاني وجود دارد. عمل روايت با زبان شخصيت‌ها كاملا جدا است. در اين داستان‌ها ديالوگ زياد ديده مي‌شود و ما زاويه ديد صفر،‌ دروني و بيروني داريم و راوي در عمل و انديشه شخصيت‌هاي داستان دخيل نيست.<br /><br />وي افزود: در بخش‌هاي دروني‌تر متن، راوي پيامي را براي خواننده مي‌گذارد، بيشتر داستان‌ها اين كتاب حالت روايي داشت،‌ اما روايت نبود. ولي «اژدها‌كشان» روايتي جاندار بود.<br /><br />عباسي با توضيح درباره ويژگي‌هاي ديگر كاركرد روايي در متن و نقد ساختار‌گرا گفت: وقتي متن را واسازي مي‌كنيم، معتقديم كه معنا نه در اين كلمه و نه در آن كلمه است؛ بلكه در رابطه است. وقتي روابط را مي‌يابيد، ‌بخشي از معنا را به دست آودره‌ايد. نقد ساختار‌گرا مي‌گويد ما اولين حركت را براي يافتن معنا بدست مي‌آوريم. اگر كاركرد ساختار را ندانيم چگونه بفهميم متن چه مفهومي دارد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-2328173634289395180?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-70328745957362381232009-08-05T11:49:00.004+04:302009-08-05T15:29:08.385+04:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s1600-h/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366169955073578098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s320/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="justify">پروانه توکلی: نشست نقد كتاب «اژدها‌كشان» نوشته يوسف عليخاني،عصر ديروز(سه‌سنبه، ۱۳ مرداد) با حضور عبدالعلي دستغيب، احسان عباسلو و علي عباسي در سراي اهل قلم برپا شد. دستغيب، نويسنده و منتقد ادبي در اين نشست، فضاي بومي داستان‌هاي عليخاني را درخور توجه دانست ولي گفت كه در زمانه ما، دوره اين حرف‌ها به سر رسيده است. دستغيب در همن حال به ويژگي ها و خلاقيت هاي عليخاني اشاره كرد و براي مثال، بهره‌گيري از عقايد ايرانيان باستان را از جمله مولفه‌هاي داستان‌هاي او برشمرد.<br /><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(<a href="http://ibna.ir/vdcepf8e.jh8pwi9bbj.html">ايبنا</a>)، نشست نقد و بررسي مجموعه داستان «اژدها‌كشان»، نوشته يوسف عليخاني، عصر ديروز (سه‌سنبه، ۱۳ مرداد) در حالي در سراي اهل قلم برپا شد كه ميان حاضران، سخنرانان و منتقدان اين جلسه بحث‌هاي متعددي درباره كاركرد ابزارهاي نقد و ويژگي‌هاي انواع نقد ادبي صورت گرفت؛ تا جايي كه اين جلسه نقد تا ساعت ۲۰ (یک ساعت بیش از حد معمول) به طول انجاميد.<br /><br />در اين جلسه عبدالعلي دستغيب درباره فضاي مشترك داستان‌هاي عليخاني در دو مجموعه داستان «اژدها كشان» و «قدم بخير مادر بزرگ من بود» گفت: فضاي داستان‌هاي این دو مجموعه، هر دو در يك حال و هوا و در يك روستا اتفاق مي‌افتد. در اين داستان‌ها گويي زمان و مكان قيد نشده، ‌ولي دلايل ونشانه‌هايي وجود دارد كه بيانگر زمان و مكان در داستان است. اين نشانه‌ها شايد نظر مردم نسبت به يكديگر و همچنين نظر شهري‌ها نسبت به اهالي روستا را به گونه‌اي مطرح كرده است.<br /><br />دستغيب در ادامه به وضعيت نقد ادبي درسال‌هاي اخير اشاره كرد و توضيح داد: نقد ادبي ما اين روزها لحن ترجمه به خود گرفته، كساني كه راجع به مدرن و پست‌مدرن، ‌ميشل فوكو و ديگر نقد‌پردازان غربي در نقد حرف مي‌زنند، خيلي وقت‌ها خودشان هم نمي‌دانند چه مي‌گويند.<br />وي اضافه كرد: اين روزها يك زبان ساختگي در نقد به وجود آمده كه در آن منتقد حضور ندارد و من با اين لحن موافق نيستم.<br /><br />نويسنده كتاب «كالبد شكافي رمان فارسي»، به ارايه توضيحات بيشتري پرداخت و گفت: نقدهاي علي دشتي و خوانساري مطالب را خيلي راحت و بدون رجوع به كساني مانند ميشل فوكو و ديگر غربي‌ها بيان مي‌كنند. ما اگر نفهميم كه نظريه‌پرداز اروپايي و آمريكايي چه مي‌گويد، مجبور به تكرار [گفته‌های آن‌ها] هستيم.<br /><br />اين نويسنده و منتقد پيش‌كسوت با اشاره به فقدان تاريخچه نقد در ادبيات ايران افزود: در مباحث قديمي نقدمان، مانند نقد عبدالقاهر جورجاني، موضوع درباره «رتوريك» يا سخنوري است كه تشبيه، ‌استعاره يا بديع را از نظر دستوري بررسي مي‌كند و كمتر جامعه‌شناسي يا روانشناسي را در نظر دارد. نقد يعني عيب جويي. ولي متاسفانه بسياري از ما از انتقاد خوشمان نمي‌آيد و اين را هنوز درك نمي‌كنيم كه نقد ادبي تشريح يا تفسير نيست.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1Ymgi4YI/AAAAAAAAFis/pNlD3VQs7JM/s1600-h/abdolali-dastgheib.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366168021526307202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 140px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1Ymgi4YI/AAAAAAAAFis/pNlD3VQs7JM/s200/abdolali-dastgheib.jpg" border="0" /></a>نويسنده كتاب «نگاهي به شعر مهدي اخوان‌ثالث»، فضاي داستاني داستان‌هاي عليخاني را در دو مجموعه داستانش شبيه به هم دانست و اظهار داشت: داستان‌هاي عليخاني در هر دو كتاب فضاهايي بومي دارند و اين فضاها براي من دلنشين است. من هر دو كتاب او را با دقت خواندم و از نخستين كساني بودم كه درباره كتاب اول او نوشتم.<br /><br />دستغيب درادامه به بخش ديگري از خصوصیات داستان‌هاي علیخانی پرداخت: داستان‌هاي عليخاني به لحاظ توجه به فرهنگ بومي درخور توجه است. ولي در زمانه ما، دوره اين حرف‌ها به سر رسيده. چرا كه در روزگاري هستيم كه شهر نشيني دارد به روستاها مي‌رسد. داستان‌هاي عليخاني تا به حال داراي بزنگاه‌هاي است كه گاهي خنده‌آور، گاهي عجيب و مواقعي رقت‌انگيز است.<br /><br />اين مترجم سپس بهره‌گيري از عقايد ايرانيان باستان را از ديگر مولفه‌هاي داستان‌هاي عليخاني برشمرد و گفت: خاصيت ديگر داستان‌هاي اين نويسنده آن است كه در برخي از آنها عناصري براساس عقايد ايران باستان مطرح شده است. عناصري مانند باد، آب و نور از عناصر ديني و اسطوره‌اي هستند كه به گونه‌اي هم در اين داستان‌ها ديده مي‌شوند.<br /><br />دستغيب در مجموع ويژگي‌هاي داستان‌هاي «اژدها‌كشان» را اين‌گونه مرور كرد: در اين مجموعه، لحن داستان‌نويس صميمي است و به تبع آن، قهرمانان هم ديالوگ‌هايي صميمي دارند. مكالمات نيز از استحكام برخوردار است و فضاسازي علاوه بر توصيفات زيبا، حال و هوايي و موقعيت داستاني را به خوبي بيان مي كنند.<br /><br />اين منتقد در ادامه درباره بحث‌هايي كه درباره مباني نقد ساختارگرا در اين نشست نقد مطرح شد، گفت: من روايت‌شناسي را نفي نمي‌كنم؛ اما روايت‌شناسي متن تنها نظريه‌اي است كه منحصرا در داخل روايت مي‌ماند و سعي مي‌كند اجزاي روايت را توضيح دهد. ولي بارقه‌ معنوي هنرمند يا نويسنده را نمي‌تواند در اثرش توضيح بدهد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-7032874595736238123?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-79706397824847727172009-08-05T10:51:00.005+04:302009-08-05T15:49:15.186+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s1600-h/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366169955073578098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh3JJiI1HI/AAAAAAAAFi8/rqgBMEy1c3o/s320/880513_Ejdehakoshan_Sara-ye-ahl-e-ghalam.jpg" border="0" /></a>احسان عباسلو در نشست نقد و بررسي «اژدها‌كشان»، ‌نوشته يوسف عليخاني كه عصر ديروز (سه شنبه، 13مرداد)، با حضور عبدالعلي دستغيب و دکتر علی عباسی در سراي اهل قلم برپا شد، گفت: بيراهه نيست اگر بگويم عليخاني به جاي نوشتن به دنبال كشف داستان مي‌رود.<br /><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (<a href="http://ibna.ir/vdcao0ny.49nim15kk4.html">ايبنا</a>)، این مترجم و منتقد ادبی در نشست نقد و بررسي مجموعه داستان «اژدها‌كشان» نوشته يوسف عليخاني گفت: ‌نوعي زمان‌مرگي يا بي‌زماني در داستان‌هاي عليخاني مشاهده مي‌كنيم كه شبيه خصيصه‌های فضاهاي گوتيك «آلن‌پويي»، ‌پر از ترس و ترديد است.<br /><br />وي افزود: بيراهه نيست اگر بگويم عليخاني به جاي نوشتن به دنبال كشف داستان مي‌رود. اين مجموعه داستان، شامل ۱۵ داستان است كه همه آنها بي‌زمانند و ما نوعي زمان‌مرگي يا بي‌زماني را در اغلب آنها مشاهده مي‌كنيم.<br /><br />عباسلو اضافه كرد: شخصيت‌پردازي داستان‌هاي عليخاني هم به فضاهاي غريب و غير آشنا دامن مي‌زند؛ چرا كه حتي جنسيت شخصيت‌ها به طور كامل از اوايل داستان مشخص نمي‌شود.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1YVuRTAI/AAAAAAAAFik/HL1xfKh9iuE/s1600-h/Ehsan-Abbaslo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366168017020472322" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snh1YVuRTAI/AAAAAAAAFik/HL1xfKh9iuE/s200/Ehsan-Abbaslo.jpg" border="0" /></a>وي در ادامه به توجه عليخاني نسبت به بهره‌گيري از فرهنگ بومي اشاره كرد و گفت: داستان‌هاي «اژدها‌كشان» ريشه در فرهنگ دارد. در يكي از داستان‌ها درباره نگه داشتن «بز» در گله اشاره شده كه فلسفه نگه داشتن بز در گله اين بوده كه اين حيوان مانع از سقط جنين در گله مي‌شود. شايد در اين داستان، نگه داشتن بز در گله، يك بهانه براي بيان اين موضوع باشد.<br /><br />سپس عباسلو در ادامه صحبت‌هاي عباسي با اشاره به وجوه مختلف متن توضيح داد: يك اثر هنري جنبه‌هاي مختلف دارد و هر منتقدي يك جنبه آن را درك مي‌كند. در اين رابطه نقد ادبي تركيبي‌تر، بیشتر مورد قبول است. شايد براي آثار آقاي عليخاني شيوه نقد سنتي لازم است و شايد اگر رويكرد تذكره تاريخي داشته باشيم، بتوانيم اين كار را بهتر بررسي كنيم.<br /><br />اين منتقد همچنين درباره چگونگي بيان شدن احساسات نويسنده اين كتاب به وقايع و عقايد روستاي محل تولدش (ميلك) گفت: نگرش نويسنده در برخي جاها نسبت به زادگاهش نشان از دلبستگي او دارد؛ ولي در جاهايي آگاهانه يا غير‌آگاهانه در موضع تمسخر برخي عقايد روستاييان قرار مي‌گيرد.<br /><br />وي در پايان گفت: وحدت تاثير‌گذاري «آلن‌پو» در تمام داستان‌هاي اين مجموعه داستان به يك نسبت پراكنده است. آنچه كه آلن‌پو درباره داستان كوتاه مطرح كرده، در مورد داستان‌هاي عليخاني هم وجود دارد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-7970639782484772717?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-48028152897807280952009-08-03T12:00:00.003+04:302009-08-05T15:29:30.796+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snk1wZgMwWI/AAAAAAAAFjU/D68cHZ8rUgQ/s1600-h/ejdehakoshan.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366379536584589666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 145px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Snk1wZgMwWI/AAAAAAAAFjU/D68cHZ8rUgQ/s200/ejdehakoshan.jpg" border="0" /></a>نشست نقد و بررسي مجموعه داستان «اژدها‌كشان»، نوشته يوسف عليخاني ( برگزيده جايزه جلال آل احمد) فردا (سه‌شنبه، 13 مرداد) با حضور عبدالعلي دستغيب در سراي اهل قلم برگزار مي‌شود.<br /><br />به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (<a href="http://ibna.ir/vdcbgsba.rhb0zpiuur.html">ايبنا</a>)، نشست نقد و بررسي مجموعه داستان «اژدها‌كشان»، نوشته يوسف عليخاني، سه‌شنبه (13 مرداد) در سراي اهل قلم برگزار مي‌شود.<br /><br />در اين نشست كه يوسف عليخاني (نويسنده كتاب) نيز حضور خواهد داشت، عبدالعلي دستغيب، علي عباسي و احسان عباسلو درباره اين كتاب صحبت خواهند كرد.<br /><br />«اژدها‌كشان»، دومين مجموعه داستان يوسف عليخاني است كه اواخر سال گذشته (87) توسط انتشارات «نگاه» منتشر شد.<br /><br />اين كتاب در سال گذشته جايزه جلال آل احمد را در حوزه داستان به خود اختصاص داد.<br /><br />ازنظر برخی کارشناسان، عليخاني در مجموعه داستان اژدهاكشان، به روندي منطقي‌تر و پخته‌تر از مجموعه داستان قبلي‌اش (مجموعه داستان «قدم‌خير مادربزرگ من بود») دست يافته. به طوري كه با نگاهي ژرف‌تر به موضوع انسان‌ نظر داشته و عناصر داستاني را به گونه‌اي آشناتر براي ذهنيت خواننده امروز، در متن داستاني‌اش راه داده است.<br /><br />او فضاي اقليمي مورد نظرش را سازمان‌يافته‌تر و امروزي‌تر توصيف كرده و مي‌توان گفت كه با دوري از استفاده از گويش‌ها و لهجه‌هاي بومي، بياني هنرمندانه‌تر را در خلق موقعيت‌هاي داستاني به كار برده است. اين بدان معناست كه عليخاني درصدد است تا مفاهيمي جهانشمول‌تر را با پرداختي حرفه‌اي‌تر در داستان‌نويسي مطرح كند.<br /><br />اين نشست، سه‌شنبه (13 مرداد) ساعت 17، در سراي اهل قلم واقع در خيابان انقلاب، خيابان فلسطين جنوبي، كوچه خواجه نصير، شماره 2 برگزار مي‌شود.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-4802815289780728095?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-44192155193827431012009-05-15T21:22:00.002+04:302010-01-10T20:26:17.929+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg2t33m6N_I/AAAAAAAAECw/eqZ44vOYNao/s1600-h/village-writers.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336112308835465202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 140px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg2t33m6N_I/AAAAAAAAECw/eqZ44vOYNao/s200/village-writers.jpg" border="0" /></a><strong>روستانویسان </strong><br /><span style="font-size:85%;">[تراژدی، رئال و نوستالژی]</span><br />میکائیل رسولزاده<br /><br /><span style="font-size:85%;">انتشارات پینار<br />چاپ اول 1388<br />تیراژ: 1000 نسخه<br />208 صفحه وزیری<br />قیمت 3200 تومان<br />شابک: 8-32-2668-964-978<br /><br /><a href="http://tarla-roshan.blogfa.com/">انتشارات پینار</a>: کرج. چهارراه طالقانی. طالقانی شمالی. کوچه شهروز. پلاک 90/ تلفن: 02612228496/ 09357283923/ 09123416183</span><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg2wWd8s-ZI/AAAAAAAAEDg/_RjoURTQQCQ/s1600-h/mikaeil-rasoulzadeh.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336115033546750354" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 80px; CURSOR: hand; HEIGHT: 110px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg2wWd8s-ZI/AAAAAAAAEDg/_RjoURTQQCQ/s200/mikaeil-rasoulzadeh.jpg" border="0" /></a>میکائیل رسولزاده، داستان‌نویس و محقق در مقدمه اول کتاب به این سوالات پاسخ داده است: روستانویس کیست؟ روستانویسی (ادبیات روستایی) یعنی چه؟ داستان، رمان و شعر بومی چیست؟ آیا اثر بومی - اقلیمی، ژانر متفاوتی در ادبیات است و یا ادامه نوشته‌های مدرن روزگار ما؟ روستانویسی (روستا - بومی و اقلیمی) چگونه شکل گرفته‌است.<br />نویسنده پس از مقدمه مفصل خود بر کتاب «روستانویسان» به بررسی زندگی و آثار یازده نویسنده ‌(محمود دولت‌آبادی، جلال‌آل‌احمد، شهریار، غلامحسین ساعدی، امین فقیری، منصور یاقوتی، محمد بهمن‌بیگی، صمد بهرنگی، هوشنگ مرادی‌کرمانی، بهرام صادقی و یوسف علیخانی) پرداخته‌است.<br />از رسولزاده پیش از این کتاب «<a href="http://www.ketab.ir/HomePage.aspx?TabID=3564&amp;Site=Ketab&amp;Lang=fa-IR&amp;BookID=1377783">افسانه‌های</a> <a href="http://www.adinebook.com/gp/product/9642668199">بوزقوش</a>» منتشر شده‌است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-4419215519382743101?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-11963135846629804532009-05-14T15:27:00.005+04:302010-01-10T20:26:14.829+03:30<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8Q72RTghI/AAAAAAAAELM/rVL9fgQCdkc/s1600-h/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336502703823749650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8Q72RTghI/AAAAAAAAELM/rVL9fgQCdkc/s400/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-1.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8WhBXar2I/AAAAAAAAEMM/98JncXDAu7g/s1600-h/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336508840015474530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8WhBXar2I/AAAAAAAAEMM/98JncXDAu7g/s400/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-2.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8bbjWAsNI/AAAAAAAAEMU/KE1k7FwPa3U/s1600-h/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336514243615305938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sg8bbjWAsNI/AAAAAAAAEMU/KE1k7FwPa3U/s400/Yousef-Alikhani-By-Majid-Azad-3.JPG" border="0" /></a><br />یوسف علیخانی<br />عکس‌ها: مجید آزاد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-1196313584662980453?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-83895166618398679622009-05-14T11:38:00.001+04:302009-05-17T00:13:48.643+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/05/ketab-parseh.html"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334463964876658226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 133px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SgfStn2YVjI/AAAAAAAAEBo/pPJ9wkGXYSU/s320/ketab-Parseh.jpg" border="0" /></a>قصه‌هاي 30 متن کهن فارسي به قلم 30 نويسنده‌ي معاصر با ‌عنوان «يكي بود، يكي نبود» با‌زآفريني شدند.<br /><br />يوسف‌ عليخاني - دبير مجموعه‌ي «يكي بود، يكي نبود» - در ‌اين‌باره به خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (<a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1334492&amp;Lang=P">ايسنا</a>)، گفت: سي متن ادبيات كهن فارسي به قلم 30 نويسنده‌ي معاصر بستري براي باز‌خواني قصه‌هاي ديروز به زبان امروز شده است.<br /><br />اين نويسنده تصريح كرد: انتظار مي‌رفت كه اين مجموعه براي نمايشگاه بيست‌ودوم كتاب تهران برسد كه به دليل گستردگي كار و توجه نويسندگان در ارائه‌ي كاري مطلوب عملا محقق نشد و به تعبيري، «يكي بود، يكي نبود» به نمايشگاه بيست‌ودوم كتاب تهران نرسيد.<br /><br />او تصريح كرد: قصه‌هاي اين مجموعه از دل كتاب‌هاي «تاريخ بيهقي»، «قصص الانبياء»ابواسحاق نيشابوري، «مثنوي معنوي» و «فيه ما فيه» مولوي، «تذکرة الاولياء»، «الهي‌نامه»، «منطق‌الطير» و «اسرارنامه»ي عطار نيشابوري، «ويس و رامين» فخرالدين اسعد گرگاني، «شاهنامه»ي فردوسي، «خسرو و شيرين»، «ليلي و مجنون»، «هفت پيکر»، «مخزن الاسرار» و «اسکندرنامه»ي نظامي گنجوي، «بوستان» و «گلستان» سعدي، «حديقة الحقيقه» سنايي و همچنين «کليله و دمنه»، «مرزبان‌نامه»، «قابوس‌نامه»، «جوامع‌الحکايات»، «هشت بهشت»، «سمک عيار»، «تفسير طبري»، «فرج بعد از شدت»، «آفرينش و تاريخ»، «كيمياي سعادت»، «قصه‌هاي شيخ اشراق» و حكايت‌هاي «ديوان پروين اعتصامي» به زباني امروزي بيرون آمده است.<br /><br />نويسنده‌ي بخش قصه‌هاي «تذكرة ‌اولياء‌» اين مجموعه‌ي 30‌جلدي از ابوتراب خسروي، ناهيد طباطبايي، فريبا وفي، محبوبه ميرقديري، امين فقيري، محمدعلي آزاديخواه، سيامک گلشيري، حميدرضا نجفي، علي عبداللهي، محمد حسيني، فريدون حيدري ملک‌ميان، بهنام ناصح، سيدمحسن بني‌فاطمه، مريم حسينيان، محسن فرجي، ايرنا محي‌الدين بناب، محسن حکيم‌معاني، محمدرضا گودرزي، محمد ولي‌زاده، محمد مطلق، مهدي مرعشي، مرتضي کربلايي‌لو، بهناز عليپور گسکري، حسن لطفي، عليرضا روشن، آذردخت بهرامي و طلا نژادحسن به عنوان نويسندگان اين مجموعه‌ي 30جلدي ياد كرد.<br /><br />عليخاني گفت: كار تأليف و باز‌آفريني اين آثار به انجام رسيده و مجموعه اكنون در مرحله‌ي تصويرسازي است كه كار تصوي‌سازي آن را گروه تصويرسازان به سرپرستي علي بخشي به عهده‌ دارند و انتظار مي‌رود طي چند ماه آينده روانه‌ي بازار کتاب شود.<br /><br />او در توضيحي درباره‌ي چگونگي شكل‌گيري كار ياد‌آور شد: <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/05/ketab-parseh.html">شرکت مطالعات و نشر کتاب پارسه</a> درصدد برآمد براي زنده کردن متون کهن فارسي از زاويه‌اي متفاوت‌تر از طرح‌هاي مشابه که طي سال‌هاي گذشته به وسيله‌ي ناشران مختلف انجام گرفته است، به اين متون نزديک شود.<br /><br />نويسنده‌ي «قدم‌بخير مادربزرگ من بود» افزود: ناشر با بنده تماس گرفت و از من خواست تا دبيري كار را به عهده بگيرم. اين مجموعه در آغاز قرار بود با عنوان «مجموعه‌ي بازآفريني قصه‌هاي متون کهن فارسي» تدوين و عرضه شود كه سرانجام به «يكي بود، يكي نبود» تغيير نام داد.<br /><br />او متذكر شد: پس از تبادل نظر با دوستان در انتشارات کتاب پارسه به اين نتيجه رسيديم كه راويان معاصر ضمن وفاداري به متون کهن، به خلق اکنوني از آن متون و بازآفريني دوباره و امروزي و معاصر از قصه‌ها دست يابند.<br /><br />به اعتقاد اين نويسنده، متون کهن فارسي پر از قصه‌هاي خواندني هستند که به دليل قرار گرفتن در هاله‌اي از وعظ، نصيحت و لغات دشوار گم شده‌اند.<br /><br />نويسنده‌ي ‌«اژدها‌كشان» بازآفريني آن‌ قصه‌ها به زبان امروزي را به نوعي احيا كردن دوباره‌ي آن‌ها دانست و افزود: گويي قصه‌ها را از ميان متون کهن دوباره زنده کرده‌ايم.<br /><br />***<br /><span style="font-size:85%;"><strong>این خبر در<br /></strong></span><span style="font-size:100%;">خبرگزاری ها: </span><a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1334492&amp;Lang=P">ایسنا</a>، <a href="http://www.ibna.ir/vdcb58ba.rhbgspiuur.html">ایبنا</a>، <a href="http://www.jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100906481781">جام‌جم‌آنلاین</a>، <a href="http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=86315">همشهری‌آنلاین</a>، <a href="http://www.persian-language.org/News/News_show.asp?ID=8276&amp;P=1">شورای گسترش زبان فارسی</a><br />وبلاگ ها: <a href="http://www.maryamhosseinian.blogfa.com/post-78.aspx">اینجا</a>، <a href="http://kmotlagh.blogspot.com/2009/05/blog-post.html">اینجا</a>، <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/05/yeki-bod-yeki-nabod.html">اینجا</a>، <a href="http://www.faraji51.blogfa.com/post-541.aspx">اینجا</a>، <a href="http://alirezaroshan.blogfa.com/post-3.aspx">اینجا</a>، <a href="http://iranna.persianblog.ir/post/18/">اینجا</a> و <a href="http://marashi.blogspot.com/2009/05/blog-post.html">اینجا</a><br />روزنامه های <a href="http://etemademeli.com/1388/2/22/EtemaadMelli/918/Page/12/EtemaadMelli_918_12.pdf">اعتماد ملی</a>، <a href="http://www.etemaad.ir/Released/88-02-23/151.htm#144678">اعتماد</a>، <a href="http://www.hayateno.info/Detail.aspx?cid=147813&amp;catid=574">حیات نو</a>، <a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1388/02/21/100906503687.pdf">جام‌جم</a>، <a href="http://www.iran-newspaper.com/1388/2/22/Iran/4208/Page/24/Iran_4208_24.pdf">ایران</a>، <a href="http://eve.iran-newspaper.com/1388/2/22/IranAsr/4208/Page/16/IranAsr_4208_16.pdf">ایران عصر</a>، <a href="http://www.donya-e-eqtesad.com/Default_view.asp?@=156485">دنیای اقتصاد </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8389516661839867962?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-16029665328800797542009-04-18T00:01:00.001+04:302009-04-11T23:45:48.420+04:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.ilamravi.blogfa.com/"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323464714302106290" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 96px; CURSOR: hand; HEIGHT: 131px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SeC-8-ZNqrI/AAAAAAAADjM/7IbndzvL9Cc/s200/hosseni-khah.jpg" border="0" />علی‌اصغر حسینی‌خواه:</a> <strong><span style="font-size:85%;">در شروع اکثر مصاحبه هایی که با شما شده و در گفته هایتان، عنوان روستای میلک خودنمایی می کند و تعلق خاطر شما به زادگاه تان وصف ناشدنی ست. می خواهم در همین سوال اولم جهت را اندکی تغییر دهم، اینکه آیا ممکن است روزی یوسف علیخانی از میلک داستان هایش عبور کند و بوم دیگری را انتخاب کند؟<br /></span></strong><br />شاید بله و شاید هم نه.<br />بله چون من نیستم که می نویسم بلکه کسی است از میلک بازمانده ذهنی ام و اوست که مرا می نویساند و در واقع او «اوشانان»ی است برآمده از خاک زمینی که روزی در آن گرفتار آمده ام و این گرفتاری همچنان ادامه دارد.<br />نه چون اگر راستش را بگویم بسیار به خاک داستان هایم عادت کرده ام و برای همین هم هست که مدت هاست می ترسم به میلک واقعی سفر کنم چون همه هراس من از این است که سنگ و درخت و چوب و آدم آن خاک، نفرین ام کنند که آنی که تو نوشته ای، ما نیستیم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">یادم است جایی گفته اید قصه های سایر مناطق را برمی دارید و در میلک داستانی تان بازآفرینی می کنید؛ کار خیلی جالبی ست. البته فکر نمی کنید این کار شما به نوعی به سوال اول من ربط داشته باشد؟<br /></span></strong><br />نه به این مکانیکی که شما می گویید البته. یادم هست آنجا که من آن جمله معروف را گفتم جشنواره داستان مشهد بود و گویا خود شما هم حاضر بودید. من آنجا گفتم داستانی دارم که برآمده از خاک لرستان است؛ دقیق نمی دانم البته کدام جایش. رسمی است به نام عروس بید که مدت ها درگیرش بودم. باور کنید حتی همان وقت که در مشهد این جمله را گفتم هنوز داستان را ننوشته بودم و چند ماه بعد، شاید شش ماهی بعد از آن تاریخ بود که نوشته شد و خودم دوستش دارم و اگر اغراق نکنم یکی از سه چهار داستانی است که بهش ایمان دارم در مجموعه سومم و حتی اسم کتاب هم احتمالا همین نام خواهد شد؛ عروس بید.<br />بیاییم کمی با هم سرراست باشیم. داستان از کجا می آید؟ جز از شنیده ها و دیده ها و خیالات و ... ما؟<br />من هم زمانی، جایی از کسی درباره عروس بید چیزکی شنیده بودم اما داستان نبود آن گفته. ماند و ماند و ماند و ته نشین شد تا سرانجام یک عده شخصیت را جمع کردم و بردم شان توی قصه داستانم.<br />باور کنید دو دوتا چهارتا نیست تا من بتوانم توضیح بدهم. شاید هم باشد که من بلد نیستم. من فقط خطی را در خاطر دارم از زمانی که چیزی شنیدم و زمانی سفری کرده در ذهن من و با آدم هایی که در جاهای مختلف دیده ام آشنا شده و بعد شده اند یک داستان؛ مثلا آدمی از خراسان با مکانی در اصفهان و اتفاقی از لرستان و قالبی به نام الموت؛ فقط همین.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">حاصل زندگی فکری شما در میلک، دو مجموعه داستان بوده و ظاهرا چند کتاب دیگر مثل «بازخوانی عشقنامه عزیز و نگار» آقای علیخانی سعی نمی کنید رمان میلک را هم بنویسید؟ اثر خوبی خواهد شد.<br /></span></strong><br />دو مجموعه داستان منتشر شده به نام های «قدم بخیر مادربزرگ من بود» و «اژدهاکشان» و یک مجموعه داستان منتشر نشده فقط. عشقنامه عزیز و نگار و کتاب داستان زندگی حسن صباح و گردآوری قصه های مردم رودبار و الموت (به همراه افشین نادری) در جغرافیای بزرگتری به نام الموت بوده است.<br />رمانی نیمه کاره نوشتم. بعد رمانی کامل نوشتم اما نشد. متاسفانه باوری در ذهنم قلمبه شده که تا چهل ساله نشوم، نمی توانم رمانی بزایم؛ شاید هم راست باشد. خدا می داند. </div><p dir="rtl" align="justify"><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SeDpZF79U0I/AAAAAAAADjs/Ios81VlY8P8/s1600-h/ilamravi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323511376851587906" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 143px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SeDpZF79U0I/AAAAAAAADjs/Ios81VlY8P8/s200/ilamravi.jpg" border="0" /></a><strong><span style="font-size:85%;">یکی از عواملی که باعث می شود بومی نویسی در ادبیات رواج داشته و ارزش و اعتباری حتی بیش از دیگر ژانرهای داستانی داشته باشد، مسئله جاودانگی و زمان شمول و مکان شمول بودن این نوع آثار است. یعنی در هزاره چهارم هم اگر کسی صد سال تنهایی را بخواند، به همین اندازه که ما اکنون لذت می بریم از خواندن داستان لذت می برد. در حالی که این مسئله –جاودانگی، زمان شمولی و جهان شمولی- در مورد آثار دیگر به طور دقیق صادق نیست. می خواستم نظرتان را در این رابطه بدانم. </span></strong><br /><br />من نمی دانم از چی حرف می زنید. این جور چیزها را به جان دوتای مان قسم من بلد نیستم جواب بدهم. به من بگویید میلک داستان های شما چند تا آدم دارد. یا بپرسید چرا فلانی از سر سنگ نپرید و آمد و از دروازه وارد شد یا ... این چیزها را بلدم اما نمی دانم هزاره چهارم چه مذاقی خواهند داشت و زمان شمول و مکان شمول یعنی چی. این ها را از آقایان و خانم های منتقد و عشق حرف بپرسید.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">نظر شما در رابطه با اختلاف نظری که در مورد پیشینه داستان نویسی در ایران وجود دارد چیست؟ برخی معتقدند داستان نویسی پیش از یک قرن اخیر در ایران وجود داشته است. آیا می توان داستانسرایی ها و قصه پردازی های کهن را در زمره داستان نویسی امروز قلمداد کرد؟<br /></span></strong><br />مگر می شود آدم های مرده ایلام قدیم شما را در زمره آدم های مرده ایلام امروز سرشماری کرد؟ این چه حرفی است می زنید. آدم آدم است و قصه قصه. داستان هم داستان است. کلیت ماجرا خیلی هم دشوار نیست که سختش می کنیم. یک آدمی است که قصه گفته و بعد رسیده به داستان. عده ای البته بعدش برای این که دکان شان گرم بماند قصه نویسی را سنگ کرده اند و به سینه خود زده اند و عده ای هم داستان نویسی را کلاه کرده اند و سر من و شما گذاشته اند. فرقی بین شان نیست. فکر هم نمی کنم آقایان و خانم های نویسنده قرون هفده و هجده و نوزده میلادی وقتی نگاهی به ادبیات کهن ما یا به قول شما قصه پردازی های کهن مشرق زمین به طور عام و ایران به طور خاص داشتند هیچ وقت فکر نمی کردند لقمه ای را که می جوند اینطور دردسر ساز شود.<br />اگر داستان نویس هستید لطفا این بحث ها را جدی نگیرید و بنشینید به معماری داستان تان فکر کنید و قصه را بگویید.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">ادبیات داستانی ما جز در مواردی خاص نتوانسته است در دنیا توفیق چندانی بیابد. به نظر شما آیا فقط ترجمه نشدن آثار و عدم انتشار بین المللی کتاب ها، دلایل این عدم توفیق اند یا مسائل دیگری نیز وجود دارد؛ مسائلی همچون عدم داشتن تبلیغات و ضعف و عدم سرمایه گذاری در این حیطه و یا همین طور موقعیت سیاسی...</span></strong><br /><br />در آن موارد خاص هم نتوانسته توفیق چندانی به دست بیاورد. چون دست من و شما نبوده که بهترین داستان هایمان دیده بشود. با شما هم شرط می بندم تا قرار سیاست بین الملل بر این نباشد که ایران به دور رسانه ای برسد، هرگز نه شعرمان و نه داستان مان دیده نخواهد شد. اگر هم قرار بر این گرفت که هر ننه مرده ای از ما می شود داستان نویس نوبل گرفته و کنگور گرفته و فلان و بهمان. ما فعلا حتی به اندازه افغانستان قرب و منزلت نداریم در جهان؛ گیرم در خانه خود را «آقا» هم بنامیم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">آینده ادبیات داستانی ایران چه چشم اندازی دارد؟ آیا راهکاری برای این که ادبیات بین المللی داشته باشیم وجود دارد؟</span></strong><br /><br />فکر نکنم پیشینیان ما از قبل برنامه ریزی کرده باشند که شعر جهانی بگویند و بهترین متون ادبی را بنویسند و بعد مشغول به کار شده باشند. آن ها کارشان را کرده اند و بعدی ها هم به عرضه خودشان کاری کرده اند. حالا گیرم آن ها عرضه شان بیشتر و ریزه خوارهایشان کم عرضه. که حرجی بر آن ها نیست.<br />ما هم کار خودمان را می کنیم. ادبیات بین المللی یعنی چی؟ متاسفانه چند عاقل! سنگی را به چاه می اندازند و من و شما را علاف بیرون آوردنش می کنند. آقا چند سال است این مزخرف بزرگ (جهانی شدن ادبیات ایران) را می شنویم؟ بهتر نبود در این همه سال به جای کلی گویی بنشینیم و کار کنیم؟<br />تردید نداشته باشید الان که من و شما داریم وقت تلف می کنیم بهترین داستان ایران و بهترین شعر این خاک را کسی دارد می گوید که اصلا نام و نشانی ندارد و در پرت افتاده ترین جای این کشور هم زندگی می کند. کاش همه ما می توانستیم مثل او به کار خودمان برسیم. کاش!<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">در جشنواره داستان راوی، ما گفتمانی را مطرح کرده ایم با عنوان «بازشناسی اهمیت قصه در داستان» ابتدا بفرمایید دیدگاه شما در این رابطه چیست و بعد لطفاً بفرمایید قصه در کجای داستان تعبیه می شود، در طرح، در تصویر، در ماجرا یا در زبان و یا در کلیت داستان و به نوعی در روح و بطن داستان؟</span></strong><br /><br />وقتی دوست عزیزی، مساله ای را مطرح کرده بود که برایم دلنشین بود. بحثش این بود که داستان از دو چیز تشکیل می شود: زبان و قصه.<br />اوایل که این را خواندم کمی مکث کردم. دیدم بد نمی گوید. دیده بودم فراوان فراوان داستان های هم نسل هایم که گرفتار جریانی به نام پسمدرن شده بودند و چیزک هایی می نوشتند که همه درگیری شان زبان بود و به اشتباه هم به آن ها گفته بودند که مثلا گلشیری نامی، با زبان داستانش را پیش می برد. اما خودشان هم عقل نگذاشته بودند به کار که مگر دیگران با چی داستان را پیش می برند؟ جز با زبان؟ اما زبان یکی از عناصر است. اگر فقط زبان باشد که خب می توانیم برویم هر متنی را بخوانیم اما ما دنبال چیز دیگری هم آمده ایم در این نشست. آمده ایم قصه بشنویم. این است که داستان بدون قصه، آدم بی قلب است و آدم لال، داستان بی زبان.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">در مورد آثار جدیدتان کمی بگویید. زیر چاپ یا آماده چاپ و یا در حال نگارش چه ها دارید؟<br /></span></strong><br />یک سالی می شود بیکار شده ام و خانه نشین؛ البته خود خواسته بوده است. از تیرماه گذشته دیدم که من آدم روزنامه نیستم و بعد از نزدیک به 13 سال، از کار مترجمی و خبرنگاری برای روزنامه جدا شدم و نشستم که با لقمه ای داستان، زندگی کنم.<br />حالا هم لقمه دستم هست اما ... داستان زندگی ناصر خسرو را نوشتم و قصه های تذکره الاولیا عطار را بازآفرینی کردم و تحقیقی کرده ام درباره یکی از طائفه های عجیب ایران و مشغول هزار و یک شب هستم.<br />این وسط ها هم هر وقت دیوانه شده ام با کلمه خوددرمانی کرده ام؛ حاصلش را شاید به زودی در مجموعه سومم ببینید.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">آقای علیخانی، آثارتان ترجمه هم شده است؟<br /></span></strong><br />زمانی شنیده بودم داستانکی از من به آلمانی ترجمه شده است؛ حتی پولش را به یورو برایم فرستادند لای کتابی. اما نه کتاب رسید و نه پول. گویا آقای پستی که جستجو می کند که بمب نیاید از لای کتاب، چشمش را گرفته و یکی را برداشته و دیگری را به سطل زباله پرتاب کرده.<br />بعد شنیدم در تگزاس آمریکا هم گزیده ای از داستان های قدم بخیر و اژدهاکشان ترجمه شده و در حال آماده شدن برای انتشار است؛ البته با ایمیل فهمیدم و چند داستان مجموعه سومم را هم فرستادم برایشان اما خیلی وقت است به اینترنت سر نزده ام که چه خبر آورده است این قاصدک.<br />داستانی به ترکی استانبولی ترجمه شده و گزیده ای از داستان هایم به زبان عربی در مصر آماده انتشار است و باقی هم اگر شده، بی خبرم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">راستی من شنیده ام برای پیدا کردن سوژه هایتان، که قاعدتاً همگی بومی هستند، زیاد به مسافرت می روید. تا به حال گذرتان به ایلام خورده است؟ اینجا قصه های خوبی پیدا می کنید!</span></strong><br /><br />نه به خدا. البته این کاری که شما می گویید کار آدم های حرفه ای است و من هنوز آنقدر حرفه ای نشده ام که کمبود سوژه پیدا بکنم. یک وقت که آمدید به اتاق من، خواهید دید که ماده خام برای حداقل 30 سال نوشتن دارم؛ گاهی کلمه ای و گاهی اسمی و گاهی ماجرایی را بر کاغذی حک کرده ام تا شاید روزی طلسم آن کلمات باز بشود. این است که واقعا دوست دارم همه ایران را... از زنجان و همدان و یزد و اصفهان و شیراز گرفته تا شاهرود و مشهد و بیرجند و آمل و رشت و لاهیجان و کرج و تبریز و ماکو و دزفول و خرمشهر و بندرعباس را ... </p><div dir="rtl" align="justify"></div><p dir="rtl" align="justify"><br />منتشر شده در سایت <a href="http://tadaneh.blogspot.com/search/label/ravi-award">جشنواره</a> داستان "<a href="http://www.ilamravi.blogfa.com/">راوی</a>"</p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-1602966532880079754?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-32805571587039532852009-03-18T15:55:00.000+03:302009-03-19T15:57:49.779+03:30<div align="center">اهالی فرهنگ از خواندنی‌ترین‌های سال 87 می‌گویند<br /><span style="font-size:85%;">گزارش: سجاد صاحبان‌زند<br /></span></div><br /><div dir="rtl" align="justify">عبدالله انوار، عبدالحسین فرزاد، سعید زیباکلام، رضا سیدحسینی، سیاوش جمادی، عبدالمحمد آیتی، مشفق کاشانی، عبدالعلی دست‌غیب، جلال ستاری،‌ میرجلال‌الدین کزازی، نجف دریابندری، فاضل نظری، محمد ضیمران<br /><br /></div><a href="http://www.ketab.ir/Ketab/E-Magazine/HaftehFiles/174g.pdf"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314482794767006258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 281px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/ScDV8csDOjI/AAAAAAAADIk/IJl2X4fptfU/s400/ketabehafteh174.jpg" border="0" /> </a><p align="center"><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.ketab.ir/Ketab/E-Magazine/HaftehFiles/174g.pdf">کتاب هفته/ شماره 174/ شنبه 24 اسفند 1387/ صفحات 10 و 11 </a></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-3280557158703953285?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-87016961411705936142009-03-12T15:55:00.001+03:302009-03-19T15:57:26.885+03:30<div dir="rtl" align="justify">همان وقت‌ها که هنوز «اژدهاکُشان» منتشر نشده بود زنگ زدم به «<a href="http://bp2.blogger.com/_ofaLGs1AkSw/SFyOp0v1hWI/AAAAAAAABCw/iHAoJEdm2ko/s1600-h/DSC_3771.jpg">شهرام غلامپور</a>» نوازنده و موسیقیدان؛ شهرام و همسر مهربانش هنوز به تهران نیامده بودند. داشتم ازدواج‌شان را تبریک می‌گفتم که صحبت رسید به این‌که تصمیم دارم داستان‌های «اژدهاکُشان» را به شکل صوتی همزمان با چاپ مکتوب منتشر کنم اما قیمتی که استودیوهای تهران می دهند سرسام آور است. گفت «بیا منزل ما، استودیوی کوچکی درست کرده‌ام اینجا.»<br />بعد من رفتم قزوین. منزلش کنار خیابان عدل بود. آنقدر ماندیم تا ساعت شد 11 شب و آن وقت خیابان از نفس افتاد.<br />همسرِ شهرام هم رفت منزل پدری‌اش. آن‌وقت من داستان‌ها را می‌خواندم و <a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100940641918">شهرام</a>، توپوق‌ها را یادداشت می‌کرد و وقتی دورِ اول خواندن تمام می‌شد، می‌گفت کجاها را دوباره تکرار کنم.<br />شبِ اول شش ساعت و نیم بیشتر کار نکردیم که شد ساعت 6 صبح. من از شدت سردرد خوابیدم و شهرام، نشست پای تدوین و ادیت فایل‌ها.<br />شب دوم هم شش ساعت کار نکرده، خیابان بیدار شد و صدای موتور و ماشین و ...<br />شب سوم اما دیگر داستان‌ها به روال افتاد و توانستیم یک‌نفس پیش برویم.<br />سردرد و سیگار مداوم و صدا و ... همه این‌ها من را نشاند پای کامپیوترِ شهرام که فایل‌ها را شسته رُوفته آماده کرده بود برای انتشار.<br />با خوشحالی برگشتم تهران و فایل‌ها را بردم پیش ناشر که همان روز خبر داد «اژدهاکُشان»، با دوازده مورد اصلاحیه، برگشت خورده است.<br />بعد هم که کتاب اصلاح شد و دوباره به ارشاد رفت و مجوزش آمد، ناشر دیگر رغبت نکرد فایل صوتی‌ «اژدهاکُشان» را منتشر کند.<br />«اژدهاکُشان» ِ صوتی هم ماند دستِ من که یکی دو تا از دوستان آن ها را شنیده اند مثل داستان کوتاه «<a href="http://www.4shared.com/file/78855556/e962abbf/EjdehaKoshan_Short-story_yousef-alikhani.html">اژدهاکُشان</a>» از مجموعه «اژدهاکُشان». </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8701696141170593614?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-66829260825512360832009-03-08T20:33:00.004+03:302009-03-08T20:39:33.444+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SbP67G6ddSI/AAAAAAAADC8/4hzNVMM5M0E/s1600-h/kandovan.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310864278974985506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 143px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SbP67G6ddSI/AAAAAAAADC8/4hzNVMM5M0E/s200/kandovan.jpg" border="0" /></a>ادبيات داستاني در ايران همواره با نگاه و نگرش داستان‌نويسان ايراني به روستايي‌نويسي و بازتاب زندگي قشر روستانشين جامعه همراه بوده است.<br /><br />يكي از داستان‌نويسان امروز ايران كه در آثار منتشر شده‌اش همواره به موضوعات اقليمي‌ و روستايي نگاهي خاص و جدي داشته است يوسف عليخاني است كه تاكنون 2 مجموعه داستان «قدم بخير مادربزرگ من بود» و «اژدهاكشان» از او منتشر شده است.<br /><br />آخرين نشست نقد و بررسي نشرافراز به بررسي دومين مجموعه داستان اين نويسنده اختصاص داشت. در اين نوشتار با اشاره به مباحث مطرح شده در نشست يادشده به بررسي نگرش‌هاي داستان‌نويسان ايراني به موضوع ادبيات اقليمي ‌و روستايي و دلايل مطرح شدن اين‌گونه در ادبيات داستاني در دهه‌هاي چهل و پنجاه پرداخته شده است.<br />هر داستان‌خوان حرفه‌اي ايراني كه آثاري از نويسندگاني چون محمود دولت‌آبادي، غلامحسين ساعدي، جلال آل‌احمد، امين فقيري و هوشنگ گلشيري را خوانده باشد، داستان‌هاي كوتاه و بلندي از اين نويسندگان را خوانده است كه در محيط روستا مي‌گذرد و به بازسازي روابط ميان روستاييان، شهرنشينان و چالش‌هاي ميان آنان از يك سو و از سوي ديگر به بازگويي ستم و ظلم تاريخي بر اين بخش از جامعه مي‌پردازد.<br /><br />يكي از مهم‌ترين رويدادهاي اجتماعي كه در گسترش موج روستايي‌نويسي در ادبيات داستاني ايران تاثير زيادي داشت، اصلاحات ارضي بود كه شاه در چارچوب انقلاب سفيد خود براي واگذاري تملك اراضي كشاورزي به روستاييان و كوتاه كردن دست خوانين محلي در پيش گرفت.<br /><br />اين اصلاحات در عمل روستاييان و دهقانان را از نوكران بي‌جيره و مواجب خان‌هاي زورگو و ستم‌پيشه به نوكران حكومت شاه تبديل كرد و نه تنها در بهبود وضعيت معيشتي روستاييان تاثيرگذار نبود، آنان را فقيرتر هم كرد.<br /><br />اگرچه شاه مي‌كوشيد با پررنگ كردن نقش خان‌هاي محلي در ستم بر روستاييان اصلاحات ارضي خود را توجيه كند و از اين وجه با گسترش ادبيات روستايي مخالفتي نمي‌شد، نويسندگان ايراني‌اي كه در اين دوره به نوشتن داستان‌هايي در خصوص وضعيت روستاهاي ايران پرداختند اغلب تحت تاثير ادبيات ماركسيستي و چپ بودند و براي آنها روستا جايي بود كه مي‌شد ظلم نظام سرمايه‌داري و بهره‌‌كشي از طبقه زحمتكش جامعه را عيني‌تر نشان داد.<br /><br />به همين دليل روستايي‌نويسي نويسندگاني چون ساعدي بيشتر از اين كه محملي براي بازگويي ويژگي‌هاي جامعه روستانشين كشور و آشنا شدن مردم با رنج‌هاي اين بخش از جامعه باشد، وسيله‌اي براي پيشبرد شعارهاي چپ‌گرايانه در حمايت از طبقات كارگر و برزگر بود كه چپ‌ها منادي آن بودند.<br /><br />شعارنويسي به جاي ادبيات اقليمي<br /><br />ادبيات روستايي روشنفكري پيش از انقلاب هيچ‌گاه نتوانست با كنار گذاشتن رويه شعاري خود به ذات ادبيات نزديك شود و فاصله خود را با طبقه‌اي كه از آن سخن مي‌گفت حفظ كرد، چرا كه براي اين نوع نگرش روستا و روستايي بهانه‌اي بود براي شعارهايي كه در ذهن نويسنده مي‌گذشت.<br /><br />اين نگرش در ادبيات آن روز ايران هيچ‌گاه به قول ‌هادي نودهي داستان‌نويس كه مجموعه داستان «شمايل لرزان مردها» را در كارنامه خود دارد، به ريشه‌هاي مردم‌شناسانه متكي نبود و با وجوه داستاني و تكنيكي با موضوع روبه‌رو مي‌شد، چنان كه براي مثال در «عزاداران بيل» ساعدي با وجود اين كه با داستاني روستايي روبه‌رو هستيم، همه شخصيت‌هاي داستان تهراني حرف مي‌زنند.<br /><br />او مي‌گويد: اين نگرش يعني رجوع روشنفكران به ادبيات روستايي ما را به ادبيات بومي ‌رهنمون نشد، چرا كه در پس همه اين نوشته‌ها نويسنده براي نمادسازي مي‌كوشيد و وجوه اقليمي ‌و بومي‌ به فراموشي سپرده مي‌شد.<br /><br />محمد جعفري قنواتي، پژوهشگر حوزه ادبيات اقليمي ‌نيز با اشاره به اين كه بخشي از گرايش به روستانويسي در سال‌هاي پيش از انقلاب اسلامي ‌به تشكيل سپاه دانش مربوط مي‌شد، مي‌گويد: اگر مجله‌هايي مثل خوشه را در فاصله دهه‌هاي چهل تا پنجاه مرور كنيم، مي‌بينيم پر است از طرح‌هايي كه سپاهي‌دانش‌هاي پيش از انقلاب تحت‌تاثير دل‌نگراني‌هاي روشنفكران و مشاهدات خود از روستا‌هاي ايران مي‌نوشتند.<br /><br />او از مجموعه داستاني از يك نويسنده جنوبي به نام بهرام حيدري نام مي‌برد كه در سال 58 مجموعه لالي را با اتكا به ادبيات روستايي و در فضاي زندگي در شهرك كوچكي ميان مسجدسليمان و اهواز پس از رفتن شركت نفت از منطقه منتشر كرد كه فضاي داستاني آن به مجموعه اژدهاكشان كه از روستاي در حال اضمحلال ميلك در الموت سخن مي‌گويد شبيه است.<br /><br />ادبيات اقليمي‌ با عيني كردن كهن‌الگوها و تلفيق آنها با زندگي امروز، ادبياتي مي‌آفريند كه از حصار ادبيات آپارتماني متداول ‌‌بيرون استاسدالله امرايي، مترجم و منتقد نيز با بيان اين‌كه ادبيات اين دهه‌ها بر تك‌نگاري‌هاي كساني چون ساعدي و آل‌احمد استوار بود، مي‌گويد: در اين دوره ادبياتي به وجود آمد كه تحت تاثير راديكاليسم دهه 60 ميلادي و نوشته‌هاي كساني چون ژان پل سارتر بود و از دل گرايش به ماركسيسم بيرون آمد و اين ادبيات يك خصيصه مهم داشت كه اعتراض به وضع موجود بود.<br /><br />وي ادامه مي‌دهد: اين اعتراض در تمام ادبيات دهه‌هاي 30 تا 50 وجه و گرايش اصلي است و گاه به كاريكاتور شباهت مي‌برد، به گونه‌اي كه هركس به هر دليلي مخالف‌خواني نمي‌كرد از گردونه ادبيات حذف مي‌شد.<br /><br />آفرينش يا گزارشگري؟<br /><br />اما براستي وقتي متني ادبي مي‌خوانيم، هدف اصلي ما چيست؟ آشنا شدن با تحليلي جامعه‌شناختي و قوم‌نگاري درباره يك مكان؟ آشنايي با زندگي، لهجه، آداب و رسوم و مثل‌هاي مناطق مختلف يا قبل از همه و مهم‌تر از همه خواندن يك متن ادبي؟<br /><br />قنواتي در اين باره معتقد است: وقتي با يك اثر داستاني روبه‌روييم، بايد بپرسيم آيا تحليل جامعه‌شناسي از داستان برمي‌آيد و اصلاً هدف داستان‌نويس چيست؟ اگر داستان‌هاي نويسندگان شمال و جنوب را در آن دوران بررسي كنيم مي‌بينيم پر است از متن‌هايي كه بيشتر تك‌نگاري هستند تا داستان.<br /><br />وي با بيان اين كه يوسف عليخاني در اژدهاكشان به دنبال داستان‌نويسي بوده است تا تك‌نگاري مي‌افزايد: اگرچه محيط تاثير خاص خود را در اثر برجاي گذاشته است و مسائل مردم‌شناسي در داستان بازتاب دارد استفاده نويسنده از نفرين‌ها، دعا‌ها و اعتقادات در ديالوگ‌ها هوشمندانه اما در راستاي پيشبرد داستان است.<br /><br />تقابل ميان داستان‌نويسي با گرايش‌هاي بومي ‌و اقليمي ‌و تك‌نگاري به عنوان گزارشي از وضعيت مناطق روستايي نيز به دهه‌هاي پيش از انقلاب برمي‌گردد، به گونه‌اي كه در آن دوران نويسندگاني چون غلامحسين ساعدي و كاظم اسلاميه و بويژه جلال آل‌احمد در تعدادي از آثار خود به گزارشي از وضعيت زندگي مردم مناطق مختلف ايران پرداختند.<br /><br />اين آثار اگرچه در جاي خود ارزش زيادي داشت، اما نمي‌توان آنها را داستان و ادبيات محض محسوب كرد، چرا كه نويسنده در داستان جهان داستاني خاص خود را مي‌آفريند و با گزينش برخي خصيصه‌هاي زندگي بيروني مانند گويش، فضاهاي داستاني خاص، آداب و رسوم و مانند آن به آفرينشگري و نه گزارش موقعيت مي‌پردازد.<br /><br />به اعتقاد طلا نژادحسن، داستان‌نويس و منتقد نويسنده ادبيات اقليمي‌ با عيني كردن كهن‌الگوها و تلفيق آنها با زندگي امروز، ادبياتي مي‌آفريند كه از حصار ادبيات آپارتماني متداول بيرون است.<br /><br />به گفته وي، كهن‌الگوها و اسطوره‌ها در ادبيات نقاط مختلف جهان مشتركند، اما آنچه مهم است نزديك كردن اين كهن‌الگوها با زندگي امروز است، چنان كه براي مثال داستان اژدهاكشان يوسف عليخاني اگرچه بر پايه افسانه‌اي چون جنگ با اژدها كه در ادبيات جهان پرسابقه است بنا شده، روايت و نگاه خاص نويسنده به اين موضوع باعث شده كه داستاني امروزي و نو آفريده شود.<br /><br />روستايي‌نويسي در ادبيات ايران به شمشير دولبه‌اي تبديل شده است كه گاه يك نويسنده خوب را تا حد گزارشگري از آنچه هست تبديل مي‌كند و گاه او را به آفريدن جهاني بر پايه ويژگي‌هاي خاص مناطق رهنمون مي‌شود و به نويسنده اين فرصت را مي‌دهد كه با استفاده از توانمندي‌هاي زباني مناطق مختلف، افسانه‌ها و اعتقادات و جلوه‌هاي فضا و مكان داستاني را بنويسد كه مخصوص به خود اوست و تمام ويژگي‌هاي يك داستان ايراني را داراست.<br /><br /><strong>آرش شفاعي</strong><br />روزنامه جام جم </div><br /><div dir="rtl" align="justify">(<a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100900871874">HTML</a>) و (<a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1387/12/17/100900891568.pdf">PDF</a>)<br />18 اسفند 1387 صفحه 8</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-6682926082551236083?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-92115255944929169342009-03-05T13:44:00.005+03:302009-03-05T23:55:40.577+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1387/12/13/100900532105.pdf"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309655714874052514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 290px; CURSOR: hand; HEIGHT: 207px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sa-vvaywz6I/AAAAAAAAC_s/GAGOWkzj_r4/s320/Nasle3Jamejam-yousefalikhani.JPG" border="0" /></a><span style="font-size:85%;">رضا اميدوار (</span><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/03/nasle3-jamejam.html"><span style="font-size:85%;">نسل سوم ِ جام جم</span></a><span style="font-size:85%;">): <span style="font-size:100%;">اگر یوسف علیخانی، داستان‌نویس نمی شد و در مورد میلک (روستای محل تولدش) نمی‌نوشت،‌خیلی از ماها تا آخر عمرمان اسم میلک را نمی‌شنیدیم. اما حالا به لطف داستان‌های او میلک یک روستای کاملا شناخته شده برای اهالی ادبیات داستانی است. علیخانی آدم پرکاری است و همزمان در جند حوزه فعالیت می‌کند. هم داستان می‌نویسد و هم به سفر می‌رود تا قصه‌های فولکلوریک را جمع‌آوری کند.<br />اژدهاکشان،‌آخرین مجموعه داستان یوسف علیخانی بود که باعث شد نام او در بین تقدیرشندگان جایزه جلال‌آل‌احمد قرار بگیرد. این مجموعه داستان حالا به چاژ سوم رسیده است تا بهانه ما برای این مصاحبه جور شده باشد.</span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><strong>بين داستان نوشتن و سفر كردن رابطه‌اي وجود داره؟</strong><br /><br />هم رابطه‌اي ندارند و هم دارند. رابطه ندارند چون وقتي من داستان مي‌نويسم دارم داستان مي‌نويسم و سفرنامه نمي‌نويسم و وقتي سفرنامه مي‌نويسم، داستان نمي‌نويسم. مثل آن چيزهايي كه يكي دو تاش در جام‌جم منتشر شده ‌ هيچ وقت فكر نمي‌كردم داستان مي‌نويسم. داستان‌نويسي جدا از آن بحث ميل به نوشتن (نه استعداد) و تلاش، امري است فيزيكي.بايد بداني چه تكنيك‌هاي دارد و سفرنامه نويسي، تكنيك‌هاي ديگر.<br /><br />اما در عين حال بين داستان نوشتن و سفر كردن هم رابطه نزديك وجود دارد. چون سفر كردن يعني زندگي كردن بيشتر. همه ما آدم‌ها در دنيايي زندگي مي‌كنيم كه اگر اندكي تخيل در آن وارد كنيم داستاني‌تر مي‌شوند. درست است كه داستان نوشتن با استفاده از تخيل پيش مي‌رود، اما آيا مگر مي‌شود همه چيز تخيلي باشد؟ مگر مي‌شود داستان شما در ميان ايل قشقايي بگذرد و شما اين ايل را نشناسيد؟ يا داستان تا در لب رود ارس اتفاق بيفتد و شما ايل جلالي و كردهاي كرمانج آنجا را نشناسيد؟<br /><br /><strong>پس تو جزو نويسنده‌هايي هستي كه تا يك چيزي را تجربه نكنند، در موردش چيزي نمي‌نويسند؟</strong><br /><br />نه به اين قطعيت كه مي‌گويي. فعلا هم فقط داستان‌هايي را منتشر كرده‌ام كه در زادگاهم اتفاق مي‌افتند كه البته نود درصدشان با يك جمله يا يك كلمه يا يك صدا يا يك تصوير، شكل گرفته‌اند در ميلكي كه برايش ساخته‌ام و در واقع ميلك زادگاهم را قرباني ميلك داستاني‌ام كرده‌ام.<br /><br />شايد ديگر دوستانم بر اين باور نباشند، اما گمان من اين است كه ذهن يك نويسنده، ذهن محدودي است كه بايد با خواندن، ديدن و تجربه كردن پرش كرد و بعد بگذارم ته نشين شود و روزي با يك قطعه موسيقي يا استكان چايي‌اي كه از دستم مي‌افتد يا تصادفي كه توي خيابان مي‌كنم يا صابوني كه توي حمام توي چشمم مي‌رود، تخيل‌ام جاري شود و آن بخش ناخودآگاهي‌ام بيايد روي كاغذ. در واقع هرگز درباره چيزي تا به حال نوشته‌اي نداشته‌ام.<br /><br /><strong>پس ميلك هم بخشي از ناخودآگاه توست؟</strong><br /><br />شده. زماني آدم با موضوعي، آدمي و يك مكاني، احساسي برخورد مي‌كند. دچار يك جور حس نوستالژيك مي‌شود. بعد اين حس درگيرش مي‌كند. بعد چكارش بايد بكني؟ اگر همان را بنويسي كه مي‌شود يك قطعه ادبي. ناچاري اندكي علمي‌تر باهاش برخورد كني. چاره‌اي نداري كمي درباره‌اش بيشتر بداني.<br /><br />اول ابتدايي بودم كه پدرم آمد شهر. يك سالي هم مانديم بعد مادرم آمد و بعد من و خواهرم. آن وقت سالي يكبار و آن هم در شهريور و وقت فندق چين به ميلك مي‌رفتيم. دنيايي كه هشت، نه سال در آن زندگي كردم و بيرون از آن را نديدم. حتي عاشق ستون‌هاي امامزاده و سنگ چين‌هاي باغستان‌ها و جاده خاكي و سربالايي و سرپاييني‌ها و پشت‌بام‌ها و صداي مردم بودم. بعد اينها ماند ميلك و ما رفتيم قزوين كه وقت تمام شدن شهريور و اول مهر، عزاي‌مان مي‌گرفت كه برگرديم به مدرسه و شهر.<br /><br />اما اينها را هيچ وقت ننوشتم. نوشتم؟ چيزي در كتاب‌هايم در اين باره نخوانده‌ايد تا به حال. اما ميلك، محل وقوع حوادثي است كه درگيرم كرده و بعد سال‌ها روي اين روستا و روستاهاي اطراف و الموت تحقيق كردم و همان‌طور كه مي‌داني اغلب شهرهاي ايران را گشته‌ام و از نزديك ديده‌ام.<br /><br />وقتي زمان مي‌گذرد و بيشتر و بيشتر مي‌بيني و مي‌شناسي، آني كه دوست داري همان مي‌شود، مثل آن گل شازده كوچولو كه در سياره‌اش جا گذاشته بود؛ مثل ميلك من همه جا هست اما ميلك كودكي‌هاي من گم شده است و دنبال آن مي‌گردم شايد و شايد هم دنبال راهي مي‌گردم براي محو نشدن حتي اكنونش.<br /><br /><strong>ولي درگيري تو با ميلك بيشتر از اين حرف هاست. نه تنها فضاي ميلك، بلكه زبان ديلمي، كه مردم ميلك هم از گويشوران اين زبان هستند، نمود پر رنگي در برخي از داستان‌هاي تو دارد، در مجموعه اولت همين نثر لذت خواندن برخي از داستان‌ها را از آدم مي‌گرفت. هرچند به دليل ناشناخته بودن اين زبان، در بعضي از داستان‌ها هم به ايجاد يك فضاي وهم‌آميز كمك مي‌كرد. در مجموعه دومت اما به نظر مي‌رسد از زبان ديلمي (الموتي) و استفاده از آن به شكل افراطي گذشته‌اي. اصلا چرا اين نوع زبان را براي روايت داستان‌هايت انتخاب كردي و بعد كنار گذاشتيش؟</strong><br /><br />نوشتن داستان در واقع يك نوع بازي جدي بوده برايم كه در آن سعي كردم شكل‌هاي مختلف را امتحان كنم. زماني از گويش محاوره قزويني استفاده كردم كه داستان بلند «راحت راحت» را اينطور نوشتم (اين داستان هنوز منتشر نشده.) بعد همان سال‌ها كه اصرار داشتم از لهجه محاوره قزويني استفاده كنم، جايي از «احمد شاملو» خواندم نويسنده بايد زبان را جوري تراش بدهد كه ترك با لهجه تركي‌اش بخواند و اصفهاني با لهجه اصفهاني و داش مشدي با لهجه داش مشدي و زن خانه‌دار با لهجه خودش. از خير محاوره‌نويسي گذشتم. بعد شروع كردم مثل آدميزاد بنويسم. شد داستان‌هايي كه در مجلات منتشر كردم؛ بسيار شسته رفته و مثلا مقيد به فاعل و مفعول و فعل فارسي معاصر و نه حتي فارسي كلاسيك. اما ديدم نمي‌چسبد. وقتي دارم مي‌نويسم اين زبان من نيست. آن وقت خودم را رها كردم، فكر كردم من دارم داستان مي‌نويسم بگذار لحن خودم هم در داستان‌ها ديده بشود. قرار نيست تا ابد فاعل و مفعول و فعل پشت سر هم بيايند و بعد هم من كه براي روزنامه گزارش نمي‌نويسم يا خبر ترجمه نمي‌كنم يا مقاله نمي‌نويسم كه اين قيد و بندها را رعايت كنم، من داستان مي‌نويسم و در واقع همان‌طور كه قصه‌هاي قديمي، لحن راويانش را داشتند و هر قصه با لحن قصه‌گو همراه مي‌شد، داستان‌هاي من هم با لحن من داستان‌نويس همراه بشوند.<br /><br />آمدم اندكي در فضاي داستان‌هاي «قدم بخير مادربزرگ من بود.» اوايل اتفاقا زبان خيلي فارسي بود. ديدم اين جوري نمي‌شود. گفتم از لحن و زبان خود الموتي‌ها هم استفاده كنم. شد يكي دو تا داستان به قول تو سخت خوان مجموعه داستان اولم؛ مثل مرگي ناره و ميلكي مار و كفتال پري. ديدم اين حرفي رو كه تو مي‌زني خيلي‌ها مي‌زنند. دنبال راه دررو بودم و رسيدم به داستان‌هاي رعنا و خيرالله خيرالله. در واقع راوي به كمك روايتش دارد زبان شخصيت‌ها را به فارسي برميگرداند.<br /><br />تا رسيدم به مجموعه «اژدهاكشان.» خود داستان «اژدهاكشان» فارسي فارسي است اما در اغلب داستان‌ها سعي كردم كلماتي را از زبان ديلمي استفاده كنم كه بشود در همان جمله يا داستان، معنايش را فهميد؛ اين كه چقدر توانسته‌ام موفق بشوم، نمي‌دانم.<br /><br />و حالا هم در مجموعه سومم كه دارد آماده چاپ مي‌شود و آخرين ويرايش‌ها را رويش انجام مي‌دهم، اگر هم از زبان ديلمي استفاده كردم در واقع نوعي بازي فرمي و زباني است و باقي داستان‌ها سرراست و به قول منتقدان زبان مجموعه‌هاي قبلي‌ام، فارسي‌تر شده است.<br /><br />اين وسط هم كساني بودند كه گفتند اتفاقا كاش همان افراط در زبان «قدم بخير...» را ادامه مي‌دادي كه وهم‌آلودتر مي‌كند داستان‌ها را. كساني هم بودند كه گفتند «اژدهاكشان» خوش خوان‌تر شده چون زبانش را امروزي تر كردي. بايد بمانم ببينم با سومين مجموعه‌ام چه برخوردي مي‌شود. </span></div><p align="center">نسخه </span><a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100900527499"><span style="font-size:100%;">html</span></a><span style="font-size:100%;"><br />نسخه </span><a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1387/12/13/100900532105.pdf"><span style="font-size:100%;">PDF</span></a><span style="font-size:100%;"> </span><br /><span style="font-size:100%;">ویژه‌نامه "نسل سوم" روزنامه جام‌جم<br />سه شنبه 13 اسفند 1387 صفحه 6 </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-9211525594492916934?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-76409170888272757682009-03-01T00:41:00.008+03:302009-03-01T01:06:01.946+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://zamaaneh.com/literature/2009/02/post_520.html"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307961413266104210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 65px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SamqyFc035I/AAAAAAAAC_M/y2nf2ndgDPo/s200/section25_65.gif" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;"><a href="http://zamaaneh.com/literature/2009/02/post_520.html">رادیو زمانه (سعید شکیبا)</a>:</span> یوسف علیخانی، نویسنده ۳۴ ساله، از چهره‌های شناخته شده ادبیات داستانی معاصر ایران است. او فعالیت خود در حوزه ادبیات را هم‌زمان با نوشتن، با مصاحبه با نویسندگان نسل سوم آغاز کرد.<br />حاصل گفت و گوهای او با نویسندگان، کتاب «نسل سوم داستان‌نویسی ایران» شد که در سال ۱۳۸۰ به وسیله نشر مرکز منتشر شد.<br />علیخانی در ادامه، سراغ قصه «عزیز و نگار» رفت که در میان مردم البرز به‌ویژه طالقان و الموت از شهرت به‌سزایی برخوردار است. حاصل تحقیق علیخانی درباره این قصه، کتاب «بازخوانی عشقنامه عزیز و نگار» شد که در سال ۱۳۸۱ به وسیله نشر ققنوس به چاپ رسید.<br />اولین مجموعه داستان یوسف علیخانی با نام «قدم بخیر مادربزرگ من بود» یک دهه پس از منتشر شدن داستان‌هایش در روزنامه‌ها و مجلات، در سال ۱۳۸۲ به وسیله نشر افق منتشر شد که در همان سال نامزد کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد.<br />این کتاب هم‌چنین جایزه ویژه شانزدهمین جشنواره بین‌المللی روستا را از آن خود کرد و سه داستان از اولین مجموعه داستان علیخانی از داستان‌های برگزیده جایزه صادق هدایت شدند. چاپ دوم «قدم بخیر مادربزرگ من بود» سال ۱۳۸۶ به بازار آمد.<br />علیخانی از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۶ که دومین مجموعه داستانش به نام «اژدهاکشان» به وسیله موسسه انتشارات نگاه روانه بازار کتاب شود، کارهایی در زمینه زندگینامه‌نویسی و تحقیق و گردآوری قصه‌های مردم رودبار الموت انجام داد که برخی از آن‌ها از جمله «داستان زندگی حسن صباح»، «داستان زندگی ابن‌بطوطه» و «داستان زندگی صائب تبریزی» منتشر شده و کتاب‌های «قصه‌های مردم الموت» (به همراه افشین نادری) در دو جلد آماده انتشار است.<br />این نویسنده جوان به دلیل نوشتن مجموعه‌ داستان «اژدهاکشان» مدتی قبل شایسته تقدیر در اولین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد و نامزد نهایی هشتمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری شناخته شد.<br />با یوسف علیخانی به بهانه چاپ سوم مجموعه «اژدهاکشان» درباره داستان‌هایش به گفت و گو نشستیم. </span><br /><br /><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2009/20090225_Said_Shakiba_Yousef_Alikhani.mp3"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307962111577137714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 273px; CURSOR: hand; HEIGHT: 31px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Samrau3JojI/AAAAAAAAC_U/WozgFlJKZS0/s400/musicicon.jpg" border="0" /></a><br /><strong>داستان‌های مجموعه «اژدهاکشان» در همان حال و هوای مجموعه داستان اول شما «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود» روایت می‌شوند. چطور شد یک روستا را محل روایت داستان‌هایتان قرار دادید؟</strong><br />به گمان من، هر نویسنده‌ای از تجربیات خودش می‌نویسد و همه ما که داریم می‌نویسیم درگیر بخشی هستیم که باهاش درگیر بودیم. یا تجربه اش کردیم یا شنیدیم یا درباره‌اش خوانده‌ایم. آن بخش از وجود من که بیشتر درگیرم می‌کند بخشی است که به قبل از دوران ابتدایی ام برمی‌گردد.<br />الان دیگر از آن روستا اثر و خبری نیست چون روستاها خالی شدند و قدیمی‌ها فوت کردند و جدیدی‌ها هم که همه به شهرها مهاجرت کردند. مساله‌ای که در آن روستا درگیرم می‌کرد، نوع برخورد آدم‌ها بود با وقایع؛ وقایع ساده که با خیالات آن‌ها به وقایع عجیب و غریب تبدیل می‌شد.<br />اگر یکی با ماشین از جاده‌های پیچ در پیچ البرز به ته دره پرتاب می‌شد، مردم دنبال دلایل دیگری می‌گشتند. اگر بز کسی می‌مُرد، قبول نمی‌کردند که بز مریض شده و مرده است، بلکه دلیل ماورایی برایش می‌تراشیدند. اگر شهاب سنگی در آسمان روستا دیده می‌شد، فکر می‌کردند نوری است آسمانی و آن را به شخصیت‌هایی که به آن باور داشتند، نسبت می‌دادند. برای هر چیزی قصه می‌ساختند و در واقع این قصه‌پردازی و قصه‌گویی‌شان به منتقل شده گویا.<br /><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sampa_xdTtI/AAAAAAAAC-0/aiEsGnbXXJQ/s1600-h/AlikhaniYousef.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307959917093408466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sampa_xdTtI/AAAAAAAAC-0/aiEsGnbXXJQ/s320/AlikhaniYousef.jpg" border="0" /> <p align="center"></a><span style="font-size:85%;">یوسف علیخانی، نویسنده «اژدهاکشان»/ عکس از پوریا عالمی<br /></span></p><p dir="rtl" align="justify">از ۸ سالگی به بعد در شهر زندگی کردم، اما حالا که نگاه می‌کنم می‌بینم آن بخش پیش از ۸ سالگی تاثیر غیرقابل انکاری روی من گذاشته است.<br /><br /><strong>شما در داستان‌های‌تان از زبان الموتی هم استفاده می‌کنید. این زبان باعث نمی‌شود مشکلاتی برای خواندن داستان‌های‌تان پیش بیاید؟</strong><br />به هرحال هر داستانی در یک موقعیتی اتفاق می‌افتد واین موقعیت مکانی می‌تواند در شهر باشد یا روستا. در هرجا هم که باشد میان آدم‌هایی اتفاق می‌افتد که هر کدام لحن و زبان خاص خود را دارند. شما نمی‌توانید یک راننده اتوبوس را با یک معلم دارای یک لحن بدانید. این‌ها دو الگوی زبانی دارند.<br />وقتی داستان من در یک روستا اتفاق می‌افتد، این روستا هم از یک سری مردم شکل می‌گیرد که آداب و رسوم خاصی دارند، زبان ویژه‌ای دارند و حتی شکل و قیافه خاصی دارند. نوع نگاه‌شان به جهان، خاص است، بالطبع این زبان الموتی یا درست تر بگوییم، زبان دیلمی، زبان مردم این روستاست.<br />من از زبان مردم منطقه استفاده کردم و هیچ وقت هم فکر نکردم مخاطب مشکل پیدا می‌کند. چون احساس کردم وقتی من به آذربایجان می‌روم این پیش فرض را پذیرفته ام که زبان مردم آنجا آذری است و من با این دانسته به میان آن‌ها رفته ام. پس باید اول با زبان شان ارتباط بگیرم تا بتوانم با مردمش انس بگیرم. وقتی به گیلان می‌روید، آیا انتظار دارید فلان گیله‌مرد یا فلان گیله‌زن، با شما فارسی تهرانی حرف بزنند؟ نه. آن‌ها زبان شان گیلکی است. می‌توانیم میان‌شان نرویم اما من دوست داشتم به میان مردم دیلمستان بروم و با زبان‌شان ارتباط گرفتم و آن وقت نوشتم‌شان.<br /><br /><strong>بسیاری از شخصیت‌های داستان‌های شما اسطوره‌ای و افسانه‌ای هستند و به همین دلیل کمتر دچار تحول می‌شوند. این گونه شخصیت‌ها، دست و پای‌تان را هنگام شخصیت‌پردازی نمی‌بندند؟</strong><br />این شخصیت‌ها برای خود یک تشخّص و تکاملی پیدا کرده‌اند و به قول شما اسطوره‌ای و افسانه‌ای شده‌اند. این‌ها در طول زمان شخصیت پیدا کرده‌اند و به همین دلیل هم هست که می‌گویند شخصیت‌های اسطوره‌ای نیاز به شخصیت‌پردازی به شکل معمول داستان‌نویسی امروز ندارند. این‌جا با این شخصیت‌ها نه به خاطر شخصیت‌شان بلکه به دلیل تاثیرگذاری‌شان روی یک واقعه خاص، روبه رو می‌شویم.<br />اگرچه آدم‌های معمولی هم در داستان‌هایم هستند که در حاشیه دارند زندگی می‌کنند. به طور مثال در داستان اژدهاکشان، «حضرتقلی» شخصیتی اسطوره‌ای است که آمده با اژدها بجنگد، چون شنیده اژدهایی قرار است میلک را با خاک یکسان کند و چون می‌داند قرار است سال‌های سال بعد، یکی از نوادگانش بیاید و در «میلک» بمیرد و آن‌جا برایش بقعه‌ای بسازند، با علم به این موضوع برای این که مانع تخریب میلک بشود، به جنگ با اژدها می‌آید.<br /><br /><strong>داستان‌ها اغلب بر مبنای یک رخداد و واقعه شکل می‌گیرند و بیشتر وقایع هم رویکردی جادویی و غیرواقعی دارند. این ماجراها آیا فقط متعلق به منطقه الموت هستند؟</strong><br />اوایل شاید. مخصوصاً در «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود» خیلی غریزی می‌نوشتم. یعنی درباره وقایعی می‌نوشتم که به طور مشخص در دوران کودکی شنیده یا دیده بودم. البته داستان ِداستانی مثل «خیرالله خیرالله» در همان مجموعه را نمی‌دانم از کجا شنیده بودم و چون ماجرایش برایم جالب بود به فضای میلک بردم و بازش کردم. در مجموعه «اژدهاکشان» اما این موضوع آگاهانه‌تر شد و از آن شکل غریزی بیرون آمد.<br />چند تا از داستان‌هایی که نوشتم و آداب و رسومی که وارد منطقه داستانی‌ام کردم، در واقع هیچ ربطی به آن منطقه ندارند. یا زاده تخیل من هستند یا از این‌جا و آن‌جا شنیدم؛ در کردستان و خراسان و سیستان و بلوچستان و لرستان مثلاً. نمونه‌اش همان داستان «نسترنه» و رد شدن آدم‌ها از زیر رنگین کمان (آله منگ). باور کنید یادم نمی‌آید این باور را از کجا شنیدم یا چه طوری بوده که حالا در داستان من این‌طوری شده است.<br /></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307959053550601362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Samoou0zxJI/AAAAAAAAC-c/dXzhVP395pI/s320/Ejdehakoshan_yousef.jpg" border="0" /> <p align="center"><span style="font-size:85%;">تصویر جلدِ چاپ سوم مجموعه داستان «اژدهاکشان» نوشته‌ی یوسف علیخانی</span></p><p align="justify"><strong>در شرایطی که همه نویسندگان، داستان‌های شهری و اصطلاحاً آپارتمانی و کافه‌ای می‌نویسند، شما داستان‌های بومی نوشتید. این موضوع باعث نمی‌شود مخاطب‌های‌تان تا حدودی محدود شوند؟</strong><br />من هم قبل از این داستان‌ها، داستان‌های شهری می‌نوشتم. تعداد زیادی داستان در فضای کوی دانشگاه تهران دارم؛ دانشجویان عاشق. دانشجویانی که دنبال سیاست هستند. دانشجویانی که دنبال ادبیات هستند. دانشجویانی که درسخوان هستند. یا یک سری داستان دارم در فضای پادگان ارتش. یا داستان‌هایی در فضای کارگران بازار قزوین. یا یک کار بلند دارم درباره جنگ، اما هیچ کدام‌شان را چاپ نکردم.<br />من هم تجربه نوشتن از فضای شهری را داشتم و دارم ولی این‌ها مال من نبودند و نیستند. وقتی سال ۸۰ آمدم و مصمم شدم اولین مجموعه داستانم را منتشر کنم، احساس کردم این قصه‌های به قول شما شهری، مال من نیستند. داستان‌های زیادی داشتم اما از میان شان فقط همان ۱۲ داستانی را انتخاب کردم که دوست شان داشتم و شدند مجموعه «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود.» یا بعداً ۱۵ داستان دیگر که شدند «اژدهاکشان.»<br /><br /><strong>با این ترتیب باید منتظر باشیم مجموعه داستان بعدی شما هم باز در همان حال و هوای دو مجموعه داستان قبلی‌تان باشد؟</strong><br />دقیقاً.<br /><br /><strong>پشت جلد چاپ دوم و سوم «اژدهاکشان» نظرات ۱۰ نفر از منتقدان معروف مثل آقای سپانلو، خانم شهرنوش پارسی‌پور، آقای فتح الله بی‌نیاز و آقای دستغیب و بقیه منتشر شده است. این فرم تبلیغ کتاب در ایران تا به حال انجام نشده. این پیشنهاد شما بوده یا ناشر؟</strong><br />من سال‌ها از طریق مترجمی‌زبان عربی زندگی می‌کردم و به همین دلیل کتاب‌های زیادی هم به این زبان دارم که پشت جلد اغلب‌شان، نظرات منتقدان معروف درباره آن کتاب منتشر شده است. به طور مشخص کتاب «صد سال تنهایی» مارکز که در مصر چاپ شده است.<br />برایم خیلی جالب بود که چرا این کار در ایران انجام نمی‌شود. وقتی یک خواننده در یک کتابفروشی «اژدهاکشان» را می‌بیند و چیزی هم درباره اش نمی‌داند، چطور اعتماد کند وکتاب را بخرد؟ ولی با دیدن نظر آدم‌هایی که درباره کتاب نظر داده اند، بیشتر راغب خواهد شد. در چاپ دوم «قدم‌بخیر ...» هم نظر چند منتقد منتشر شده است.<br />اژدهاکشان، برنده نخستین جایزه ادبی جلال آل احمد و نامزد نهایی هشتمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری شد. آیا این جوایز بر دیده شدن کتاب نقشی داشتند؟<br />تردید نباید کرد که نقش دارند و نقش‌شان هم اتفاقاً خیلی زیاد است. «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود» اگر نامزد جایزه کتاب سال و برنده جشنواره روستا نمی‌شد، شاید هرگز تجدید چاپ نمی‌شد. درباره «اژدهاکشان» هم. یک سال از چاپ اژدهاکشان می‌گذشت و یک چاپ خورده بود ولی در مدت کوتاه سه ماه گذشته، این کتاب دو چاپ جدید خورده است که حالا چاپ سوم پیش روی ماست. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-7640917088827275768?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-52984932750196165982009-02-20T13:21:00.012+03:302009-02-28T23:35:17.977+03:30<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ52sm2QJmI/AAAAAAAACpA/p5ZYUcswvYk/s1600-h/ejdehakoshan_yousefalikhani-01.jpg"></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5636aI4XI/AAAAAAAACpY/sRgHu7jdTY4/s1600-h/001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304812512079307122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5636aI4XI/AAAAAAAACpY/sRgHu7jdTY4/s320/001.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58vPFER6I/AAAAAAAACqQ/bJVaLfXqHEk/s1600-h/005.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304814562032502690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 230px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58vPFER6I/AAAAAAAACqQ/bJVaLfXqHEk/s320/005.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58u0g50EI/AAAAAAAACqI/FH7mNT6Zd5g/s1600-h/002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304814554901499970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58u0g50EI/AAAAAAAACqI/FH7mNT6Zd5g/s320/002.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EJGghWI/AAAAAAAACpw/rRbtVmKfkyQ/s1600-h/004.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304813821693560162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EJGghWI/AAAAAAAACpw/rRbtVmKfkyQ/s320/004.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EMp-J3I/AAAAAAAACqA/ksDpS6eCyEw/s1600-h/009.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304813822647609202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EMp-J3I/AAAAAAAACqA/ksDpS6eCyEw/s320/009.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EIO61GI/AAAAAAAACpo/Ynzo0m-OLFg/s1600-h/003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304813821460403298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ58EIO61GI/AAAAAAAACpo/Ynzo0m-OLFg/s320/003.jpg" border="0" /></a><br /><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DLFsJqI/AAAAAAAACqY/UsmkG-y2oaI/s1600-h/000.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816004070385314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 256px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DLFsJqI/AAAAAAAACqY/UsmkG-y2oaI/s320/000.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">سیروس نفیسی<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yNtidcI/AAAAAAAACrQ/7QdvrQJUBGM/s1600-h/0013.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816812228244930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yNtidcI/AAAAAAAACrQ/7QdvrQJUBGM/s320/0013.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">اسدالله امرایی<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yO-3_hI/AAAAAAAACrI/cT9WM4fOEM0/s1600-h/0012.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816812569394706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yO-3_hI/AAAAAAAACrI/cT9WM4fOEM0/s320/0012.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">مرتضی کربلایی‌لو<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yagmbkI/AAAAAAAACrg/tct60nUNR6Q/s1600-h/0016.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816815663640130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 222px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yagmbkI/AAAAAAAACrg/tct60nUNR6Q/s320/0016.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">محمد جعفری قنواتی<br /><br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DcX3LFI/AAAAAAAACq4/xyqs6Wf3Vco/s1600-h/0015.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816008710007890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DcX3LFI/AAAAAAAACq4/xyqs6Wf3Vco/s320/0015.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">یوسف علیخانی<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DWlF6NI/AAAAAAAACqw/ZdrqoDods9A/s1600-h/0010.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816007154886866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 261px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DWlF6NI/AAAAAAAACqw/ZdrqoDods9A/s320/0010.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">طلا نژادحسن<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DItL6tI/AAAAAAAACqg/qvZ_cOrji2o/s1600-h/007.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816003430738642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 262px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-DItL6tI/AAAAAAAACqg/qvZ_cOrji2o/s320/007.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">هادی نودهی<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yLB-AGI/AAAAAAAACrA/zmyZuhJtX6w/s1600-h/008.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304816811508629602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 264px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5-yLB-AGI/AAAAAAAACrA/zmyZuhJtX6w/s320/008.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">مسعود پهلوان‌بخش<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_ouy-PVI/AAAAAAAACr4/eXev36Fzvas/s1600-h/0014.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304817748822342994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_ouy-PVI/AAAAAAAACr4/eXev36Fzvas/s320/0014.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">پوریا فلاح<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6DSsWeIkI/AAAAAAAACtY/WVOZpsjR_sM/s1600-h/0028.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304821768255316546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6DSsWeIkI/AAAAAAAACtY/WVOZpsjR_sM/s320/0028.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">یعقوب رستمی<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6Dtr_E_MI/AAAAAAAACt4/R3aqfDMhmoU/s1600-h/0027.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304822232013667522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6Dtr_E_MI/AAAAAAAACt4/R3aqfDMhmoU/s320/0027.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">علیرضا کاویانی، محسن عمادی و جعفری قنواتی<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CPHlQe-I/AAAAAAAACtQ/S2boORbkXD0/s1600-h/0023.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304820607333989346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CPHlQe-I/AAAAAAAACtQ/S2boORbkXD0/s320/0023.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">اعظم کیان‌افراز و یاسین محمدی<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CPDGOJmI/AAAAAAAACtA/viYscR6SlpE/s1600-h/0021.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304820606130071138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 244px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CPDGOJmI/AAAAAAAACtA/viYscR6SlpE/s320/0021.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">سوسن صنیعی<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcY3KAYI/AAAAAAAACso/1mac0OuA_3M/s1600-h/0026.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304818636287508866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 229px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcY3KAYI/AAAAAAAACso/1mac0OuA_3M/s320/0026.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">نینا شفیعی<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcSMeCYI/AAAAAAAACsg/h60S34ITvAw/s1600-h/0024.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304818634497853826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcSMeCYI/AAAAAAAACsg/h60S34ITvAw/s320/0024.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">علیزاده<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_oo9tT_I/AAAAAAAACsA/vY7pd2jWQmo/s1600-h/0022.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304817747256758258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_oo9tT_I/AAAAAAAACsA/vY7pd2jWQmo/s320/0022.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">حسن همایون<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_oa4JQbI/AAAAAAAACro/CnVDqGJaAj0/s1600-h/0011.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304817743475327410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 229px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ5_oa4JQbI/AAAAAAAACro/CnVDqGJaAj0/s320/0011.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">آرش شفاعی<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcRanSdI/AAAAAAAACsY/7IY6Wsbuk70/s1600-h/0025.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304818634288744914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcRanSdI/AAAAAAAACsY/7IY6Wsbuk70/s320/0025.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">لیلا قاسمی<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AccQTbXI/AAAAAAAACsQ/JrDOZUMOI3s/s1600-h/0020.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304818637198290290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 231px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AccQTbXI/AAAAAAAACsQ/JrDOZUMOI3s/s320/0020.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;"><br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcdOyU3I/AAAAAAAACsI/_dDGWzkDGsQ/s1600-h/0019.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304818637460362098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 185px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6AcdOyU3I/AAAAAAAACsI/_dDGWzkDGsQ/s320/0019.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">علی هادی‌لو<br /><br /></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CO9Lf45I/AAAAAAAACs4/Cst8KEOZpJw/s1600-h/0017.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304820604541592466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 245px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6CO9Lf45I/AAAAAAAACs4/Cst8KEOZpJw/s320/0017.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">مانلی فخریان<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6COtMCD2I/AAAAAAAACsw/b6LeFbZu384/s1600-h/006.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304820600248864610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6COtMCD2I/AAAAAAAACsw/b6LeFbZu384/s320/006.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;">سیروس نفیسی و یوسف علیخانی<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6DS6OgLMI/AAAAAAAACto/Cm8WQIL6nU0/s1600-h/0029.jpg"><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304821771979992258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 192px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6DS6OgLMI/AAAAAAAACto/Cm8WQIL6nU0/s320/0029.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304821772446915314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ6DS7902vI/AAAAAAAACtw/e7L4dz_0M_8/s320/0030.jpg" border="0" /></span><span style="font-size:85%;"> </span><br /><a href="http://ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani.JPG"><img alt="اژدهاکشان" hspace="0" src="http://ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani-01.JPG" align="baseline" border="0" /></a><br /><span style="font-size:78%;">طرح جلد: <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2007/02/javad-atashbari.html">جواد آتشباری</a>/ سایز بزرگ؛ روی عکس کلیک کنید<br /></span><br />به گزارش <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8712020801">فارس</a> ...<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/02/morteza-karbalaeilo.html"> اینجا </a><br />به گزارش ایسنا ... <a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1293408&amp;Lang=P">اینجا</a><br />به گزارش مهر ...<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=836647"> اینجا</a> و<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=836691"> اینجا</a><br />به گزارش روزنامه جام جم ...<a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100899585283"> اینجا </a><span style="font-size:85%;">(</span><a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1387/12/02/100899589602.pdf"><span style="font-size:85%;">PDF</span></a><span style="font-size:85%;">)<br /></span>به گزارش روزنامه فرهنگ آشتی ... <a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-12-04/farhangoadab6.htm">اینجا</a> <span style="font-size:85%;">(PDF)</span><br />گزارش مفصل نشر افراز از این نشست ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/02/afraz-ejdehakoshan.html">اینجا</a> و <a href="http://www.afrazbook.com/tabId-11-n-74.aspx">اینجا</a><br /><br />«اژدهاکشان» به چاپ سوم رسید ...<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/02/ejdehakoshan-pub-3.html"> اینجا </a></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-5298493275019616598?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-78581902600038625042009-02-20T13:20:00.004+03:302009-03-05T23:58:18.264+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8712020801"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307205429748451234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 219px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Sab7ODYuR6I/AAAAAAAAC9E/euMoGQSfgEk/s320/karbaleilo-farsnews.JPG" border="0" />خبرگزاري فارس</a>: مرتضي كربلايي‌لو در جلسه نقد مجموعه داستان «اژدهاكشان»، هوشنگ گلشيري را نويسنده‌اي كتابخانه‌گرد دانست و گفت قدرت زباني يوسف عليخاني حتي بالاتر از گلشيري است.<br /><br />به گزارش خبرنگار فارس، مرتضي كربلايي‌لو چهارشنبه 30 بهمن در جلسه نقد مجموعه داستان «اژدهاكشان» نوشته يوسف عليخاني در محل نشر افراز اين سخن را گفت.<br />كربلايي‌لو درباره اين مجموعه داستان گفت در جاهايي و هنگام مواجهه با برخي كلمات و تعابير بايد واقعاً كلاه را به احترام تلاش نويسنده از سر برداشت.<br />مجموعه داستان «اژدهاكشان» را سال گذشته انتشارات نگاه منتشر كرد. اين مجموعه امسال به عنوان اثر قابل تقديري جايزه جلال آل‌احمد انتخاب شد.<br />اغلب رسانه‌ها از سال پيش بنا به دلايلي درباره اين مجموعه مطالبي را منتشر كرده‌اند. «اژدهاكشان» هفته گذشته توانست براي بار سوم به زير چاپ برود.<br />كربلايي‌لو همچنين درباره اين مجموعه داستان گفت: من به عنوان يك نويسنده كه ارزش كلمات و جملات را درمي‌يابم از مطالعه سطر سطر كتاب لذت بردم.<br />وي گفت: زبان نويسنده در اثر درخشان است و از تشبيهات بسيار زيبا و بجا استفاده كرده است.<br />كربلايي‌‌لو اضافه كرد: در انتهاي داستان‌ها، زماني كه نويسنده از «مي‌گويند» استفاده كرده، پايان‌بندي لطمه خورده است. آن نقطه درست جايي بوده است كه نويسنده مي‌توانسته با استفاده از ساختار، قدرت خود را نشان دهد كه نسبتاً ساده از آن گذشته است.<br />مرتضي كربلايي‌لو سال گذشته براي مجموعه داستان خود با عنوان «زني با چكمه‌ ساق‌بلند سبز» به مرحله نهايي داوري جايزه بنياد هوشنگ گلشيري راه يافته بود.<br />با اين حال وي در بيانيه‌اي اعلام كرد تمايلي به حضور حقيقي يا مجازي در جايزه ادبي گلشيري ندارد.<br />يوسف عليخاني هم در جلسه نقد مجموعه داستانش گفت كار بعدي‌اش در راستاي «اژدهاكشان» است.<br />وي از حاضران در جلسه خواست با بيان نقطه‌نظرات خود و كاستي‌هاي احتمالي وي را در ادامه مسيرش ياري كنند.<br />عليخاني داستان كوتاه «اژدهاكشان» را كه نام مجموعه از آن گرفته شده است براي حاضران خواند.<br />هادي نودهي، نويسنده نظر خود را درباره اين مجموعه داستان عنوان كرد و گفت كتاب مشخصاً در گونه ادبيات روستايي قرار مي‌گيرد.<br />وي گفت براي كساني چون ما كه با شهر و مسائل پيچيده آن دست به گريبانيم شايد در برخورد اول ارتباط با آن چندان آسان نباشد، اما در مجموع كتاب تاثير خود را مي‌گذارد.<br />در ادامه اين نشست اسدالله امرايي، منتقد و مترجم ادبي گفت نكته‌اي را كه بايد به آن توجه داشت اين است كه كار آن طور كه بعضي‌ها اشاره كرده‌اند در زمره ادبيات وحشت قرار نمي‌گيرد.<br />وي گفت وهم در كارها هست اما هدف نويسنده آن نيست كه كسي را بترساند و از آن مهم‌تر حتي آن وهم را مورد انتقاد هم قرار نمي‌دهد.<br />طلا نژادحسن، منتقد ادبي نيز با عنوان اين موضوع كه نويسنده كتاب «اژدهاكشان» نگاهي تازه و واجد ارزش به كهن‌الگوهاي ما داشته است، به بيان ديدگاه‌هايش پرداخت.<br />وي گفت دومين ويژگي عمده اين اثر تلاشي است كه نويسنده در جهت بيرون كشيدن ادبيات امروز ما از حصار آپارتمان‌نويسي كرده است.<br />پوريا فلاح نيز گفت «به نظر من عليخاني دراماتيزه كردن ادبيات روستايي را به خوبي انجام داده است.»<br />نينا شفيعي، از ديگر حاضران در جلسه گفت نويسنده، گاهي اوقات شخصيت‌هاي داستان را ناگهان رها مي‌كند و سرانجام‌شان را ما نمي‌بينيم.<br />سوسن صنيعي از سينماگران حاضر در جلسه هم گفت گاهي اوقات ريتم داستان تغيير مي‌كند. تند و كند مي‌شود و وجه مستندنگاري گاهي بر داستان‌ها غلبه مي‌‌كند.<br />اما يوسف عليخاني در بخشي از صحبت‌هاي خود از تأثير ناخودآگاه برخي از كارهاي گلشيري چون «نمازخانه كوچك من» و «معصوم‌ها» بر مجموعه داستان خود سخن گفت.<br />وي همچنين گفت كه مجموعه داستان «سياسنبو» نوشته محمدرضا صفدري بر نوع نوشتن وي تأثير گذاشته است.<br />انتهاي پيام/ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-7858190260003862504?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-10920601400950696552009-02-20T00:02:00.004+03:302009-03-18T02:00:12.508+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8Tu0ae4_I/AAAAAAAACyM/qDSfByvMj80/s1600-h/000.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304980581130363890" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 166px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8Tu0ae4_I/AAAAAAAACyM/qDSfByvMj80/s200/000.jpg" border="0" /></a> مجموعه داستان «اژدهاكشان» نوشته يوسف عليخاني در ادامه سلسله نشست‌هاي ادبي دفتر <a href="http://www.afrazbook.com/tabId-11-n-74.aspx">نشر افراز</a>‏، چهارشنبه سي‌ام بهمن ماه 1387 با حضور نويسنده و جمعي از نويسندگان و منتقدان ادبي نقد و بررسي شد.<br />به گزارش روابط‌ عمومی دفتر نشر افراز، در ابتدا سيروس نفيسي، مجري جلسه ضمن بيان اين موضوع كه مجموعه داستان اژدهاكشان از مجموعه داستان‌هاي بحث بر انگيزي بوده است كه بازتابهاي متفاوتي را در محافل ادبي موجب شده است و در عين حال برگزيده اولين دوره جايزه ادبي جلال‌آل‌احمد در بخش داستان كوتاه و نامزد بخش مجموعه داستان هشتمين دوره جايزه ادبي گلشيري هم بوده است، به بيان شرح حال مختصري از نويسنده، پيشينه‌اش و عناوين آثار ادبي و پژوهشي وي پرداخت.<br />در ادامه يوسف عليخاني ضمن بيان اينكه مجموعه داستان اژدهاكشان در ادامه مجموعه قبلي‌اش بوده و كار بعدي نيز در همين راستاست‏، ابراز اميدواري كرد حضار در اين جلسه با بيان نقطه نظرات خود و كاستي‌هاي اژدهاکشان، وي را در ادامه مسيرش ياري نمايند.<br />عليخاني سپس به قرائت داستان كوتاه اژدهاكشان كه نام مجموعه هم از آن گرفته شده است پرداخت.<br />مجري جلسه سيروس نفيسي ضمن تاكيد بر اين بخش از سخنان عليخاني كه اژدهاكشان عملاَ اثري در ادامه مجموعه داستان قبلي است، مجموعه داستان جديد نويسنده را از سه بعد شايسته ارزيابي قلمداد نمود: ابتدا وجه اقليمي و مردم شناسي آن با توجه با آنكه تمامي داستان‌ها در روستايي به نام ميلك از توابع الموت قزوين مي گذرند و با خواندن هر داستان خواننده با بخشي از ويژگيهاي رفتاري و فرهنگي مردم آن ديار آشنا می‌شود و در واقع هر داستان چون تكه اي است كه با كنار هم چيدن تمامي‌شان تصوير ميلك و مردمانش كامل می‌شود. دوم، وجه داستاني و تكنيكي آثار كه به زعم وي و بر خلاف تصور شايد عده اي، آن گونه نيست كه نويسنده نسخه بازنويسي شده يا حك و اصلاح شده روايتي موجود يا قصه اي شفاهي از مردمان آن ديار را بي كم و كاست و مستندوار براي ما بيان كند و بي‌شك داستاني كه ما می‌خوانيم داستاني است كه هر چند ريشه‌هايش از عمق وجودي مردان و زنان ميلك به در آمده اما با گذر از صافي ذهن خلاق نويسنده است كه تبديل به داستانهاي حاضر شده است. ويژگي سوم كتاب به تعبير نفيسي، وجه خاص و برجسته زباني آن است كه با نوعي تعديل نسبت به مجموعه قدم بخير مادربزرگ من بود (كه به خاطر غلظت به‌كارگيري كلمات و تعابير ديلمي در آن بي‌نياز از به‌كارگيري پانويس در كتاب نبوده است) و با وجود حضور كاملاَ مشخص لهجه محلي، ايجاد ارتباط با مخاطب را سهل تر می‌كند.<br />نفيسي در ادامه افزود: هر چند كه وجه اقليمي و در اينجا روستايي داستانها چه بسا يادآور آثار برخي ديگر از نويسندگاني كه از روستا نوشته اند باشد مثلا داستان‌هاي روستايي غلام‌حسين ساعدي با آن فضاي وهم آورشان، اما عليخاني روستانويسي را دست‌مايه بيان حرف‌ها يا شعارهايي خاص قرار نداده است. چيزي كه در آثار بسياري از نويسندگاني از آن دست ديده می‌شود و مكان روستا در عمل محملي می‌شود براي آنكه بگوييم مثلاَ مشكلات روستا ناشي از ظلمي است كه از حاكميت ريشه می‌گيرد. يا مثلاَ در داستان معروف معصوم اول از هوشنگ گلشيري، مترسكي كه سايه وهم‌آور و هول‌آورش چون نيرويي قاهر بر جان و مال مردم مسلط می‌شود عملاَ نمادي است از حكومتي كه بر همه چيز مردم سلطه اي شوم دارد. اما در داستان‌هاي يوسف عليخاني همه چيز طبيعي تر و از جنبه اي تاثيرگذارتر است. در اينجا ما با مردم واقعي، و مشكلات واقعي‌شان مواجهيم، چيزي كه شديداَ بر ما تاثير می‌گذارد و به بياني آن مردم را با گوشت و پوست و بوي‌شان حس می‌كنيم.<br />نكته ديگري كه نفيسي آن را قابل بحث دانست آن بود كه از جنبه مقايسه اي آيا می‌توان اژدهاكشان را گامي به جلو در مقايسه با قدم بخير ... به حساب آورد يا نه؟ باز هم از منظري مقايسه اي چيزي كه شايد به طور حسي بتوان به آن اشاره كرد آن است كه در داستانهاي مجموعه قبل ميلك شلوغ تر است و به بيان ديگر هنوز زنده است اما در اين مجموعه ما با فضايي سوت و كور تر و عملاَ با اضمحلال تدريجي آن روستا مواجهيم.<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8UiBxHV-I/AAAAAAAACyU/ATspR5VFHhA/s1600-h/007.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304981460888279010" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 187px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8UiBxHV-I/AAAAAAAACyU/ATspR5VFHhA/s200/007.jpg" border="0" /></a> در ادامه جلسه هادي نودهي، نويسنده به بيان ديدگاه‌هاي خود پرداخت و گفت كتاب مشخصاَ در گونه ادبيات روستايي قرار می‌گيرد و براي كساني چون ما كه با شهر و مسائل پيچيده آن دست به گريبانيم شايد در برخورد اول ارتباط چندان آسان نباشد، اما در مجموع كتاب تاثير خود را می‌گذارد و خواننده را با خود می‌كشاند كه نشان دهنده زحمت زياد و كار خوب نويسنده است.<br />نودهي ادامه داد با توجه به جايگاه كتاب در گونه ادبيات روستايي بد نيست اشاره اي به پيشينه اين دست آثار هم بشود. ادبيات روستايي در ايران عملاَ بعد از كودتاي 28 مرداد 1332 و با رويكرد برخي روشنفكران به روستا كه پيامد سانسور و نمود بيشتر فضاي استبدادي در كشور است شكل می‌گيرد. در همين ايام است كه ماجراي اصلاحات ارضي هم مطرح می‌شود و روشنفكران با رجوع به روستا نگاه انتقادي‌شان را به اين موضوع هم می‌كشانند. به اين ترتيب می‌بينيم جلال آل احمد به روستا می‌رود يا مثلاَ هوشنگ گلشيري سال‌ها در روستاها معلمي می‌كند و بسياري از نويسندگان معروف ديگر چون غلام‌حسين ساعدي و... عملاَ براي مبارزه با فضاي سياسي حاكم، داستان‌ها را به روستا می‌كشانند. اما از آنجا كه ريشه اين رويكرد قضيه مردم شناسي نبوده است آن قبيل داستان‌ها به شيوه ديگري پيش می‌روند و ما بيشتر با وجوه داستاني و تكنيك‌هايي كه قدرت داستان را بيشتر می‌كند مواجهيم. مثلاَ در «عزاداران بِيل» از ساعدي با وجودي كه داستان‌ها در روستا می‌گذرد اما همه مانند تهراني‌ها صحبت می‌كنند. بُعد ديگر هم نماد پردازي است كه به واسطه هدفي كه براي آن نوع ادبيات قائل بودند، حضور بسيار پر رنگي در آن نوع آثار پيدا می‌كند. ‎‏<br />نودهي ادامه داد: در اين كتاب با وجودي كه تاثير كساني چون ساعدي (آنجا كه حاكميت و حضور قاهرانه محيط ايجاد وهم در فرد می‌كند) يا تاثير گلشيري (آنجا كه خرافه‌ها خود را نمايان می‌كنند) مشهود است، اما نويسنده با توجه به آنكه ريشه‌هاي خودش از آن محل است و دغدغه آن مردم را دارد، به وجوه مردم شناسي و اقليمي كار توجه بيشتر می‌كند و همين رويكرد وجه تمايز مشخص اين اثر با آثار ديگري است كه به روستا پرداخته اند.<br />نويسنده مجموعه داستان «شمايل لرزان قدرت» در ادامه صحبت‌هايش به برخي مشخصه‌هاي اثر چون عدم حضور شخصيت‌هاي مهم يا اصولاَ جايگاه نچندان پر رنگ شخصيت پردازي (به واسطه حضور پررنگ تر فضا و اقليم كه جاي شخصيت را در داستان‌ها می‌گيرد) اشاره كرد و در همين راستا حضور عناصر فراواقعي يا متافيزيكي را كه در اكثر داستان‌هاست مهم و قابل توجه دانست كه خود باعث می‌شود اژدهاکشان به كار‌هاي رئاليسم جادويي هم نزديك بشود.<br />نودهي ادامه داد: البته در برخي داستان‌هاي مجموعه و مشخصاَ دو داستان آخر «آب ميلك سنگين است» و «ظلمات» به نظر می‌رسد وجوه مردم‌شناسي در مقابل هدفي كه چه بسا نويسنده با نوعي نمادپردازي سعي در القاي آن داشته و به نوعي اضمحلال تدريجي روستا را به عواملي از بيرون هم نسبت می‌دهد، رنگ می‌بازد كه به زعم وي اين دو داستان را در جايگاهي پايين تر در مقايسه با داستان‌هاي ديگر مجموعه قرار می‌دهد.<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8VFilr45I/AAAAAAAACyc/Cfm-Tr236uk/s1600-h/0013.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304982070994133906" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 166px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8VFilr45I/AAAAAAAACyc/Cfm-Tr236uk/s200/0013.jpg" border="0" /></a> در ادامه اين نشست ادبي اسدالله امرايي، منتقد و مترجم ادبي به بيان نظراتش پرداخت و گفت: نكته اي را كه بايد به آن توجه داشت اين است كه كار آن طور كه بعضي‌ها اشاره كرده اند در زمره ادبيات وحشت قرار نمی‌گيرد، وهم در كار‌ها هست اما هدف نويسنده آن نيست كه كسي را بترساند و از آن مهم تر حتي آن وهم را مورد انتقاد هم قرار نمی‌دهد. اين وهم يك واقعيت است كه در زندگي آن مردم وجود دارد. يا در مورد بحث عناصر فرا واقعي – اسطوره اي كه مثلاَ در داستان اژدهاكشان مطرح می‌شود، نمونه‌اش را در جاهاي ديگر هم داريم، در همين امامزاده داوود خودمان يا در ساير مناطق ايران. در واقع نويسنده به بيان انگاره‌هايي می‌پردازد كه وجود دارند، نه به معناي حقيقت‌شان كه بيان اين واقعيت كه حضورشان در زندگي مردم انكار ناپذير است. نكته جالب اين است كه حتي اگر كسي بخواهد آنها را انكار كند تكفير می‌شود و مثلاَ به او می‌گويند تو كه فلان باور را قبول نداري پس خدا و پيغمبر را هم قبول نداري؟ و همين جا است كه كار به رئاليسم جادويي نزديك می‌شود. می‌دانيم كه رئالسم يعني واقعيت و جادو در نقطه مقابل و متضاد آن قرار می‌گيرد. وقتي می‌گوييم رئاليسم جادويي يعني جادو‌ها و عناصر غير واقعي، حضوري عيني و غير قابل انكار دارند. مثلاَ در داستان اژدهاكشان وقتي گفته می‌شود در روز سيزده بدر هر سال مردم چشم‌شان به دنبال آن است كه ببينند چه زماني نورهايي كه از امامزاده ميلك و گردنه وقوع اژدهاكشان بلند شده بر می‌گردند سر جاي خودشان، ما می‌دانيم كه نوري كه متساعد می‌شود هيچ وقت نمی‌تواند سر جاي خودش برگردد و عملاَ با اين نحوه روايت و بر خورد ما داريم به عنصري غير مادي وجهي مادي می‌دهيم.<br />امرايي در ادامه صحبت‌هايش اشاره كرد او هم با آن بحثي كه در ارتباط با مسائل سياسي شد موافق است و معتقد است از آنجا كه بسياري از نويسندگان ما نگاه‌شان منبعث از راديكاليسم دهه 60 ميلادي و كساني چون ژان پل سرتر بود كه می‌گفت اصولاَ نويسنده بايد نسبت به وضع موجود معترض باشد، آثار نويسندگان ما هم اين‌گونه بود و اصولاَ كسي كه در دهه 40 و 50 شمسي با وضع موجود مخالفت نمی‌كرد، اصلاَ مطرح نمی‌شد و به همين خاطر ادبيات آن دوره سرشار است از داستان‌هايي كه مثلاَ در آن رعيتي با مالكي درگير است سر مسئله آب، زمين يا حتي ناموسش، و مشخص است كه موضع نويسنده‌هاي آن دوره در اين ميان چگونه بوده است اما در اينجا نويسنده در هيچ موردي موضع گيري نمی‌كند، واقعيت‌هاي انكار ناپذير را می‌گويد اما خودش هيچ گاه در جايگاه قضاوت نمی‌نشيند.<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8Vli7gysI/AAAAAAAACyk/WtSTrBg27R4/s1600-h/0010.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304982620841495234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 163px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8Vli7gysI/AAAAAAAACyk/WtSTrBg27R4/s200/0010.jpg" border="0" /></a> سپس طلا نژادحسن، منتقد ادبي با عنوان اين موضوع كه نويسنده كتاب اژدهاكشان نگاهي تازه و واجد ارزش به كهن الگوهاي ما داشته است و در واقع به زنده كردن و تلفيق آنها با زندگي امروزي ما پرداخته است، به بيان ديدگاه‌هايش پرداخت و گفت: دومين ويژگي عمده اين اثر تلاشي است كه در جهت بيرون كشيدن ادبيات امروز ما از حصار آپارتمان نويسي در آن صورت گرفته. به عقيده اين منتقد ادبي ادبيات امروز ما كه قصد تلفيق عيني گرايي و ذهني گرايي را دارد در چنبره ادبيات آپارتماني كه محدود به دو نفر يا حتي يك نفر است به نوعي ايستايي رسيده است.<br />وي در ادامه گفت: در ارتباط با كهن الگوها كه خاص ما هم نيست و در ادبيات بسياري كشور‌ها وجود دارد می‌توان به مواردي چون كشتن اژدها‏، از ما بهتران و اجنه، سنگ شدن و... اشاره كرد كه در اين كتاب به نحو جالب توجهي به كار گرفته شده اند و در همين راستا می‌توان به نزديكي و سنخيت انسان و حيوان هم اشاره كرد كه در داستان «قشقابل» كه از زيباترين داستان‌هاي مجموعه است اين سنخيت آن چنان زيبا در آن بيان شده است كه در پايان مرگ انسان و بز در كنار هم و در پي هم تاثيري به ياد ماندني بر خواننده می‌گذارد.<br />نژاد حسن در ادامه صحبت‌هايش نكته مهم را در داستانهاي عليخاني آن دانست كه افسانه‌ها و انگاره‌هاي كهن به زبان امروزي بيان شده اند و مثلاَ در داستان قشقابل از روابط مدرن و حتي فرا مدرن در بيان نوع رابطه كبلايي رجب و كبلايي قشنگ استفاده شده است. از ديگر داستان‌هايي كه در آن‌ها از اين دست استفاده‌هاي زيبا و به ياد ماندني از انگاره‌هاي كهن صورت گرفته می‌توان به داستان‌هاي: اژدهاكشان، ملخ‌هاي ميلك، اوشانان و تا حدودي نسترنه هم اشاره كرد.<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8WizQafPI/AAAAAAAACy0/etShTbMOVok/s1600-h/0014.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304983673196150002" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 155px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8WizQafPI/AAAAAAAACy0/etShTbMOVok/s200/0014.jpg" border="0" /></a> در ادامه جلسه پوريا فلاح به بيان نقطه نظراتش پرداخت و گفت: به نظر من عليخاني دراماتيزه كردن ادبيات روستايي را به خوبي انجام داده است اما پرسشي كه براي وي پيش آمد اين است كه آيا ما با يك مجموعه داستان طرفيم يا با داستان بلندي كه تقطيع شده است. اگر ميلك را چون كانوني مركزي در نظر بگيريم كه همه داستان‌ها و آدم‌ها به سمت آن فلش می‌خورند، چرا اين مجموعه رمان نشده است؟<br />به عقيده اين نويسنده جوان، مجموعه اژدهاكشان دستمايه كافي را براي آنكه به رماني فاخر تبديل شود داشته است و چه بسا در آن صورت ميلك هم به ياد ماندني تر می‌شد.<br />نكته ديگري كه فلاح به آن اشاره كرد بحث زبان اثر بود و تلاش زيادي كه روي از كار در آوردن آن صورت گرفته. به عقيده وي در عين حالي كه در زبان، ايجاد لحن خاص و متناسبي صورت گرفته ، كار بسيار راحت خوانده می‌شود اما نكته اي كه به چشم می‌خورد آن است كه يك جاهايي شايد حس شود كه تاثير كسي چون گلشيري هم ديده می‌شود. با وجود آنكه كار بسيار روان و راحت خصوصاَ در جاهايي كه زبان داستان به زبان داستاني ساده و معيار ما نزديك می‌شود، پيش می‌رود به ناگاه جمله اي به شكل گل درشت و بيرون زده خود را به رخ می‌كشاند كه شايد به كار لطمه بزند.<br />يوسف عليخاني در پاسخ به فلاح، هر چند تاثير ناخودآگاه برخي از كارهاي گلشيري چون «نمازخانه كوچك من» و «معصوم‌ها» را رد نكرد و حتي تاثير كساني چون محمد رضا صفدري در «سيا سنبو» ، اما اينكه وي كلمه اي يا تعبيري مشخص را از گلشيري گرفته باشد، رد كرد.<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8W1mWjTZI/AAAAAAAACy8/4c-AkRm3eXQ/s1600-h/0012.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304983996149747090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 164px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8W1mWjTZI/AAAAAAAACy8/4c-AkRm3eXQ/s200/0012.jpg" border="0" /></a> در همين زمينه مرتضي كربلايي‌لو، نويسنده رمان «مفيد آقا» هم به بيان نظراتش پرداخت و كار و قدرت زباني داستان‌هاي عليخاني را حتي بالاتر از گلشيري كه به تعبير وي نويسنده اي كتابخانه‌گرد است، دانست.<br />كربلايي‌لو اعتقاد داشت در جاهايي و در هنگام مواجهه با برخي كلمات و تعابير بايد واقعاَ كلاه را به احترام تلاش نويسنده از سر برداشت.<br />مرتضي کربلايي‌لو در ادامه جلسه گفت: من به عنوان يك نويسنده که ارزش کلمات و جملات را درمي‌يابم از مطالعه سطر سطر کتاب لذت بردم. زبان نويسنده در اثر درخشان است و از تشبيهات، بسيار زيبا و به‌جا استفاده کرده است.<br />وی اضافه کرد در انتهاي داستان‌ها، زماني که نويسنده از "مي‌گويند" استفاده کرده، پايان‌بندي لطمه خورده است. آن نقطه درست جايي بوده است كه نويسنده می‌توانسته با استفاده از ساختار، قدرت خود را نشان دهد كه نسبتاَ ساده از آن گذشته است.<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8XP6xgB5I/AAAAAAAACzM/aUKRvaMMBdc/s1600-h/0027.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304984448308086674" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 167px; CURSOR: hand; HEIGHT: 173px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8XP6xgB5I/AAAAAAAACzM/aUKRvaMMBdc/s200/0027.jpg" border="0" /></a> در ادامه نشست محمد جعفري قنواتي، پژوهشگر ادبيات عامه و مؤلف كتاب «دو روايت از سليم جواهري» به شباهت کار نويسنده به مجموعه «لالي» ، آخرين کار بهرام حيدري نويسنده جنوبي در سال 58 اشاره کرد و گفت با اين تفاوت که در اژدهاکشان، نويسنده تک نگاري و تحليل روستا نکرده است و نهايتاَ داستان نوشته است.<br />وي افزود: مردم‌شناسي خيلي خوب در داستان‌‌هاي يوسف عليخاني بازتاب پيدا کرده است و اعتقادات و رسوم محلي از جمله: قسم، دشنام، دعا و نفرين، خيلي به‌جا در داستان‌ها نشسته است.<br />نينا شفيعي، از ديگر حاضران در جلسه به نوستالژي حاکم بر داستان‌ها اشاره کرد. وي معتقد بود نويسنده، گاهي اوقات شخصيت‌هاي داستان را ناگهان رها مي‌کند و سرانجام‌شان را ما نمي‌بينيم.<br />مسعود پهلوان‌بخش، نويسنده و منتقد نيز گفت که داستان‌هاي مجموعه، ثبت افسانه‌هاي مردم الموت نيست، بلکه داستان‌هايي است که افسانه‌ها در آن جاري است ولي اين تکنيک که افسانه‌ها را به داستان مدرن تبديل مي‌کند در بعضي داستان‌ها مثل اژدهاکشان به عقيده وي چندان وجود ندارد.<br />در ادامه سوسن صنيعي، از سينماگران حاضر در جلسه به پشتوانه محکم تحقيقي در داستان‌ها اشاره کرد و اضافه کرد از خواندن داستان‌ها لذت برده است ولي به عقيده ايشان گاهي اوقات ريتم، تغيير می‌كند و تند و کند می‌شود و نكته ديگر آنكه وجه مستند نگاري گاهي بر داستان‌ها غلبه می‌كند.<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8XpnwY6xI/AAAAAAAACzU/4DCKt_OutYA/s1600-h/0015.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304984889879751442" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 120px; CURSOR: hand; HEIGHT: 133px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZ8XpnwY6xI/AAAAAAAACzU/4DCKt_OutYA/s200/0015.jpg" border="0" /></a> يوسف عليخاني در پايان جلسه ضمن پاسخ گويي به برخي پرسش‌هاي حضار اظهار داشت موقعي كه وي درگير نوشتن است بيشتر درگير زبان است و براي تك تك كلماتش عرق می‌ريزد.<br />عليخاني ادامه داد متأسفانه گاهي اوقات منتقدان ما از بيان بي پيرايه و صريح نظرات‌شان خودداري می‌كنند، حال آنكه كسي چون وي كه كار بعدي‌اش هم در ادامه اين مجموعه داستان خواهد بود با اين تفاوت كه در آن ديگر حتي يك كلمه ديلمي هم ديده نخواهد شد ، خواهان شنيدن نگاه انتقادي، مستدل و ريز بين منتقدان بخصوص در مورد ساخت است كه در اين جلسه تا حدي به آن رسيده است.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">گزارش : ليلا قاسمي</span></strong><br /></div><div dir="rtl" align="center"><br /><a href="http://ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani.JPG"><img alt="اژدهاکشان" hspace="0" src="http://ghabil.com/files/ejdehakoshan_yousefalikhani-01.JPG" align="baseline" border="0" /></a><br /><span style="font-size:78%;">طرح جلد: <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2007/02/javad-atashbari.html">جواد آتشباری</a>/ سایز بزرگ؛ روی عکس کلیک کنید<br /></span><br />به گزارش فارس ... <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8712020801">اینجا</a><br />به گزارش ایسنا ... <a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1293408&amp;Lang=P">اینجا</a><br />به گزارش مهر ...<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=836647"> اینجا</a> و<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=836691"> اینجا</a><br />به گزارش روزنامه جام جم ...<a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100899585283"> اینجا </a><span style="font-size:85%;">(</span><a href="http://www.jamejamonline.ir/Media/pdfs/1387/12/02/100899589602.pdf"><span style="font-size:85%;">PDF</span></a><span style="font-size:85%;">)<br /></span>به گزارش روزنامه فرهنگ آشتی ... <a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-12-04/farhangoadab6.htm">اینجا</a> <span style="font-size:85%;">(PDF)</span><br />گزارش مفصل نشر افراز از این نشست ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/02/afraz-ejdehakoshan.html">اینجا</a> و <a href="http://www.afrazbook.com/tabId-11-n-74.aspx">اینجا</a><br />شمشیر دولبه ادبیات ایران ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/03/writing-village.html">اینجا</a><br /><br />«اژدهاکشان» به چاپ سوم رسید ...<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2009/02/ejdehakoshan-pub-3.html"> اینجا </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-1092060140095069655?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-54518899420847777942009-02-16T15:29:00.005+03:302009-02-26T17:57:50.535+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://media.farsnews.com/Media/8711/ImageNews/871127/20_871127_L600.jpg"><img alt="اژدهاكشان" hspace="0" src="http://media.farsnews.com//Media/8711/ImageNews/871127/20_871127_M200.jpg" align="left" border="0" /></a> خبرگزاري فارس: مجموعه داستان «اژدهاكُشان» نوشته يوسف عليخاني، تقدير شده در نخستين دوره جايزه ادبي جلال آل‌احمد و نامزد نهايي هشتمين دوره جايزه هوشنگ گلشيري، به چاپ سوم رسيد.<br /><br />به گزارش خبرگزاري <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8711280442">فارس</a>، اين كتاب توسط مؤسسه انتشارات نگاه منتشر شد.<br /><br />چاپ اول «اژدهاكشان» مهر ماه سال گذشته به بازار كتاب آمد.<br /><br />عليخاني، در دو مجموعه داستان «اژدهاكشان» و «قدم بخير مادربزرگ من بود» داستان‌هايي افسانه‌اي و اسطوره‌اي را در فضايي روستايي خيالي روايت مي‌كند.<br /><br />ناشر «اژدهاكشان»، نظرات «محمدعلي سپانلو»، «شهرنوش پارسي‌پور»، «محمد محمدعلي»، «عبدالعلي دستغيب»، «فتح‌الله بي‌نياز»، «محمدرضا گودرزي»، «اسدالله امرايي»، «ميترا داور»، «قاسم كشكولي» و «فريدون حيدري مُلك‌ميان» را درباره اين كتاب در پشت جلد چاپ سوم اين كتاب منتشر كرده است.<br /><br />«اژدهاكشان» در چاپ سوم با شكل و شمايلي ديگر و با طرح جلدي از «جواد آتشباري» به بازار ‌آمد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-5451889942084777794?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-84203023860974155732009-02-15T15:31:00.008+03:302009-02-21T01:16:30.503+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://isna.ir/ISNA/PicView.aspx?Pic=Pic-1291349-1&amp;Lang=P"><img alt="اژدهاكشان" hspace="0" src="http://64.130.220.65/Thumbnails/pics/1387/11/Art/wh120-896.JPG" align="left" border="0" /></a> جلسه‌ي نقد و بررسي مجموعه‌ي داستان «اژدهاكُشان» يوسف عليخاني برگزار مي‌شود.<br /><br />به گزارش بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (<a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1291349&amp;Lang=P">ايسنا</a>)، اين نشست در ادامه سلسله نشست‌هاي ادبي انتشارات افراز روز چهارشنبه (30 بهمن‌ماه) ساعت 17:30 در محل دفتر اين انتشارات با حضور نويسنده و جمعي از نويسندگان و منتقدان ادبي بر گزار خواهد شد.<br /><br />مجموعه‌ي داستان «اژدهاكُشان» برگزيده‌ي نخستين دوره‌ي جايزه‌ي ادبي جلال آل احمد در بخش داستان كوتاه و كانديداي بخش مجموعه‌ي داستان هشتمين دوره‌ي جايزه‌ي ادبي هوشنگ گلشيري در سال جاري بوده است.<br /><br />اين مجموعه كه دومين مجموعه‌ي داستان عليخاني است، اخيراً توسط مؤسسه‌ي انتشاراتي نگاه به چاپ سوم رسيده است و احتمالا از روز چهارشنبه عرضه خواهد شد.<br /><br />يوسف عليخاني تاكنون كتاب‌هايي چون: «نسل سوم»، «عزيز و نگار»، «داستان زندگي حسن صباح» و مجموعه‌ي داستان «قدم‌بخير مادربزرگ من بود» را در كارنامه‌ي فعاليت‌هاي خود دارد.<br /><br />انتشارات افراز در: خيابان فلسطين جنوبي، خيابان وحيد نظري، بن‌بست افشار، پلاك 4، واحد 5 واقع است.<br /><br /><span style="font-size:85%;">** این خبر در </span><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8711270532"><span style="font-size:85%;">فارس</span></a><span style="font-size:85%;"> ، </span><a href="http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1291349&amp;Lang=P"><span style="font-size:85%;">ایسنا</span></a><span style="font-size:85%;"> ، </span><a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=835259"><span style="font-size:85%;">مهر</span></a><span style="font-size:85%;"> ،</span><a href="http://aftab.ir/news/2009/feb/15/c5c1234696773_art_culture_book_publication_book.php"><span style="font-size:85%;"> آفتاب</span></a><span style="font-size:85%;"> ، </span><a href="http://www.mojnews.com/news_full_story.asp?nId=174478"><span style="font-size:85%;">موج</span></a><span style="font-size:85%;"> ، </span><a href="http://www.morur.com/article.aspx?id=655"><span style="font-size:85%;">مرور</span></a><span style="font-size:85%;">، <a href="http://www.atiban.com/article.aspx?id=3476">آتی بان </a>، <a href="http://www.bornanews.ir/Nsite/FullStory/?Id=244173">برنانیوز</a>، <a href="http://changizi.blogfa.com/post-247.aspx">جامعه کهنه</a>، </span><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-11-29/PDF-pag/6.pdf">روزنامه</a> <a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-11-29/farhangoadab.htm#6">فرهنگ آشتی</a></span><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-11-29/farhangoadab.htm#6"> </a>، <a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100899239941">روزنامه جام جم</a> ، <a href="http://www.persian-language.org/News/News_show.asp?ID=8125&amp;P=">شورای گسترش زبان و ادبیات فارسی</a> و </span><a href="http://www.afrazbook.com/tabId-11-n-72.aspx"><span style="font-size:85%;">نشر افراز</span></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8420302386097415573?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-23141980374407685312009-02-10T11:19:00.008+03:302010-11-05T20:54:04.894+03:30<div align="justify"><a href="http://ghabil.com/files/youssefalikhani_books.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433749750554967458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 132px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/aros-e-beed_yousefalikhani.jpg" border="0" /></a> <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2010/02/aroos-e-beed.html"><strong>عروس بید</strong> </a><br />(مجموعه داستان)<br />یوسف علیخانی<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">نشر آموت<br /></span>چاپ اول زمستان 1388<br />چاپ دوم بهار 1389<br />192 صفحه<br />2200 نسخه<br />4000 تومان<br /></span><br /><br /><a href="http://ghabil.com/files/youssefalikhani_books.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433749752089107954" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 132px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/ezdehakoshan-yousefalikhani.jpg" border="0" /></a><a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/09/ejdehakoshan.html">اژدهاکُشان</a><br />(مجموعه داستان)</div><div align="justify">یوسف علیخانی</div><div align="justify"><br />نشر آموت<br />چاپ چهارم/ زمستان1388<br /><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317195822490255762"><span style="font-size:85%;">چاپ اول</span></a><span style="font-size:85%;"> 1386، </span><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317195913360257922"><span style="font-size:85%;">چاپ دوم</span></a><span style="font-size:85%;"> 1387، </span><a href="http://picasaweb.google.com/youssefalikhani/Books#5317196106797356034"><span style="font-size:85%;">چاپ سوم </span></a><span style="font-size:85%;">1388<br /><em>* شایسته تقدیر در نخستین </em></span><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/11/aleahmad-award.html"><em><span style="font-size:85%;">جایزه جلال آل احمد </span></em></a><em><br /><span style="font-size:85%;">* نامزد هشتمین دوره </span></em><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/11/golshiri-award8.html"><em><span style="font-size:85%;">جایزه هوشنگ گلشیری </span></em></a><br /><br /><br /><a href="http://ghabil.com/files/youssefalikhani_books.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433749762418494034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 132px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/gadambekheir-yousefalikhani.jpg" border="0" /></a><a style="FONT-WEIGHT: bold" href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2004/02/ghadambekheir.html">قدم‌بخیر مادربزرگ من بود</a><br />(مجموعه داستان)<br />یوسف علیخانی</div><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;">نشر آموت</span><br /></span><span style="font-size:100%;">چاپ سوم/ 1388<br /></span><span style="font-size:78%;">چاپ اول ۱۳۸۲، چاپ دوم 1386<br /></span><em><span style="font-size:85%;">* نامزد بیست و دومین دوره ی <a href="http://www.ghabil.com/article.aspx?id=431">جایزه کتاب سال </a><br />* برنده جایزه ویژه شانزدهمین <a href="http://www.javannewspaper.com/1383/831224/art.htm#s39261">جشنواره روستا</a></span></em><a href="http://www.javannewspaper.com/1383/831224/art.htm#s39261"> </a><br /></div><br /><br /><br /><p align="justify"><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/08/hassan-sabbah.html"><span style="font-size:85%;">حسن صباح</span></a><span style="font-size:85%;">، داستان زندگی خداوند الموت، نشر ققنوس، ۱۳۸۶<br /></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/10/saeb-tabrizi.html"><span style="font-size:85%;">صائب تبريزي</span></a><span style="font-size:85%;">، داستان زندگي شاعر سبك هندي، انتشارات مدرسه، ۱۳۸6<br /></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2004/09/ibn-batoteh.html"><span style="font-size:85%;">ابن بطوطه</span></a><span style="font-size:85%;">، داستان زندگي سفرنامه نويس معروف، انتشارات مدرسه، چاپ اول ۱۳۸3 ، چاپ دوم ۱۳۸6<br /></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2002/04/aziz-negar.html"><span style="font-size:85%;">عزیز و نگار</span></a><span style="font-size:85%;"> - بازخوانی یک عشقنامه، نشر ققنوس، چاپ اول ۱۳۸1 ، چاپ دوم ۱۳۸5<br /></span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2001/12/nasl-3.html"><span style="font-size:85%;">نسل سوم داستان نویسی امروز ایران</span></a><span style="font-size:85%;">- گفتگو با نویسندگان، نشر مرکز، ۱۳۸۰ </span><br /></p><br /><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Scp0uu0mlyI/AAAAAAAADTw/2Az7B6IxKtI/s1600-h/yousef-alikhani_Books.jpg"><img style="WIDTH: 300px; HEIGHT: 95px" height="119" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/YousefAlikhani_Books.jpg" width="370" border="0" /></a> </p><p dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:85%;"><strong>زیرچاپ</strong><br />* بازآفرینی قصه‌های <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/04/alikhani-attar.html">تذکرة الاولیا </a>عطار نیشابوری/ مجموعه «<a href="http://tadaneh.blogspot.com/2009/05/yeki-bod-yeki-nabod.html">یکی بود یکی نبود</a>» کتاب پارسه<br />*به دنبال ناصر خسرو (داستان زندگی حکیم و شاعر قبادیانی) / نشر ققنوس<br />* قصه های پرهیزکاران (گردآوری قصه های مراغیان رودبار و الموت)<br />* قصه‌های مردم الموت. در 2 جلد (</span><a href="http://www.ghabil.com/article.aspx?id=445"><span style="font-size:85%;">الموت پایین</span></a> <span style="font-size:85%;">و </span><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/09/blog-post.html"><span style="font-size:85%;">الموت بالا</span></a><span style="font-size:85%;">) به همراه افشین نادری<br />* خروس خوان، داستان بلند<br /></span></p><br /><p dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:85%;">* ساخت </span><a class="external text" title="http://tadaneh.blogspot.com/2007/11/tehran-short-fil-festival.html" href="http://tadaneh.blogspot.com/2007/11/tehran-short-fil-festival.html" rel="nofollow"><span style="font-size:85%;">فيلم مستند</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a title="عزیز و نگار" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/عزیز_و_نگار"><span style="font-size:85%;">عزیز و نگار</span></a><span style="font-size:85%;"> (برنده جايزه بهترين فيلم هفتمين جشنواره منطقه اي سينماي جوان ايران و نمايش داده شده در دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران-سينما فلسطين)<br />* ساخت فیلم مستندِ <strong>نوروزبَل</strong> (نوروز دیلمی)<br /></p></span><br /><div dir="ltr" align="left"><a href="http://www.ghabil.com/files/youssefalikhani_870503.jpg">Yousef Alikhani</a><br /><strong>Published works<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SZncaRbNw-I/AAAAAAAACnI/OFg-RZBHZOI/s1600-h/Yousef-Alikhani_Books.jpg">:</a></strong><br />Willow,s Bride (A Collection of Short Storis), Aamout Publiction, 2010<br />Dragon slayage (short stories), Negah Publication, 2007<br />Ghadam Bekheir was my grandmother (short stories), Ofogh Publication, 2003<br /><br />Looking for Hassan Sabbah:, the Life story of the god of Alamut for Young Adults, Qoqnoos Publication, 2007<br />saeb tabrizi’s Life, Madraseh Publication, 2007<br />Ibn Batuteh’s Life, Madraseh Publication, 2004<br />Aziz and Negar: Re-reading a love story, Qoqnoos Publication, 2002<br />The Third Generation of Fiction Writing in Today’s Iran: Interviews with Writers, Markaz Publication, 2001<br /><br />The Stories of the People of Alamut and Roodbar, in collaboration with Afshin Naderi (to be published).</div><br /><p dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SOda_aHcsVI/AAAAAAAABLM/PbTguBzEGe0/s1600-h/yousef-alikhani.JPG">يوسف عليخاني</a><br />نشر حتى الان تسع كتب هي :<br />عروس الضفضاف (قصص قصیریه)<br />قاتلوا التنين (قصص قصيرة)<br />(قدم بخير) كانت جدتي (قصص قصيرة)<br />عزيز ونغار (دراسات في القصة الشعبية)<br />الجيل الثالث من كتاب القصة الايرانيين (مجموعة حوارات)<br />بن بطوطة (قصة حياة ابن بطوطة – للاطفال-)<br />صائب تبريزي (قصة حياة الشاعر الايراني )<br />حسن صباح (قصة حياة عميد النزاريين )<br />معجون العشق (حوار مع الکتاب)<br /><br />وقبل سنتين قام هو واحد زملائه بسفرة الى قرى (رودبار-اَلَموت) الايرانية وقد جمعا منها مجموعة من القصص الشعبية من افواه العوام ، وسينشر هذا الكتاب في الايام المقبلة<br />كما انه له مجموعة من الكتب الجاهزة للنشر<br />كما قام باخراج فلم (عزيز ونغار) الوثائقي الذي فاز بجائزة افضل فلم في مهرجان سينما الشباب في ايران كما تم عرضه في مهرجان طهران الثاني عشر للافلام القصيرة . ایضا قام باخراج فلم (نوروزبل) الوثائقی.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-2314198037440768531?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-85655243126922689602009-01-16T14:26:00.008+03:302010-02-27T21:32:03.303+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SXBsbw2ZkNI/AAAAAAAACD8/OYnsnbst1Aw/s1600-h/araz_ilkhchoei.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291848786385670354" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SXBsbw2ZkNI/AAAAAAAACD8/OYnsnbst1Aw/s200/araz_ilkhchoei.JPG" border="0" /></a><a href="http://mennu.blogfa.com/post-61.aspx" target="_blank">آراز ایلخچویی</a>: میلک، محور پانزده داستان کوتاهی است که مجموعه‌ی اژدهاکشان را تشکیل می‌دهند. چنان که از متن خود داستان‌ها بر می‌آید، میلک آبادی است در منطقه‌ی الموت قزوین، دو محله دارد و به سبب مهاجرت سکنه به قزوین یا رشت، کل آبادی در حال زوال است. «این وقت سال، بالامحله فقط گلناز خاله می‌مانه و مشدی سلطانعلی.» (ص.72)<br /><br />خوب می‌دانیم که حجم وسیعی از زندگی آپارتمانی، شهری و کارمندی در ادبیات داستانی امروز ایران موج می‌زند اما قصه‌هایی که در محدوده‌ی میلک اتفاق می‌افتند، شاید از معدود داستان‌های قطب دیگر داستان‌نویسی باشند. در این محدوده‌ی مهجور، هنوز شخصیت‌های روستایی زنده‌اند مانند کبل رجب که تخصص‌اش شناختن اقسام بز است و آن‌چه دلش را می‌لرزاند، «قشقابل» بز پیشانی سفیدش است. قشقابل که مریض می‌شود، دل کبل رجب هم می‌گیرد، بعد از سال‌ها دوباره روی پشت‌بام می‌رود و اشنو ویژه دود می‌کند و در نهایت با مرگ بز محبوب‌اش، خود کبل رجب هم نمی‌تواند زندگی کند. « میلک ساکت بود و بزها آمده بودند روی پشت‌بام و دور کبل رجب جمع شده بودند» (ص. 19) بعله، مردمان دنیای امروز دیگر این را نمی‌فهمد. اگر آن روز ساعدی از بَیَل می‌گفت و مشدی حسن که به علت مرگ گاو محبوبش، به‌هم می‌ریزد و الگوی مفهوم استحاله می‌شود، امروز کبل رجب باید بمیرد. این تقدیر مردمان میلک است، تقدیر حضرتقلی و مشدی پاشقه و کوکبه و بمانعلی. علیخانی هم این‌را می‌داند و به نوعی در غالب داستان‌های مجموعه از مرگ و زوال سخن می‌گوید؛ از «گورچال» می‌گوید که برگشتن مردی، هم‌زمان می‌شود با مرگ پسرش، از «کوکبه» می‌نویسد که از پس ماجرایی با معلم آبادی، دیگر نیست و تبدیل به صدای کوکوهه شده، به معصیتی می‌پردازد که باعث و بانی بلای «ملخ‌های میلک» شده، از «سیا مرگ و میر»، از «شول و شیون»، از «ظلمات»، از این‌که «آب میلک سنگین است» و از «اوشانان» که سایه‌ی سیاه‌شان، میلک را گرفته تا خالی از سکنه شود و همه مثل مشدی خیری بگویند «کاشکی بفروشم و برم قزوین. کلفتی ره که از من نگرفتن» (ص. 133). شاید تنها راه نجات در دست حضرتقلی است که با قاطرش بیاید و با شمشیرش اژدها را بکشد و اسطوره‌ی «اژدها کشان» میلکی‌ها را بار دیگر زنده کند.<br /><br />در کل مجموعه، تصویرسازی به خوبی انجام شده و نثری که علیخانی برای روایت به کار گرفته، زیباست و با همین زیبایی میلک را به تصویر می‌کشد. بعد از خواندن چند داستان، انگار خود خواننده هم فضای میلک را درک کرده و آن منطقه را خوب می‌شناسد. آبادی بین کوه‌ها که خانه‌هایش تنگ هم چسبیده‌اند و ساکنان از راه پشت‌بام‌های کاهگلی رفت و آمد می‌کنند. مردمانی که هم‌دیگر را عنقزی و انقلی خطاب می‌کنند، حرمت خاصی برای امامزاده قائل‌اند و به درخت تادانه‌ای که کنار امامزاده‌ است. آن‌طرف‌تر خاکستان است و باغستان که پر است از درخت‌های فندق و گردکان. می‌توان از بالا خرمن یا پایین خرمن یا از راه قلعه وارد میلک شد، جایی که زندگی در آن ساده است و روابط آدم‌های آن، ساده‌تر. میلک مسجد دارد و تعاونی که اگر گالش بخواهی باید از آن‌جا بگیری.<br /><br />واضح است که هر منطقه‌ای گویش خاص خودش را دارد. میلک هم از این قاعده مستثنا نیست و یوسف علیخانی جایی گفته که زبان میلکی‌ها دیلمی است. هر کس که با فرایند نوشتن آشناست، خوب می‌داند که در هر متنی، اشاره به گویشی دیگر که اغلب در دیالوگ‌نویسی لازم است، غیر از همان زبان استاندارد که متن با آن نوشته می‌شود، از دشوارترین کارهاست. نیازی به آوردن مثال نیست، یا خود متن اژدهاکشان بهترین نمونه است. ساده‌ترین راه، نقل قول مستقیم از گویش میلکی‌هاست و آوردن معنی ترجمه‌ای آن به عنوان پانویس. این اتفاقی بود که در مجموعه‌ی «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود» همین نویسنده افتاد و با انتقاد شدیدی روبرو شد و این، انتقاد به‌جایی است، چرا که در حال حاضر، استفاده از پانویس، حتی در متن‌های علمی و تحقیقاتی هم پذیرفته نیست (به عنوان نمونه رجوع شود به قواعد نوشتاری ASAP یا MLA). راه دوم، نوشتن ترجمه‌ی همان نقل‌قول‌ها به زبانی است که کل داستان روایت می‌شود و این، به بهای از دست رفتن روح جاری در نقل‌قول‌ها و دورشدن از فضای اصیل و بومی است. اما سخت‌ترین و در عین حال حرفه‌ای‌ترین راه‌کار، نزدیک کردن گویش محلی به زبان روایت داستان است. نویسنده با آگاهی و تسلط، جملاتی از زبانی میلکی‌ها را انتخاب می‌کند که به زبان فارسی استاندارد نزدیک‌ترند، واژه‌هایی با ریشه‌ی فارسی که با کمی دقت می‌توان آن را فهمید و اگر اجتناب از کلماتی ناآشنا ممکن نیست، بافتی ترتیب می‌دهد که خواننده معنی آن کلمه‌ی ناآشنا را حدس بزند. کار بسیار سختی است، اما علیخانی از عهده‌ی آن بر آمده‌است. به عنوان مثال وقتی مشدی سکینه در مورد بز می‌گوید «البت اگه اسپرزی، چیزی ببود، دکتر بیاوردیم یا دوا بدادیم بهش، اما این یقین ششه.» (ص. 15) می‌توان فهمید که اسپرزی و شش نام دو نوع بیماری‌اند، حتا این که شش از اسپرزی بدتر است و درمان ندارد. «اوشانان» در متن داستان‌ها معنی نشده ولی می‌شود حدس زد که معادل ارواح و از ما بهتران است و شاید ریشه‌اش همان (ایشان) فارسی باشد با معنی مقلوب و خاص میلک.<br /><br />از نظر من، اژدهاکشان می توانست خیلی بهتر از این باشد و به یکی از آثار ماندگار ادبیات ایران تبدیل شود. سوژه‌ی بکر و دستمالی نشده‌ی میلک، با نثر و قلم توانمند نویسنده موجود است ولی انگار جای یک عنصر اساسی غایب. نگاهی بکنیم به جامعه‌ی کتاب‌خوان‌مان. آیا مخاطب امروز ما این صبر و شکیبایی را از خود نشان می‌دهد که پانزده داستان مشابه از مردمی بخواند که تقریبن بدوی زندگی می‌کنند؟ آیا اهمیتی دارد که بداند دغدغه‌ی «نسترنه» این است که دارد پیر می‌شود و شوهر نکرده، یا اصلن برایش مهم است که جای چوبی که مشدی اوسط به طرف «کل‌گاو» پرت کرد، کفل حیوان را کبود کرده، یا این‌که «الله بداشت سفیانی» برای کار به رشت رفته‌بود و حالا که برگشته میلک، رفته روی درخت تادانه نشسته تا اعتراضش را نشان دهد؟ فکر می‌کنم اکثر داستان‌های مجموعه، چیزی کم دارند، شاید قصه‌ای جذاب‌تر و شخصیت‌هایی که رنگ و بویی متفاوت‌تر از هم‌دیگر دارند. چه فرقی هست بین مشدی شعبان و مشدی سالار و مشدی موسی و مشدی اکبر و مشدی چراغعلی و مشدی اعلا و مشدی هادی و مشدی سلطان و مشدی‌های دیگر میلک؟ هرکدام از این مشدی‌ها داستانی دارد. داستان‌هایی که می‌توانند وقتی در یک مجموعه گرد هم می‌آیند، تنوع بیشتری داشته باشند و هریک با زاویه‌ی دید خاص و متفاوتی، دنیایی دیگر بسازند. منظورم این است که صرف مکتوب کردن قصه‌هایی از فولکلور و ادبیات شفاهی که سینه به سینه منتقل می‌شوند، داستان نیست. یوسف علیخانی این را به خوبی درک کرده و حال و هوایی داستانی به آن‌ها بخشیده ولی انگار کم گذاشته، جای دخل و تصرف بیشتر، پرورش موضوع، پیوند به مفاهیمی جامع‌تر، چالش‌های جدی‌تر و نقب به اعماق داستانی خالی می‌نماید. اگر داستان گاو ساعدی تبدیل شده به اثری ماندگار، «قشقابل» علیخانی باید چیزی به آن اضافه کند تا بتواند در ذهن تاریخ ادبیات داستانی بماند. اگر نه، مثل کبل رجب می‌میرد، اما مشد حسن همچنان زنده ‌مانده‌است. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8565524312692268960?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-81858333590573484022008-12-13T00:27:00.009+03:302009-01-09T16:35:12.749+03:30<div dir="rtl" align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SUJa92thEGI/AAAAAAAABo8/yoTaK10Rt2E/s1600-h/parsnamak.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278881731936587874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 170px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.ghabil.com/files/parsnamak-s.jpg" border="0" /></a> بخش اول ...<a href="http://www.4shared.com/file/76838760/5bddf07/870905_parsnamak_01.html">اینجا</a> یا <a href="http://tadaneh.cast.ir/files/tadaneh/2008-12-09_870905_parsnamak_01.mp3?id=1">اینجا </a><span style="font-size:78%;">(Mp3)</span><br />بخش دوم ...<a href="http://www.4shared.com/file/76838759/574c3460/870905_parsnamak_02.html">اینجا</a> یا <a href="http://tadaneh.cast.ir/files/tadaneh/2008-12-09_870905_parsnamak_02.mp3?id=1">اینجا </a><span style="font-size:78%;">(Mp3)</span><br />بخش سوم ...<a href="http://www.4shared.com/file/76838757/b0f41967/870905_parsnamak_03.html">اینجا</a> یا <a href="http://tadaneh.cast.ir/files/tadaneh/2008-12-09_870905_parsnamak_03.mp3?id=1">اینجا</a> <span style="font-size:78%;">(Mp3)</span></div><br /><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:85%;">برنامه گفت و گو محور "پارسنامک"، امشب (سه شنبه پنجم آذر) گفت و گوی خود را به یوسف علیخانی، برنده جایزه ادبی جلال آل احمد و نامزد جایزه هوشنگ گلشیری اختصاص داده است.<br />این برنامه متناسب با مناسبات ادبی و هنری کشور، هر هفته به مرور آنها می پردازد؛ بررسی یک موضوع خاص نیز در یکی از این حوزه ها، با حضور استادان و صاحب نظران ارزیابی می شود که این هفته یوسف علیخانی، نویسنده مجموعه داستان «اژدهاکشان» مهمان گفت و گوی «</span><a href="http://www.sedayeashna.ir/sections.php?section=news&amp;do=show&amp;id=277"><span style="font-size:85%;">پارسنامک</span></a><span style="font-size:85%;">» است. <a href="http://tinypic.info/files/1caguz7c1aj623icxinz.jpg">شهرام بهرامی‌نژاد</a>، سردبير، تهيه كننده و گوينده پارسنامک و <a href="http://tinypic.info/files/9icefjqwwx25ehcekq8v.jpg">علی دهباشی</a> کارشناس این برنامه است.<br />«</span><a href="http://www.sedayeashena.ir/sections.php?section=programs&amp;do=details&amp;id=17"><span style="font-size:85%;">پارسنامک</span></a><span style="font-size:85%;">» روزهای سه شنبه ساعت 19:30 به وقت تهران برابر با ساعت 16:30 به وقت گرینویچ از کانال اروپا، و از گروه هنر و ادبیات شبکه جهانی صدای آشنا پخش می شود. </span></div><br /><div dir="rtl" align="center">نشانی ماهواره ای کانال های شبکه صدای آشنا: کانال 1 ( اروپا )</div><div dir="rtl" align="center">ماهواره هات برد 8، فرکانس 12437، سیمبل ریت 27500، پلاریته افقی </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8185833359057348402?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-42898019005856943652008-12-11T21:22:00.005+03:302010-04-12T01:29:41.912+04:30<p dir="rtl" align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SOda_aHcsVI/AAAAAAAABLM/PbTguBzEGe0/s1600-h/yousef-alikhani.JPG"><img alt="شهرگان" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/youssefalikhani_870503.jpg" align="baseline" border="0" /></a></p><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.shahrgon.com/fa/index.php?news=2326">شهرگان</a>: جایزه جلال احمد که چندی پیش به چند تن از نویسندگان ایرانی اهدا شد با حرف‌ها و حدیث‌های بسیاری همراه بود. این جایزه که برای نخستین بار به نام این نویسنده و روشنفکر معاصر مزین شده بود، جایزه‌ای است که از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به تولید‌کنندگان فرهنگ، اهدا می شود و امسال هم اعضای هیات علمی این جایزه را صفار هرندی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی تعیین کرده بود.<br />بهر حال حکایت تلخ نویسندگان و اهالی قلم در سرزمین سعدی و حافظ و حلاج پایانی ندارد و این بار هم این گفتگو حکایت تلخ یکی از کاتبان ایرانی است که از غم سوء تفاهم‌های تاریخی ما ایرانیان رنج می‌برد. یوسف علیخانی نویسنده جوانی است که با این سرنوشت تاریخی روشنفکران و سخنوران این دیار، دست و پنجه نرم می کند و چندین سال است که ساکت و آرام داستان‌هایش را می نویسد و با این سرنوشت مبارزه می‌کند. او این بار برای دریافت این جایزه نامزد شد و این در حالی بود که یوسف در گوشه عزلت به کار خویش مشغول بود و از هیاهوی شهر به عزلت الموت رفته بود. خبر دریافت جایزه جلال به یوسف، او را در مواجهه با برخی بی‌مهری‌ها و انتقادات دوستان قرار داد. دوستانی که در این ایام سخت بیکاری و گوشه‌نشینی او، انتظار یاری و همدلی از آنها داشت. بلافاصله اما باردیگر علیخانی نامزد دریافت جایزه ادبی هوشنگ گلشیری شد. جایزه‌ای که از سوی دوستان روشنفکران و شاگردان این استاد داستان نویسی، بنیان گذاشته شده‌است تا صدای ادبیات مستقل ایران باشد. تقارن این دو رخداد و حاشیه های آن برای آقای نویسنده و مخاطبان بی طرف، جالب است به ویژه آنکه بدانیم حتی پس از چاپ چند کتاب و دریافت این جایزه‌ها هم باز آقای نویسنده غم نان دارد و به کارش عشق می‌ورزد. عاشقی که خود را این گونه معرفی می کند: «شناسنامه‌ام می گوید متولد اول فروردین 1354هستم، اما مادرم شناسنامه‌ام را قبول ندارد و می گوید «سیزده بدرم را خراب کردی با آمدنت. هر سال زن‌ها و دخترهای میلکی، طناب می‌بستند به درخت کهنسال تادانه تپه روبروی روستا و اون سال نحسی سال را با تو به در کردم.»<br />دوم ابتدایی را هم همانجا خواندم و بعد رفتیم قزوین. اوایل از این که بهم می گفتند پشت کوهی، حالم بد می‌شد اما بعد که فهمیدم الموتی «دیلمی» هستم، سر از پا نمی شناختم.<br />آنچه در پی می آید متن گفتگوی کوتاه با علیخانی به بهانه این روزهاست./ مسعود باستانی</span><br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">آقای علیخانی! اجازه بدهید اول به شما تبریک بگویم. شما یکی از نویسندگان جوان ایرانی هستید که امسال موفق شدید یک جایزه معتبر ادبی را به دست آورید و برای یک جایزه دیگر هم نامزد شوید. شما جایزه جلال آل احمد را گرفتید و برای دریافت جایزه هوشنگ گلشیری هم کاندیدا شدید، اما این روزها شاهد برخی ناملایمات و بی مهری‌ها در رابطه با نویسندگان و فعالین ادبی ایران هستیم. اگر الان یوسف علیخانی بخواهد حال و روزش را برای مخاطبین گزارش کند، چه می‌گوید؟<br /></span></strong><br />احساس می کنم هنوز هم خواب هستم. یک خواب شیرین که امیدوارم خیلی زود از آن بیدار شوم به زندگی معمولی خودم که همان نوشتن است بازگردم. من معمولا یا داستان کوتاه می‌نویسم و یا تحقیق می‌کنم. در واقع گذران زندگی من از راه تحقیق است. به همین دلیل امیدوارم این روزها خیلی زود تمام شوند.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">چرا از این روزها گلایه مندید؟ شنیده‌ام که شما در حال حاضر بیکار هستید و برخی مشکلات روزمره هم دارید؟ آیا به خاطر این مشکلات این قدر تحت فشار قرار گرفتید؟</span></strong> </div><div dir="rtl" align="justify"><br />من تا کنون ندیده‌ام که در ایران فردی به شکل حرفه‌ای از راه نوشتن نان بخورد. این سئوال که نویسنده چه جایگاهی دارد قابل تامل است. شاید تا قبل از اینکه این جایزه به من تعلق بگیرد، رسما از دید خیلی‌ها نویسنده محسوب شوم‌، از دید خودم از 15 سال پیش نویسنده بودم. من با خودم مشکلی نداشتم ولی شاید مشکل اینجاست که گویا حتما باید یک تاییدی صورت بگیرد تا از دید دیگران نویسنده باشیم. خلاصه به غیر از آن بخش از نویسندگان حرفه‌ای مانند دولت آبادی یا مجابی و ... کسی را ندیدم که از راه نوشتن نان بخورد. مشکل خاصی هم نیست زندگی همواره سختی‌های خود را دارد. بیکاری من هم یک بیکاری خود خواسته است زیرا که احساس می‌کردم شاید مانند بقیه آدم‌ها نمی‌توانم با یک ریتم ثابت و کارمندی زندگی کنم. همان زمان هم که سرکار بودم از صبح زود تا غروب کار میکردم و در جامعه کارمندی این روند قابل قبول نیست و خود به خود محکوم به حبس می شوید. زمانی که کارمند بودم چه آن دوره پنج ساله که در روزنامه انتخاب کار می کردم و بعد در یک دوره یک ساله در روزنامه جام جم صفحه ادبیات منتشر می‌کردم و پس از آن هم به دعوت دکتر یونس شکرخواه در جام جم ان لاین به عنوان مترجم عربی مشغول به کار بودم تا زمانی که سایت منحل شد کار سخت بود. بعد از آن هم مدت 7 و 8 ماه مسئول صفحه فرهنگ مردم بودم ولی نتوانستم ادامه دهم و در تیرماه امسال استعفا کردم. آن زمان سخت می گذشت و الان هم سخت تر است. زیرا اگر شما بخواهید 8 ماه تنها از راه نوشتن و تحقیق کردن گذران زندگی کنید و اگر پشتوانه مالی نداشته باشید محکوم به شکست هستید. لاجرم ویراستاری می‌کنید اما ممکن است 5 ماه بعد پول شما را بدهند یا کار تحقیقی انجام می‌دهید اما نهایتا درصدی از دستمزد خود را می‌گیرید و معلوم نیست چه وقت به شما پول می‌دهند. این زندگی ماست! زندگی و مبارزه! مبارزه‌ای که من به نوعی از دوران کودکی به آن مشغول بودم و همزمان با درس خواندن در بازار قزوین هم کار می‌کردم. بعد که در دانشگاه تهران و در رشته ادبیات عرب قبول شدم و بعد هم دوران سربازی و ... با من بود. این روزها دوست دارم زودتر به حال و هوای معمولی برگردم چون حداقل ظرف سه هفته گذشته مثل یک تلفنچی شده‌ام و مدام پاسخگوی لطف دوستان هستم و یا به پیام‌ها پاسخ می‌دهم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">این روزها مشغول چه کاری هستید؟</span></strong><br /><br />من قبل از ماجرای این جایزه‌ها مشغول تحقیق درباره یکی از طایفه‌های الموت بودم و چند هفته کوله پشتی به دوش، روستا به روستا پیاده راه می‌رفتم تا قصه‌های آنان را جمع آوری کنم و از آداب و رسوم عکس بگیرم. کار، مربوط به طایفه مراغیان یا کله بزی‌هاست که در 16 روستا در اطراف الموت ساکن هستند. این همان طایفه‌ای است که عارف قزوینی در مقدمه کتابش به آنها اشاره می‌کند. من ظرف این مدت در آنجا بودم و حتی صدای آنان را هم ضبط می‌کردم تا اینکه دوربین عکاسی‌ام شکست و مجبور شدم که به شهر بازگردم. متوقف شدن کارم مصادف شد با حکایت جایزه جلال و تب و تاب‌های خاص آن. من از هردو طیف تبریک داشتم به این معنا که از آن سو دکتر جواد مجابی، علی دهباشی، شهرام رحیمیان، رضا جولایی، محمد محمدعلی، فرشته ساری و فرخنده آقایی تبریک گفتند و از این سو دکتر موسوی گرمارودی و عبدالعلی دستغیب تبریک گفتند. همین موضوع برایم خیلی جالب بود.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">چرا باید یک نویسنده حتماً جایزه بگیرد و یا یک طوری سر زبان‌ها بیفتد تا توجه مردم جلب شود و جامعه ما به وی نگاه کند. در غیر این صورت هم باید با تیراژ محدود کتاب‌هایش سر کند و با مشکلات دست و پنجه نرم کند. آیا واقعا این جایزه‌هاست که نویسندگان جوان را نویسنده می کند؟</span></strong><br /><br />دو جور نگاه می توان به این ماجرا داشت. یکی اینکه خوانندگان ما خواننده‌هایی سطحی و سهل گیری شده‌اند که منتظرند تا نسخه‌ای برایشان پیچیده شود و دیگران برای آنان تعیین تکلیف کنند که مثلا این کتاب‌ها یا این رمان‌ها و مجموعه داستان‌ها کارهای خوبی هستند. اگرچه بخش عمده‌ای هم این طورند و نمی توان منکر شد. ناشرم می‌گفت اگر مثلا در یک سال گذشته کتابت 1500 نسخه فروش رفته‌است، ظرف این دوهفته 500 عدد فروخته‌ایم و کتاب باید تجدید چاپ شود و قرار است طرح جلد آن را هم عوض کنند. نگاه دیگر اینکه باید چرا خوانندگان نسبت به رمان‌های ما بی‌رغبت شده‌اند؟ این پرسش هم نیازمند یک بررسی عمیق و همه جانبه است و اینکه آیا این موضوع تقصیر نویسنده است یا شرایط جامعه؟ مگر من نویسنده چه قدر می‌توانم بنویسم و چه قدر دستم برای نوشتن باز است؟ در هرصورت باید این دو نگاه را در نظر بگیریم. پاسخ به آن، کار من نیست. کار یک محقق است که جدی کار کند و علت را پیدا کند. من تنها یوسف علیخانی هستم، همان فردی که کتاب نسل سوم را نوشت. این کتاب حاصل دوران دانشجویی من بود. 3 هزار صفحه گفتگو با نویسندگانی مانند شهریار مندنی پور، چهلتن و دیگران. اما تنها کسی که توانست کامل از آن استفاده کند، خود علیخانی بود چون از یکی ادبیات کلاسیک را یاد گرفت و از دیگری داستان سنتی یا داستان مدرن یا داستان پست مدرن را آموخت و از یکی دیگر داستان مینی مال را! هیچ‌وقت این کتاب کامل چاپ نشد و تنها نشر مرکزگزیده‌ای از آن را چاپ کرد. من در سال 82 قدم بخیر را نوشتم و پس از آن هم چند کار برای غم نان انجام دادم. من یک کتاب دو جلدی هم درباره الموت دارم. دو کاری که 620 و 1020 صفحه است و محصول سه سال و نیم کار تحقیقاتی من و دوستم افشین نادری در انتهای رودبار الموت است. اما آیا می توانم این کتاب را چاپ کنم؟ آیا ناشری هست که روی این کتاب سرمایه گذاری کند؟ آخرین کار من هم مجموعه داستان دیگری است که فعلا نام آن را عروس بید گذاشتم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">مشکل نویسندگان جوان ایرانی بسیار پیچیده‌است. آنها درگیر غم نان می‌شوند. یعنی یا باید کار کنند به امید آنکه روزی ستاره شوند و مورد توجه قرار بگیرند و یا اینکه برای غم نان از مسیر خویش منحرف شوند. در این شرایط چه سازمان و یا نهادی وظیفه حمایت از آنان را بر عهده دارد به طوری که دولتی و فرمایشی هم نشوند؟ آیا این راه به بن بست رسیده‌است؟</span></strong><br /><br />اجازه بدهید یک مثال بزنم. من در حال حاضر سه رمان نیمه کاره‌دارم. رمان حاصل نظم یک نویسنده است که اندکی کمتر غم نان دارد و می تواند حداقل چند ماه به صورت پیاپی روی یک موضوع کار کند. اما هر بار که من شروع می‌کنم و دو یا سه هفته جلو می‌روم، کار متوقف می‌شود. البته این شاید ناشی از ناتوانی‌های من باشد و نتوانم یک رمان بنویسم اما بخش عمده‌اش هم مربوط به دغدغه یک لقمه نان است. هم سن و سالان من، نسل چهارم ایران محسوب می شوند، یعنی کسانی که در سال 75 اولین کتاب خویش را منتشر کردند. شاید این جایزه‌ها خود یک راهکار مناسب حمایتی از نویسندگان جوان است. نمی‌دانم چرا جایزه جلال جایزه اول نداشت و آن 11 سکه به هیچ کس تعلق نگرفت. من شایسته تقدیر شدم و 25 سکه گرفتم و با همین مقدار می توانم به راحتی یک سال کار کنم و حداقل چند کار نیمه تمام را کامل کنم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">راستی اگر مایل هستید درباره جایزه جلال و جایزه گلشیری کمی توضیح دهید. آیا شما جهت گیری‌های سیاسی که رسانه‌ها در مورد آنها می‌گویند را قبول دارید؟</span></strong><br /><br />نظر من هم سلیقه من است. تمام نظراتی که درباره جایزه جلال یا جایزه گلشیری داده می‌شود سلیقه‌ای است. جایزه جلال سلیقه داوران مسابقه جلال بوده و جایزه گلشیری هم همین طور. چون جایزه جلال را گرفتم تردید ندارم که جایزه هوشنگ گلشیری به من داده نخواهد شد، تا اینجا هم که نامزد نهایی شدم کافی است. برای من که سال‌هاست عکس گلشیری را در اتاقم دارم و از طریق کتاب‌هایش درس یاد می گیرم، همین هم کافی است. من واقعا می‌ترسیدم پیش گلشیری بروم چون شنیده بودم او در داستان نویسی بسیار سختگیر و جدی است. بهرحال چه این جایزه را به من بدهند و چه ندهند من همان یوسف علیخانی هستم. کتاب اژدهاکشان در جایزه اصفهان و جایزه منتقدان مطبوعات یا جایزه روزی روزگاری اصلا مورد توجه قرار نگرفت، حتما سلیقه داوران آن جوایز با این‌ها تفاوت داشته‌است در حالی که سپانلو بر این کتاب نقد نوشته است و شهرنوش پارسی پور، دستغیب، کشکولی و دکتر روشنک پاشایی هم مطالبی درتایید این کار نوشته‌اند. بهر حال عده‌ای گفتند که این کار اصلا قصه نیست همانطور که من به عنوان یک انسان ایرانی برخی کارها را دوست ندارم. بهر حال سلیقه‌ها با هم متفاوتند. نکته دیگر اینکه ابتدا وقنی زنگ زدند و گفتند که تو برای جایزه جلال نامزد شدی باور نکردم و فکر کردم که شوخی است. زیرا در دوران قدم بخیر هم این اتفاق افتاده بود و این کتاب نامزد کتاب سال شد ولی جایزه نگرفت و لذت نامزد شدن باقی ماند. البته این بار متفاوت بود و پس از چند روز تقریبا مطمئن شدم ولی حرفم این است که بهر حال ما در یک جامعه پر از سوء تفاهم زندگی می‌کنیم و حتی در باره جوایز ادبی هم این ماجرا وجود دارد. عده‌ای از دوستان سعی می‌کنند که این جوایز را سیاسی تحلیل کنند و این سوء تفاهم‌ها به من هم منتقل شده بود. خوب! چرا به یوسف علیخانی جایزه‌ای را می‌دهند که جایزه وزارت فرهنگ و ارشاد است؟ بلافاصله هم دوستان بازار را گرم کردند و نگذاشتند که خبر بمیرد! آنها بیش از انکه علیه وزارت ارشاد بنویسند درباره برنده این جایزه و دولتی بودن آن نوشتند. اینکه چرا به یوسف علیخانی این جایزه تعلق گرفته است و این کتاب اصلا شایسته تقدیر نبود. درست ظهر روز سوم خبر جایزه گلشیری اعلام شد و شاید در این لحظه شادی و قهقهه من از لحظه بردن جایزه جلال بیشتر بود که دیگر خیچ صدایی نشنیدم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">سئوال آخر، کارهای شما اغلب در فضای روستایی است. از این پس هم همچنان می‌گویید که الموت جادویی تر از آمریکای لاتین است؟ قصه‌های بعدی شما در چه فضاهایی هستند؟</span></strong><br /><br />من قصه‌های شهری هم دارم اما قرار گذاشتم تا زمانی که قصه های روستای زادگاهم تمام نشده‌اند، کاری نکنم. این روستا دیگر وجود خارجی ندارد. نه آدم‌هایش زنده‌اند و نه چیزی از فضاهایش باقی مانده‌است. روستایی که من از آن می‌نویسم روستایی خالی از جمعیت با افسانه‌ها و خرافات است. اگر روزی از خواب بلند شوم و ببینم که خواب تهران یا قزوین را دیده‌ام، حتما از فردا قصه‌هایم شهری خواهند شد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-4289801900585694365?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-15548879714434744942008-12-10T11:51:00.007+03:302009-01-07T01:22:43.834+03:30<div align="center"><img alt="نقد علی قانع بر اژدهاکشان" hspace="0" src="http://tinypic.info/files/sw5syg0yxvavu57orko6.jpg" align="baseline" border="0" /><br /><span style="font-size:85%;">روزنامه فرهنگ آشتی، چهارشنبه، 20 آذر 87، صفحه 6</span> ...<a href="http://farhangdaily.com/page/87-09-20/farhangoadab.htm#1">اینجا </a>و <a href="http://farhangdaily.com/page/87-09-20/PDF-pag/6.pdf">اینجا</a><span style="font-size:78%;"><a href="http://farhangdaily.com/page/87-09-20/PDF-pag/6.pdf"> </a>(Pdf)</span><br /></div><div dir="rtl" align="center"><br /><strong>تلاشی برای وصل ادبیات بومی به ادبیات داستانی<br /></strong>علي قانع </div><br /><div dir="rtl" align="justify">«اژدهاکشان» یوسف علیخانی از زمان ورود به بازار ادبیات داستانی ایران باعث چالش‌های مختلف و بحث برانگیزی شد و پرسش‌هایی را درباره مشروعیت وجودی داستان‌های بومی و جایگاه آن در ادبیات معاصر مطرح کرد، که آیا اساسا این نوع داستان‌ها چگونه می‌تواند وصلتی با جریان داستان‌نویسی معاصر داشته باشد و اینکه زمان تولید این گونه ادبی به سر آمده و اصولا لزومی به نوشتن آن هست یا نه. در همین رابطه مسائل حاشیه‌ای دیگری به وجود آورده که در مطبوعات و برخی سایت‌های ادبی هم، مخالفان و موافقان در برابر هم صف‌آرایی کردند .<br />اکنون نه در مقام منتقد، که براین باورم از نقد سالم ادبی محروم هستیم، بلکه به عنوان خواننده‌ای نیمه حرفه‌ای که تولیدات ادبیات داستانی را دنبال می‌کند به برخی موارد از نقاط ضعف و قدرت مجموعه اژدهاکشان اشاره می‌کنم. به نظر من اگر داستان حرفی برای گفتن داشته باشد و هدف اصلی کار را ایجاد ارتباط بدانیم، می‌بایست تا اندازه قابل قبولی هر دو گروه مخاطب خاص و عام را جذب کند‌. شاید بتوان گفت داستانی موفق است که دغدغه‌های مشترک بین همه ذائقه‌ها را نشانه بگیرد. به طور مثال در گروه داستان‌های بومی، دغدغه‌ها آن‌قدر انحصاری و خاص نباشد که خواننده شهرنشین و ماشینی هیچگونه ارتباطی با کلیت روال داستان برقرار نکند و بالعکس در داستان‌های شهری هم آن‌قدر مسائل اختصاصی و مربوط به فضای آپارتمان‌ها و ماشین و دود و مترو شود که نه تنها خواننده بومی که حتی در برخی موارد، خواننده شهرستانی هم نتواند ارتباط لازم و کافی را داشته باشد. چیزی که شاید تنها در چند مورد داستان‌های مجموعه اژدهاکشان اتفاق می‌افتد و در باقی کارها، خلق ارتباط به خوبی صورت می‌گیرد و از حق که نگذریم این است که نمی‌توان بالکل منکر اشتراک دغدغه در شخصیت‌های مجموعه اژدهاکشان و انسان معاصر و شهری شد. به طور مثال در داستان «نسترنه» که به عقیده من یکی از بهترین‌های این مجموعه است ورای صورت ظاهری و عناصر روستایی از قبیل بز و گوسفند و چراگاه و... با یک معضل ملموس و آشنا روبه رو هستیم. پیردختری تنها به نام نسترنه را می‌بینیم که از یک سو با آدم‌های آبادی و دایره زندگی‌اش در گیر است و از سویی دیگر با نفس زن بودن و تمنایی که هر زنی در هر کجا می‌تواند داشته باشد. حالا مگر این نسترته نمی‌تواند در شهر زندگی کند، کارمند و کارگر و یا استاد دانشگاه باشد و یکی از آدم‌هایی باشد که در کنارمان زندگی می‌کند و ما روزانه آنها را می بینیم؟یا در داستان «اوشانان» یکی دیگر از داستان‌های خوب مجموعه به نوعی با یک اشتراک دغدغه روبه رو هستیم که منحصر به فضا و مکان خاصی نیست و در اقصی نقاط کره خاکی با آن مواجهیم. ارتباط با از ما بهتران، اوشانان، ارواح و دیگران؛ کسانی که منسوب به دنیایی دیگر هستند و به چشم همه نمی‌آیند. این موارد ریشه در باورهای خاصی دارد و منحصر به شهر و روستا و کشور خاصی نیست و در ادبیات شرق و غرب هم به وفور دیده می‌شود. در این عرصه، رمان «دیگران» و «‌پدرو پارمو» و بسیاری موارد دیگر را شاهد هستیم. در این داستان هم گرچه نمونه‌ای کاملا بومی‌ و سنتی مطرح شده ولی کاملا پخته و قوام آمده و دارای فضایی<br />وهم برانگیز و معمایی و قابل لمس است که البته به عقیده من دخالت راوی یا نویسنده در برخی بند‌ها زائد و غیرضروری است و به ایجاد ارتباط مخاطب ضربه می‌زند .در داستان «گورچال» مردی به دلایلی که دانستنش برای خواننده مهم نیست بعد از تحمل دوره دو سال زندان به خانه باز می‌گردد و در بدو ورود کودکی که ظاهرا از خودش نیست و زنش برای دور ماندن از تنهایی درغیاب او به خانه آورده، هول می‌کند و جان می‌دهد. این داستان نیز در هر جا و مکانی می‌تواند اتفاق بیفتد. یکی می‌آید و یکی می‌رود و ماجرای زندگی ادامه می‌یابد؛ داستان تنهایی انسان و گذر عمر و ادامه ناگزیر زندگی‌. در گروه دوم داستان‌های مجموعه «اژدهاکشان» با داستان‌هایی روبه رو هستیم که گرچه بیشتر بومی‌اند و بافت روستایی دارند ولی با شخصیت پردازی خوب و موجز نویسنده کاملا در متن و فضا قرار می‌گیریم و لزومی‌ به شهری بودن سوژه حس نمی‌شود. فقط در بعضی مواقع بیش از حد به باورهای قومی‌و محلی تکیه شده و حالت تحمیلی به خود می‌گیرد که شاید با آزاد گذاشتن خواننده در انتخاب، این نقیصه برطرف می‌شد. در داستان قشقابل مردی دلبسته بُزهاست. او بُزی را که پیرزنی نذر امامزاده کرده از آن خود می‌کند و ظا‌هرا در ایام جوانی نموره ارتباطی هم با او داشته. اتفاق‌های شوم از پی هم سر می‌رسند و در پایان مرگ بُز و پیرمرد با هم مصادف می‌شود. نویسنده در این داستان به خوبی از پس تصویر سازی شور و شیدایی پیرمرد و حال و هوای اهالی آبادی بر آمده است و رگه‌هایی از فیلم به یاد ماندنی گاو مهرجویی را در ذهن تداعی می‌کند.<br />در داستان «دیولنگه و کوکبه» راوی با تعلیق‌های بجا و جذاب، پرده از رابطه دختری روستایی و معلم مدرسه آبادی برمی‌دارد. داستان با هیجان پیش می‌رود و نهایتا منجر به غیبت و یا فرار دختر می‌شود و راوی از زبان چند نفر ماجرا را به افسانه‌ای محلی و قدیمی ربط می‌دهد و اینکه با زدن رعد و برق، دیوی از آسمان پایین می‌آید و یکی از دختران آبادی را با خود می‌برد. داستان لحظه‌های زیبایی را خلق می‌کند و با شگردی خاص و جالب و به نحوی قابل قبول، خیال و واقعیت را به هم وصل می‌کند.در داستان «اژدهاکشان»راوی با نقل قول از سوی چند نفر، افسانه قدیمی دیارشان را بازسازی می‌کند که چگونه حضرتقلی به جنگ اژدها رفت و او را از پای در آورد و در سنگ‌های کوه حک شد. کار با وجود کوتاهی، از برجستگی‌های داستانی خاصی برخوردار است؛ کاری پر رمز و راز و لبریز از وهم و دلهره که جزو داستان‌های قوی و استخوان‌دار مجموعه است .اما گروهی از داستان‌ها، حداقل از نظر من ارتباط لازم را برقرار نمی‌کنند و گاهی باعث خستگی و ملال می‌شوند. شاید یکی از دلایل این امر به کارگیری از جمله‌ها و بند‌های طولانی و کشدار و توصیف‌های غیر ضروری است که باعث نفس گیر شدن و ملال در کارها می‌شود و حکم سرعت گیر را دارد. داستان‌های«سیا مرگ و میر»، «شول و شیون» و «ظلمات» از این دست است. در داستان‌های«آه دود» و «تعارفی» با موضوعی شعاری و تکرای روبه رو هستیم و نویسنده هیچ نگاه تازه‌ای در طرح این موضوعات ارائه نمی‌دهد؛ اما در داستان «الله بدشت سفیانی» با کار جالبی از نوع طنز آمیخته با شوخی و جدی روبه رو هستیم. جوانکی سر به دیوانگی گذاشته و مردم دلیل خل بازی و جنونش را اهانت به امامزاده و شکستن شاخه‌های درخت مقدس تادانه می‌دانند؛ ولی در پایان، راهکار در حل مشکل مجردی او یافت می‌شود و او را سوار بر ماده قاطر معروفی ‌کرده و راهی بیابان می‌کنند تا شاید به طریقی درمان شود .«اژدهاکشان»، مجموعه قابل تاملی است و نسبت به کتاب قبلی یوسف علیخانی «قدم بخیر، مادربزرگ من بود» که در پی وصل ادبیات بومی‌و پست مدرن بود، از پختگی و قوام بیشتری برخوردار است و با تجربه بهتری پا به میدان گذاشته. شاید پرهیز از تاکید شدید و گاهی افراطی از باورهای محلی و تفکیک و حذف برخی از بندهای محیط شناختی و پژوهشی که گاهی به کار داستان نمی‌آید بتواند در کارهای بعدی این نویسنده خوب ادبیات داستانی کشورمان راهگشا باشد و شاهد کارهای پربارتری از یوسف علیخانی باشیم . </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-1554887971443474494?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-77660580539894223482008-12-06T09:59:00.003+03:302009-01-07T01:22:33.850+03:30<div align="center"><img alt="روزنامه همشهری" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/870916_hamshahri.jpg" align="baseline" border="0" /><br /><span style="font-size:85%;">برای دریافت سایز بزرگتر، <a href="http://tinypic.info/files/6vqwk9f9zj7nli03ezlj.jpg">کلیک کنید</a></span></div><br /><div dir="rtl" align="justify">احسان حضرتی، خبرنگار روزنامه همشهری با عبدالعلی دستغیب، امیرحسین خورشیدفر، ابراهیم حسن‌بیگی، فرشته ساری، فیروز زنوزی جلالی، لادن نیک‌نام و یوسف علیخانی، درباره نخستین دوره جایزه ادبی جلال آل‌احمد ، گپ زده که بد نیست بخوانید. این گزارش در <a href="http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=74287">همشهری‌آنلاین</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-7766058053989422348?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-84288758974423270872008-12-04T00:40:00.012+03:302009-01-07T11:20:53.228+03:30<div dir="rtl" align="center"><span style="font-size:130%;"><strong>اژدهاکشان؛ رويارويي دنياي روستا و جهان شهر</strong><br /></div></span><p dir="rtl" align="justify"><div dir="rtl" align="justify"><img alt="عبدالعلی دستغیب" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/a.dastgheib.jpg" align="left" border="0" />داستان نخست مجموعه، ماجراي پيرمردي روستايي به اسم كبل‌رجب است كه با زني به نام مشدي‌سكينه زندگي مي‌‌كند. گرچه ‌اين دو با هم اختلا‌ف‌هايي هم دارند اما پيداست كه با يكديگر بسيار انس گرفته‌اند. رجب به دليل اينكه فرزند ندارد، همه مهر و علا‌قه خود را به بزي كه رنگ و پيكره‌اي طرفه دارد مي‌‌بندد. اين بز فضاي خالي زندگي او را پر مي‌‌كند. سكينه گرچه به صورت ظاهر از حضور بز در خانه گله و شكوه مي‌‌كند اما در اعماق قلب خود به‌اين حيوان علا‌قه‌مند است. داستان به دست آوردن اين بز، هم ساده و هم درخور توجه است اوج داستان آنجاست كه رجب پس از مرگ بز در پيش بام افتاده و بزها آمده‌اند دور او حلقه زده‌اند و سكينه (زنش) رواندازي گل‌منگلي را رويش مي‌‌اندازد و گريه مي‌‌كند يا به قول نويسنده <گل پيش بام خيس مي‌‌شود(>ص 19)، در بين بزهايي كه يك عمر به آنها عشق ورزيده، مرده است. اين داستان يعني <قشقابل> مفهوم قابل تاملي از عشق است كه در دو لا‌يه خودنمايي مي‌كند؛ به دست آوردن بز و ماجراي زندگاني صاحب بز و از طرفي مشدي‌سكينه و ارتباطش با كبل‌رجب، تلخ و شيرين عشق را به نمايش درمي‌آورد و همين نگاه، اين داستان را از بقيه داستان‌ها متفاوت كرده است. ‌<br /><نسترنه> دومين داستان مجموعه از بهترين داستان‌هاي كتاب، ماجراي دختري است 40 يا 45 ساله كه خويشانش به قزوين رفته‌اند و خودش در <ميلك> تنها مانده است .به موازات ماجراي نسترنه، رحمان و مادرش را داريم كه از دهي ديگر به‌ اينجا آمده‌اند و گويا اهالي ميلك، كارهاي اين دو را نمي‌‌پسندند. رحمان و مادرش خيلي فقيرند و كاروبار معيني هم ندارند. رحمان گاهي براي نسترنه كاري مي‌‌كند و مزدي دريافت مي‌‌كند. نسترنه اكنون در بيابان است و باران سيل‌آسايي مي‌‌بارد و مسافت زيادي هم از ده دور شده است. او به دنبال بز گم شده خود است. زماني كه تصميم مي‌‌گيرد برگردد، خستگي و ترس، سراپاي او را فرامي‌‌گيرد. روي زميني دراز مي‌‌كشد و چادرش را به دور خود مي‌‌پيچد. به نظر مي‌‌رسد در اينجا كار نسترنه تمام است. اميدي به بازگشت او نيست. در اينجا، نويسنده دوربين روايت را به دست اهالي مي‌‌دهد: <بعدها گفتند رحمان، پسر مشدي‌طلا‌ كه داشته از ده آن طرف كوه برمي‌‌گشته، بز نسترنه را پيدا مي‌‌كند و بين راه مي‌‌رسد به او. خدا عالم است به كردكارشان. يكي مي‌‌گويد: ‌ - خدا عمر بده بهش. باز اين. خدا خير به جووني‌اش بده. - خدا شانس بده.( >ص 28)<br />ابهامي‌ كه در داستان وجود دارد در اينجا باز مي‌‌شود. ما در صحنه آخر رحمان را مي‌‌بينيم كه گوسفندان نسترنه را خود به چرا مي‌‌برد و خود و مادرش هم در خانه نسترنه كنگر خورده‌اند و لنگر انداخته‌اند.<br />حفظ خط روايت در <نسترنه> و پايان تاثيرگذار و قابل تاويل داستان، نسترنه را به يكي از بهترين داستان‌هاي مجموعه تبديل كرده است. ‌<br />در داستان <ديولنگه و كوكبه> معلمي ‌به ميلك مي‌‌آيد و بين دانش‌آموزان مدرسه، به دختري به نام كوكبه علا‌قه‌مند مي‌‌شود. اين علا‌قه دوطرفه است، به‌طوري كه كوكبه، حتي لباس‌هاي آقا معلم را مي‌‌شويد و به تعبير نويسنده <جزئي از وسائل معلم خانه> مي‌‌شود. بالا‌خره معلم با كوكبه قرار مدار مي‌‌گذارد كه او را از ده ببرد. مردم روستا كه در اين موارد خيلي غيرتي هستند، مي‌‌خواهند معلم را از ده اخراج كنند. معلم تصميم مي‌‌گيرد فرار كند. برادران كوكبه هم از قزوين آمده‌اند. آقا معلم به مدرسه ده پشت كوهي مي‌‌رود كه دخترها براي جمع كردن قارچ به نزديكي آنجا مي‌‌روند. در اينجا اوسانه‌اي است: <زماني كه دخترها، سير و سبزه و قارچ جمع مي‌‌كنند، ديولنگه، جفت مي‌‌زند و ميان گله دخترها، يكي را مي‌‌گيرد و با خود مي‌‌برد.> در حالي كه برادران كوكبه و راننده و اهالي منتظرند سروكله معلم پيدا شود تا حسابش را برسند، معلوم مي‌‌شود كه معلم مانند ديولنگه جفت زده و از دهات در رفته است. مدتي بعد شايعه مي‌‌گويد كه معلم حالا‌ زن و بچه دارد و كوكبه هم كه ديگر كوكوهه (مرغ حق) شده، مي‌‌رود نزديك اتاق آقاي معلم و كوكو مي‌‌كند. ‌<br />قصه در اينجا، هم ابهام دارد و هم بامزه و طنزآميز است. كوتاه سخن اينكه كوكبه به طور افسانه‌آميزي در بين رعد و برق و باران و روييدن قارچ‌ها و سبزي‌ها و حمله ديولنگه به گله ناپديد مي‌‌شود و مثل داستان، ما هم اين را مبهم مي‌‌گذاريم.<br />داستان <گورچال> درباره روستايي است كه يك خانوار بيشتر ندارد. مردي است به نام حسن كه پسر يك ساله دارد و زني كاري و زحمتكش به نام قدم‌بخير. فقر و تنگنا، حسن را به دزدي مي‌‌كشاند و به زندان مي‌‌افتد. بعد از دو سال از زندان آزاد مي‌‌شود و به سوي گورچال به راه مي‌‌افتد. تصوير آغاز داستان كه پسرك، پدرش را بالا‌ي سرش مي‌‌بيند، خيلي تجسمي ‌و ديداري است: <پسرك سه ساله چه مي‌‌دانست آنكه پا از چپر داخل گذاشته و آمده رسيده بالا‌ي سرش، پدرش است. حتي سگ‌هاي گورچال هم پارس نكرده بودند كه غريبه‌اي آمده و وقتي پسرك نگاهش را از روي كفش رزين پدرش بالا‌ برد و شلوار سربازي‌اش را ديد و بعد پيراهن يقه خرگوشي‌اش را و آن وقت مردي بلندقامت كه ‌ايستاده بود خيره‌خيره نگاهش مي‌‌كرد، فقط هق‌هق كرد و دراز به دراز افتاد جلو انار درخت.( >ص 37)<br /><گورچال> بي‌آنكه تلا‌ش كند تا به داستاني حسي تبديل شود، تاثير عاطفي عميقي بر مخاطب مي‌گذارد و شايد اين حس و عاطفه به خاطر پسرك باشد كه همان اول داستان به سادگي يك حس تلخ كودكانه مي‌ميرد و اين بحران حادثه است كه لا‌يه زيرين < گورچال> را مي‌سازد.<br />اما داستان <اژدهاكشان> كه نسبت به داستان‌هاي ديگر غامض‌تر و رمزي‌تر است. داستان اين است كه روستاييان ميلك، كوه نزديك به روستاي خود را به شكل اژدهايي مي‌‌بينند؛ اژدهايي كه حضرتقلي او را كشته است. در ذهن افسانه‌پرداز اهالي ميلك، حضرتقلي همين كه مي‌‌فهمد اژدها قصد حمله دارد تا اين روستا را با خاك يكسان كند، سوار قاطرش مي‌‌شود و يك‌راست از قزوين مي‌‌كوبد و خود را به نزديك كوه مي‌‌رساند و با اژدها وارد كاروزار مي‌‌شود. جنگ حضرتقلي با كوه (اژدها) به صورت روايي بيان مي‌‌شود. حضرتقلي با سه ضربه اژدها را سه تكه مي‌‌كند. ميلكي‌ها پس از گذشت سال‌ها همچنان در انتظار آمدن حضرتقلي مانده‌اند. منتظر نوري هستند كه از امامزاده ميلك مي‌‌رود و با نوري كه از كوه اژدهاكشان به هم رسيده، كي مي‌روند پيش امامزاده شارشيد.<br />گمان مي‌‌كنم كه در اين قصه عناصر نيرومندي از اسطوره‌هاي ايران باستان مثل اژدها موجود باشد؛ حضرتقلي كه مي‌‌تواند نمونه بعدي <ميترا> باشد و <شارشيد> كه مي‌‌تواند معبد خورشيد باشد. اگر اين عناصر زندگي‌بخش و نجات‌بخش با هم يگانه شوند، آن وقت اهالي ميلك مي‌‌توانند روزهاي خوشي را بگذرانند. داستان گرچه در حال و فضاي پاستورال (روستايي) است، نمادهاي بومي ‌داستاني ما را در خود دارد؛ مثل خورشيد و ميترا (ايزدمهر و روشني) و ستيزه اسطوره ميترايي.<br /><ملخ‌هاي ميلك> هم در همين حال و هوا سير مي‌‌كند. داستان حالت واقع‌گرايي و افسانه‌اي، هر دو را با هم دارد؛ ابن يامينه كه در شهر درس مي‌‌خواند به ده مي‌‌آيد. ده در معرض هجوم ملخ‌هاست. ملخ‌ها به باغستان رسيده‌اند و نزديك ميلك شده‌اند. ميلكي‌ها مي‌‌گويند حتما كسي معصيتي كرده كه ميلك دچار چنين بلا‌يي شده است. اكنون بايد كسي به <سارابنه> برود و آب متبرك چشمه آنجا را به ميلك بياورد و آب را به زمين و اطراف روستا بپاشند تا بلا‌ رفع شود.(در واقع سارهاي ساربنه بيايند و ملخ‌ها را بخورند.) ابن‌يامينه كه در مدرسه شهر درس خوانده است، به ‌اين باورها، خنده و طعنه مي‌‌زند. او كه بايد پس از تمام شدن درسش به روستا برگردد، خودش را بين روستاييان غريبه مي‌‌بيند:<br /><پرسيده بود: - راسته چنين چيزي؟ - مثلا‌ برفتي درس بخواندي. شماها ره توي مدرسه چي ياد بدادن؟ - خيلي چيزا خب. - يعني نگفتن هركسي براي خودش سارابنه داره.( >ص 53)<br />اما بعد مي‌‌بينيم كه همين ابن‌يامينه زير تاثير افسانه‌هاي محلي، خري را از طويله بيرون مي‌‌كشد و بدون پالا‌ن سوار آن مي‌‌شود و به سوي چشمه سارابنه مي‌‌رود. پيداست كه مي‌‌خواهد آب آن چشمه را به ده بياورد.<br />نقطه محوري اين داستا، آب شفابخش است؛ آب زلا‌ل و نيروبخشي كه در اسطوره‌هاي ايرانيان باستان حتي به مرتبه ‌ايزد بانوي آب و باران <آناهيتا> درآمده است. آناهيتا چنانچه از اسمش پيداست، دوشيزه‌اي زيبا با اندام كشيده و موهاي افشان است و نماد مطلق بي‌عيبي و بي‌گناهي. گمان مي‌‌كنم اگر نويسنده در نوشتن اين داستان، عناصر افسانه‌اي آناهيتا را در زير متن داستان قرار مي‌‌داد، قصه ژرف‌تر و منسجم‌تر از آب درمي‌‌آمد.<br />در داستان <اوشانان> يكي از اهالي ميلك يعني پدربزرگ راوي مريض مي‌‌شود و خانواده‌اش او را به شهر (قزوين) مي‌‌برند. راوي داستان نوه‌ اين شخص است. پيدايش شهر بزرگ قزوين و وسعت گرفتگي آن، با كساد شدن كار زراعت و دامداري سبب مي‌‌شود اهالي ميلك تك‌تك يا با خانواده به قزوين بروند و ده به تقريب كم‌كم خالي مي‌‌شود. حضور شهرنشيني جديد به نظر ميلكي‌هاي در روستا مانده، نشان از پيدا شدن اوشانان (از ما بهتران) دارد كه در سيماي يك زن و دو كودك كه به طور مرموزي به روستا آمده‌اند، تجسم پيدا كرده است. راوي با خاله كه اوشانان را مي‌‌بيند، گفت‌وگو و چالش دارد. راوي مي‌‌خواهد خالي ماندن روستا و گرفتاري ميلكي‌ها را به طور علمي‌و واقعي توضيح بدهد اما حريف خاله گلناز نمي‌‌شود.<br />راوي مي‌‌خواهد بداند خاله گلناز درباره آمدن مجدد اوشانان چه مي‌‌گويد و زمان آن را بازگو كند اما خاله خاموش است: <مي‌‌پرسم: خاله نگفت كي دوباره مي‌‌آيد؟ حرف نمي‌‌زند. مي‌‌دانم هر چه بمانم جوابي نخواهم گرفت. ازش مي‌‌خواهم لا‌اقل بگذارد صداي كبك‌ها را بشنوم كه ميلك را گرفته‌اند دست خودشان.( >ص 89)<br />نويسنده در اين داستان چه مي‌‌خواهد بگويد؟ ميلكي‌ها در جهاني نامطمئن زيست مي‌‌كنند. گويا كم‌كم متوجه شده‌اند كه خبرهايي هست. دگرگوني‌هايي هست، اما نمي‌‌توانند به كنه قضيه پي ببرند. راوي مدرسه‌رفته هم نمي‌‌تواند با خاله گلناز و مادرش و ديگران هم‌پرسي كند. او در جهان ديگري زيست مي‌‌كند؛ جهاني بي‌قصه و بي‌افسانه؛ جهاني كه همه كارها به دست علم و تكنيك است. در زير متن قصه، رويارويي جهان افسانه‌ها و جهان علم و تكنيك را مي‌‌بينيم. خاله گلناز و مادر راوي هم متوجه شده‌اند كه تقديس باورهاي آنها در نزد راوي كه نماينده شهروند امروزي است، استهزايي بيش نيست. سكوت خاله گلناز در آخر داستان زيركي نويسنده را مي‌‌رساند. اين سكوت خيلي بامعناست. خاله گلناز مي‌‌داند كه به هيچ وجه نمي‌‌تواند راوي قصه را به حضور و وجود اوشانان باورمند كند و به همين دليل سكوت مي‌‌كند. اين سكوت از هر گفته و تصويري گوياتر است.<br />كتاب داستان‌هاي ديگري هم به نام‌هاي <شول و شيون>، <سيامرگ و مير>، <تعارفي>، <كل گاو>، <آه دود>، <الله‌بداشت سفياني>، <آب ميلك سنگين است> و <ظلمات> دارد كه حال و هواي روستايي و وضع زيست اهالي ميلك و روستاييان مهاجر را نشان مي‌دهد. داستان <شول و شيون> پرده از خصومتي برمي‌دارد كه هميشه بين روستاييان ديده مي‌شود. مشدي اكبر كه سن‌وسالي از او رفته است خواستگار خواهرزاده مشدي‌سالا‌ر مي‌شود اما سالا‌ر به او جواب رد مي‌دهد و وي را استهزا مي‌كند. افزوده بر اين، اين دو بر سر زمين زيور نيز اختلا‌ف دارند. در بين بگومگوها، مشدي‌اكبر، مشدي‌سالا‌ر را با تفنگ مي‌زند و فرار مي‌كند. سالا‌ر مي‌ميرد. زن سالا‌ر از حرصش شروع مي‌كند به زدن جنازه و شيون كردن. جنازه سالا‌ر روي سكوي ايوان امامزاده است و هركسي حرفي مي‌زند. در اين ميان غلا‌مرضا، پسر شرور مشدي‌عباد سر مي‌رسد و با تير و كمان، سارهاي امامزاده را هدف مي‌گيرد: <نشانه مي‌گيرد. سار گيج گيجي مي‌خورد و پر پر مي‌زند و مي‌افتد روي شمدي كه مشدي‌سالا‌ر انگار هزار سال بود زيرش خوابيده بود.( >ص 62) ‌<br />نكته معمايي داستان در اين است كه مشدي‌اكبر مدام غلا‌مرضا را تعقيب و تهديد مي‌كرده است كه كاري به كار سارهاي امامزاده نداشته باشد و همان ساعتي كه با تفنگ، سر در پي پسر شرور گذاشته بوده، با مشدي‌سالا‌ر درگيري پيدا مي‌كند. آن خشمي ‌كه غلا‌مرضا در او برمي‌انگيزد، وي را كه مرد خوبي است، از حال عادي خارج مي‌كند.<br />در داستان <سيا مرگ و مير>، مشدي‌دوستي به خانه عنقزي، زن پدربزرگ مي‌رود و به رغم تندرستي‌اش، پس از نوشيدن چاي مي‌ميرد. عنقزي حيران مي‌شود؛ همه به فندق چيني رفته‌اند. پس از مدتي، روستايي‌ها فرا مي‌رسند و با تلا‌ش بسيار جنازه را پشت امامزاده دفن مي‌كنند. روايتي مي‌گويد عزيزالله، شوهر مشدي‌دوستي هر پرسشي را كه از زن مرده‌اش مي‌كرده او پاسخ مي‌داده و <عجيب‌تر اينكه عزيزالله خودش هم سال‌هاست مرده است.( >ص 69) ‌<br />حالا‌ چه طور مرده‌اي از مرده ديگر پرسش مي‌كند و پاسخ مي‌گيرد، اين را هيچ كسي نمي‌داند. ‌<br />در قصه <الله‌بداشت سفياني>، الله‌بداشت، پسر مشدي‌ناهيد و كبلا‌يي‌مرادعلي، سفياني (جن‌زده) مي‌شود و مي‌رود بالا‌ي درخت <تادانه> حياط امامزاده و روي شاخه‌اي مي‌نشيند. مادر و پدر پيرش هر قدر التماس مي‌كنند پايين نمي‌آيد. راننده ماشيني كه روستاييان را به قزوين مي‌برد و مي‌آورد مي‌گويد: <رشته برفته بوده عملگي. پول‌هاش ره بگيرن. بلا‌ها سرش بياورن. اين هم سفياني بشوه و برگرده زيار.( >ص 127) ‌ اما پيرزني باور دارد ماجرا، ماجراي عشق و عاشقي است. ‌<br />در همه داستان‌هاي اين مجموعه نكته‌هاي ساده است كه از متن بيرون مي‌زند و طرفه و عجيب است. در مثل <نسترنه> زن بي‌شوهر كه در پي گوسفند گمشده‌اش در شامگاهي باراني و توفاني بدون هراس از گرگ‌هاي گرسنه به بيابان مي‌زند، نادانسته چيز ديگري را نيز تعقيب مي‌كند: <پايش را از باغستان بيرون نگذاشته بود كه فكر كرد سه كوه آن طرف‌تر باران تمام بشود، رنگين كمان درمي‌آيد.( >ص 22)<br />درباره مجموعه <اژدهاكشان> و داستان‌هاي آن بايد بگويم كه بيشتر روايت‌ها با گفت‌وگو زنده مي‌‌شود و پيش مي‌‌رود. تصويرهاي آمده در كتاب، غالبا تصويرهاي خيالي محيط روستايي است و با ذهنيت روستاييان و وضع جغرافيايي ميلك و شارشيد و گورچال و... تناسب دارد. در بعضي داستان‌ها، معمايي طرح مي‌‌شود و گفت‌وگو و كردار روستاييان، قدم به قدم، به سوي گشودن اين معما پيش مي‌‌رود. اين معماسازي در مجموعه داستان پيشين يوسف عليخاني <قدم‌بخير مادربزرگ من بود> بهتر و ژرف‌تر از آب درآمده بود. در اين مجموعه هم در داستان‌هاي <اژدهاكشان>، <اوشانان> و <نسترنه> جلوه نماياني دارد.<br />نویسنده در این داستان معمایی را طرح کرده است که اگر کسی آن معما را دریافت نکند، داستان برایش جالب نیست. این داستان، اثری بومی است. بسیاری از نویسندگان، طرح داستانی، صحنه آرایی و شخصیت پردازی خود را از روی آثار برجسته غیربومی اقتباس می کنند ولی علیخانی داستانی پدید می آورد که اقتباس نیست و به مصایب و مشکلات مردم روستا می پردازد.<br />شاید آثار اقتباسی برای عده ای از مخاطبان جالب باشد ولی برای عموم مخاطبان که توقع دارند اثری ادبی، فلسفی و اصیل به زبان فارسی نوشته شود، جالب نیست.<br />علیخانی با در کنار هم قرار دادن شهر بزرگ قزوین و روستای "میلک" بر فاصله و چالش ميان سنت و تمدن مدرن انگشت می گذارد و به شکلی ظریف به مصایب و مشکلات مردم روستایی که به شهر مهاجرت کردند، می پردازد.<br />علیخانی با در کنار هم قرار دادن شهر بزرگ قزوین و روستای "میلک" بر فاصله و چالش ميان سنت و تمدن مدرن انگشت می گذارد و به شکلی ظریف به مصایب و مشکلات مردم روستایی که به شهر مهاجرت کردند، می پردازد.<br />علیخانی توانسته است، این مشکلات را به گويش الموتی بیان کند. از ديگر نكات مثبت اين اثر اين است كه حوادث با گفتگو پیش می رود و شخصیت ها هم از راه گفتگو معرفی می شوند.<br />گويش الموتي (ديلمي) گرچه در مجموعه دوم عليخاني كمتر است ولي باز فراوان است و گاه خيلي بامزه و مطايبه‌آميز مي‌‌شود. اشخاص داستاني غالبا زن و مرد و دختر و پسر، به همان شيوه گويش روستايي و باستاني حرف مي‌‌زنند و سلوك مي‌‌كنند اما در اينجا گردش غيرمترقبه‌اي مي‌‌بينيم و آن حضور شهر بزرگ و شهرنشيان در محيط پاستورال است. حضور شهرنشينان يا رفتن روستاييان ميلك به قزوين، مانند سنگي است كه ما به وسط درياچه‌اي پرتاب كنيم. درياچه موج برمي‌‌دارد و چين و شكن پيدا مي‌‌كند و دواير خيزآب‌هايش به ساحل مي‌‌رسد. يوسف عليخاني توانسته است با سادگي و شوخ طبعي ويژه‌اي، اين خيزآب‌هاي مدور به‌وجود آمده در زندگاني اين روستاي بسيار باستاني را تصوير كند.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">‌* انتشارات نگاه، چاپ اول، 1386</span></strong> </div><br /><p dir="rtl" align="center">این نقد در روزنامه اعتماد ملی ...<a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/8/?NewsID=2202">اینجا</a> و <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/interveiw-with-etemaadmelli.html">اینجا</a><br />[<a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/8/EtemaadMelli_806_8.pdf">اینجا</a> و <a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/9/EtemaadMelli_806_9.pdf">اینجا</a> <span style="font-size:85%;">( </span><span style="font-size:85%;">Pdf</span><span style="font-size:85%;">)</span>]<br />گفتگوی عبدالعلی دست‌غیب با شبستان ...<a href="http://www.shabestannews.com/newsdetail.asp?newsid=87091215362071"> اینجا</a></p><div dir="rtl" align="center">***</div><div dir="rtl" align="center">نقد «عبدالعلي دست‌غيب» بر «قدم بخیر مادربزرگ من بود» ... <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/01/blog-post_116779788700461906.html">اینجا</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8428875897442327087?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-53639856332636388762008-12-04T00:38:00.014+03:302009-01-09T16:32:02.643+03:30<p align="center"><img alt="گفتگو با یوسف علیخانی" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/870914_etemaadmelli-8.JPG" align="baseline" border="0" /><img alt="روزنامه اعتماد ملی" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/870914_etemaadmelli-9.JPG" align="baseline" border="0" /><br /></p><p dir="rtl" align="justify">صبر كرد تا تقويم خورشيدي به تمامي ‌عبور كند از پنجاه‌وسومين سال از سده چهاردهمش؛ و درست در آغاز پنجاه‌وچهارمين سال قرن، نوزاد خانواده گرم و پرتعداد روستاي ميلك شد. كسي چه مي‌داند! شايد اين همه از آن جهت بود كه وقتي مي‌آيد، اهالي روستا، سال نو و قدم نورسيده را در نخستين روز سال، يكجا به عليخاني‌ها تبريك بگويند. خانواده‌اي كه به‌قدر 8 سالگي يوسف در زادبومش ماند و بعد راهي قزويني شد كه آن روزها نه شهرستان مركزي استان، كه تابعي از توابع زنجان بود. يوسف در ابتداي دهه 70 از سد كنكور با قبولي در رشته زبان و ادبيات عرب به سوي دانشكده ادبيات و علوم انساني دانشگاه تهران عبور كرد و پس از فارغ التحصيلي، دوران وظيفه عمومي ‌را به‌عنوان سرباز نيروي زميني ارتش در پادگان صفريك تهران گذراند. ترجمه متون عربي و گفت‌وگو با نويسندگان ايراني براي روزنامه <انتخاب>، ظاهرا نخستين مسووليت‌هاي او در حوزه مطبوعات پس از دوران سربازي بود. يوسف مترجمي‌ و خبرنگاري را بعد از <انتخاب> در <جام‌جم> ادامه داد و مسووليت صفحه‌هاي داستان و فرهنگ مردم را در اين روزنامه به‌عهده گرفت. راه‌اندازي و انتشار مجلا‌ت اينترنتي <قابيل> و <تادانه> او را به يكي از فعالا‌ن عرصه وب در قلمرو فرهنگ و ادبيات فارسي تبديل كرد. ‌ بله، نام يوسف عليخاني تا به امروز كه در سراشيب 33 سالگي‌اش قرار دارد، به دفعات بر جلد كتاب‌هايش نقش بسته است. جداي از <اژدهاكشان> (نشر نگاه،1386) كه اخيرا به‌عنوان تنها مجموعه داستان برگزيده در نخستين دوره جايزه جلا‌ل آل‌احمد مورد تقدير قرار گرفت و هم‌اكنون يكي از نامزدهاي هشتمين دوره از جايزه هوشنگ گلشيري است، مجموعه داستان ديگري نيز به نام <قدم ‌بخير مادربزرگ من بود> (افق، چاپ اول 1382، چاپ دوم 1386) از او منتشر شد كه نامزدي جايزه كتاب سال و دريافت جايزه ويژه شانزدهمين جشنواره روستا را برايش به دنبال داشت. وي مجموعه داستان ديگري به نام <عروس بيد> را نيز آماده انتشار دارد. از ديگر تاليفات عليخاني مي‌توان به حسن صباح (داستان زندگي خداوند الموت، ققنوس،1386)، صائب تبريزي (داستان زندگي شاعر سبك هندي، مدرسه، 1386)، ابن‌بطوطه (داستان زندگي سفرنامه‌نويس معروف، مدرسه، چاپ اول 1383، چاپ دوم 1386)، عزيز و نگار) بازخواني يك عشقنامه، ققنوس، چاپ اول 1381، چاپ دوم 1385) و نسل سوم داستان‌نويسي امروز ايران (گفت‌وگو با نويسندگان، مركز، 1380) اشاره كرد. ‌ گفت‌وگويي كه مي‌خوانيد به مناسبت تقدير از <اژدهاكشان> در نخستين دوره جايزه جلا‌ل آل‌احمد و نيز قرار گرفتن نام اين مجموعه در فهرست كانديداهاي هشتمين دوره از جايزه گلشيري انجام شده است كه در آن يوسف به سوالا‌تي پيرامون جهان داستان‌هاي اين مجموعه پاسخ گفته است. ‌ </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">داستان‌هاي مجموعه <اژدهاكشان> از مهارت شما در روان و خوشخوان‌نويسي با تاثيري آشكار از لهجه مردمان منطقه رودبارالموت قزوين بهره برده است. چنين رويكردي كه عمدتا در ديالوگ‌ها قابلا‌ بررسي است، به نظر شما آيا براي درآوردن فرهنگ مردمان يك منطقه به مختصات زبان داستاني ضرورت دارد؟</span></strong> ‌ </p><p dir="rtl" align="justify">ضرورتش را من تعيين نكرده‌ام. داستان‌ها اين - به قول شما - ضرورت را خواسته و در خدمت گرفته‌اند. من داستان نوشته‌ام، داستاني كه دغدغه‌هاي انسان تنها مانده امروز را نشان مي‌دهد. داستان‌هاي مجموعه <اژدهاكشان> يا حتي مجموعه قبلي‌ام <قدم بخير مادربزرگ من بود> در روستايي مي‌گذرد به نام <ميلك> كه در شكل زميني‌اش در بخش رودبار (رودبار الموت) شهرستان قرار گرفته است، اما دغدغه‌هايي را دنبال كرده‌ام كه مي‌توانست در هر روستاي ديگري رخ بدهد. در گيلا‌ن كه شمالي‌ترين منطقه ايران است، در بوشهر، جنوبي‌ترين جاي كشور يا در كردستان و يا در كرمان. خب ناگفته پيداست زادگاه من همين روستاست كه سكوي پرش من شده است. روستايي كه تا دوم ابتدايي هم در آن درس خوانده و بعد راهي قزوين شده‌ام. انسان امروز تنهاست؛ خواه در روستاي خالي از سكنه شده ميلك يا باقي روستاهاي الموت، خواه در شهر. براي نشان دادن تنهايي اين انسان شايد در كلا‌نشهرها، اندكي دست آدم تنگ بشود ولي با روستاي خالي از سكنه، اين تنهايي را مي‌توان دوچندان به رخ كشيد. من و شما هم [از آنجا كه] آدميم و احتمالا‌ مصداق آن شعر معروف شاملو [كه مي‌گويد< ]كوه‌ها با هم‌اند و تنهايند.> آدمي‌زاده وقتي تنها مي‌شود، گرفتاري خيال و خرافات و باورها - اگرچه در شرايط عادي و عاقلا‌نه به آنها بخنديم و جدي‌شان نگيريم - همزاده تنهايي او هستند. وقتي من يك روستا را مركز ثقل جهان انتخاب كردم، طبيعي است اين روستا آدم‌هايي دارد با گويش و لهجه و زبان ويژه خود. آدم‌هايش هم آداب و رسوم و باورهاي خاص خود را يدك مي‌كشند و اين روستا به هر حال بر آن قسمت از زمين قرار گرفته كه الموت مي‌خوانندش و من گريزي از آن ندارم كه منكر تمام آداب و رسوم و زبان مردم بشوم. اما همه چيز را همه كس ندانند! كاش يك زبان‌شناس و در شكل خاص‌ترش، يك الموت‌شناس كه زبان ديلمي ‌هم مي‌داند مي‌آمد و مي‌رفت قصه‌هاي من را مي‌خواند و مي‌ديد كه آيا زبان داستان‌هاي من نعل به نعل زبان ديلمي‌الموتي‌هاست؟ مخصوصا در <اژدهاكشان> كه سعي شده بين زبان ديلمي‌ و زبان فارسي امروز، به زبان سومي ‌برسم. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">چرا براي روستاي خالي از سكنه تنهايي دوچنداني نسبت به شهر قائل هستيد؟ مگر جز اين است كه انسان تنها در شلوغترين شهرها نيز تنهاست؟ آدم‌هاي همان داستان <ملخ‌هاي ميلك> آيا جز از براي ناتواني خود در كشف راز حمله ملخ‌ها تنهايند؟ تنهايي انسان مدرن و انسان سنتي، مگر در چيزي جز غم ازلي و اندوه تراژيك ريشه دارد؟ فكر نمي‌كنيد با ارجح برشمردن روستا نسبت به شهر به عنوان قلمرو روايت تنهايي، اندوه ازلي بشر را به مقتضيات جغرافيايي فرو مي‌كاهيم؟ </span></strong></p><p dir="rtl" align="justify">من تنهايي دوچنداني [براي روستا] قائل نيستم، بلكه ترديدي نيست كه يك روستايي، تنهايي چندگانه‌اي دارد كه بدون خواندن فلسفه و رسيدن به پوچي گرفتار آن شده است؛ روستاي خالي از جمعيت شده. در بالا‌ي محله تنها يك خانواده زندگي مي‌كنند و در پايين محله يكي دوتاي ديگر. بعد وقتي يك روستايي بي‌سواد كه تنها تكيه گاهش چيزهايي است كه از يك طرف خودش به آنها شك كرده و از سوي ديگر فرزندان شهررفته تحصيلكرده‌اش به ديده شك و ترديد و حتي حذف به آن نگاه مي‌كنند، اين تنهايي چند جهته مي‌شود. حالا‌ بگذريم از تنهايي‌هاي انسان شهري كه يا مالي است يا دوري و فاصله‌ها. اين تنهايي را روستايي هم البته دارد؛ حتي در شكل افراطي‌اش. آدم روستايي كه براي نان شبش مانده، حتي مثل آن انسان شهري نيست كه دنبال يخچال امرسان دوقلو و تلويزيون نمي‌دانم چند اينچ است. او در تامين نان شب خود مانده است. وقتي اولين برف بنشيند مي‌ماند خودش و گاو و خرش و اگر مانده باشد همسري كه اغلب تنهاتر از آنند كه همسري برايشان مانده باشد و معمولا‌ يكه و تنها مانده‌اند؛ همان‌طور كه يكه و تنها آمده‌اند. يك بار ديگر اگر به مبحث تنهايي دقت كني مي‌بيني من برايش جغرافيا تعيين نكرده‌ام و مي‌گويم هر دوتايشان تنها هستند. يكي كه به گمانم تنهاي ابدي ازلي شده و ديگري دوست دارد تنها ديده شود و... بگذريم، تنهايي انسان كه جغرافيا ندارد تا من بخواهم دهاتي و شهري‌اش كنم. اگرچه خب من دارم از مردماني مي‌نويسم كه بايد بهشان بيشتر معتقد باشم و تنهاترشان ببينم تا بتوانم بهتر نشانشان بدهم. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">ويژگي ديگر اين داستان‌ها كه پرداختن به آن بحث نگرش شما به داستان را پيش مي‌كشد، وفاداري به واقعيت و عينيت سوژه‌هاست. چنانكه در اغلب كارها، مكانيسم روايت شما در خدمت بيان‌مندي محض از طريق شرح فضاهاي عيني و اداي ديالوگ‌هاست. داستان بودن يا به اعتباري <قصويت> از نظر شما آيا در گرو بيان‌مندي محض و در اختيار تام سوژه قرار دادن دستگاه روايي است؟ يا اينكه به فراروي از سوژه و عبور از عينيات هم نظر داريد؟ ‌</span></strong> </p><p dir="rtl" align="justify">قبول داريد كه وقتي يك موضوع را مني كه با چشم‌هاي خودم ديده‌ام برايتان تعريف كنم آني نيست كه شما بر اساس شنيده‌هاي خود و با نحوه روايت خود براي ديگري تعريف مي‌كنيد و اين، ديگر آني نيست كه بوده و هيچ ربطي ديگر به واقعيت و عينيت سوژه اوليه ندارد؟ اگر اين را قبول داريد اندكي در همين جا مكث كنيم. واقعيتي رخ داده؛ من با ميزان دانش و دامنه كلمات و باورها و لهجه خاص خودم آن را يك بار تعريف مي‌كنم. پس ببينيد درواقع من دارم آن واقعه را بازسازي مي‌كنم و به خلق مي‌رسم. آن وقت شما به عنوان راوي دوم، شنيده‌هاي من راوي اول را دوباره مي‌خواهيد با ميزان دانش و دامنه كلمات و باورها و لهجه و پيشداوري‌هاي خودتان براي ديگري تعريف كنيد. پس ديگر به هيچ‌وجه نمي‌توانيم بگوييم كه من راوي اول و شماي راوي دوم به واقعيت و عينيت سوژه‌ها وفادار مانده‌ايم. مكانيسم روايت در اختيار بيان فضاها و ديالوگ‌ها - همان كه من مي‌گويم - يعني اينكه من درواقع با تمامي‌ آنچه هستم سعي دارم به هر ترتيبي شده ماجرا را به خورد شما بدهم؛ راست و دروغش بماند كنار. من وقتي واقعه‌اي را بازگو مي‌كنم، در آن سهم دارم و هر چقدر هم كه سعي كنم بي‌طرف باشم نمي‌توانم. كمي ‌اگر به دور و برمان نگاه و در كارهاي روزمره‌مان دقت كنيم، مي‌توانيم اين ماجرا را به خوبي لمس كنيم و اگر بيشتر در آن دقيق بشويم، خواهيم ديد كه بسياري از سوءتفاهم‌ها و مشكلا‌ت زندگي هم در آني است كه به باور عامه <دروغ> است و درواقع ما مي‌شويم راوي دروغگو! زياده‌گويي را بگذاريم كنار. آيا داستان كوتاه و در شكل عام‌ترش، ادبيات به دنبال چيزي جز دروغ است؟ دروغي كه هرچه گنده‌تر باشد، باورپذيرتر خواهد شد. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">شما گفتيد در پي بازسازي واقعه بوده‌ايد، خب، منظور من هم از وفاداري به عينيات، وفاداري به شيوه‌هايي در روايت است كه به همين بازسازي يا بازنمايي وقايع منجر مي‌شود. وقتي من تمام قواعد بازنمايي يك واقعه را رعايت مي‌كنم، حتي اگر مرجع بازنمايي‌ام شنيده‌هايم باشد، اين شنيده‌ها خود بازنموده‌اي از وقايع عيني‌اند كه من اين بازنموده را در قالبي ديگر از نو بازنموده‌ام. خب در اين فرآيند، چطور مي‌توانم به خلق واقعه‌اي جديد برسم؟</span></strong> ‌ </p><p dir="rtl" align="justify">من منظورتان از قاعده و قانون را نمي‌فهمم. در عين صداقت برايتان گفتم كه اين شيوه كار من است و ديگر قانون و قاعده نمي‌دانم كه چيست! فقط سعي مي‌كنم داستان بنويسم و نه حتي قصه بگويم. داستان چيزي است و قصه چيز ديگري كه متاسفانه هنوز به درستي اين مبحث باز نشده تا اندكي دقيق‌تر به آن نگاه كنيم. براي من قصه آن است كه مادر و پدر و تمام آدم‌هايي كه هم‌صحبتم مي‌شوند، برايم تعريف مي‌كنند و داستان آن است كه از صافي من داستان خوانده و تا اندازه‌اي داستان‌شناس رد مي‌شود. داستان صنعت است. اين را كه قبول داريد؟ داستان صنعتي است خلا‌قانه. تكنيكي است كه هرچه دروني‌تر اجرا شود خوش‌تر و خوشخوان‌تر خواهد شد و هر چه ترفندهايش پنهان‌تر باشد نشان از تردستي نويسنده‌اش دارد. قصه اما آني است كه يك زبان بيشتر ندارد؛ زباني كه راوي و قصه‌گو مي‌داند، زباني است كه با آن قصه هزار و يك‌شبي و قصه آدم و حوا و قصه عاشقانه عزيز و نگار و قصه پيدايش و قصه شاه‌عباس و... همه را يكجور تعريف مي‌كند. همين است كه آن مي‌شود ادبيات شفاهي و اينكه من به دنبالش هستم مي‌شود ادبيات رسمي. هرگز هم گمان نكرده‌ام با جمع‌آوري ادبيات شفاهي و برگرداندن مو به موي آن مي‌توان داستاني امروزي خلق كرد كه تاكنون اگر هم چنين كرده‌ام در يكي دو داستان مثل <يه لنگ> و <ديولنگه و كوكبه> بوده؛ در اولي به بازسازي يك باور پرداخته‌ام. يه لنگ، موجودي است يك پا كه عاشق زن‌هاي تنهاست كه روسري قرمز به سر دارند و چادرشب به كمر مي‌بندند. در دومي ‌هم همان يه لنگ است كه نام ديگرش ديولنگه است و با قصه پيدايش كوكوهه (فاخته) درهم‌آميخته مي‌شود و داستان معلمي ‌را مي‌خوانيم كه با يكي از شاگردان دختر خود روي هم ريخته و او را فريفته خود ساخته است. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">فرهنگي كه دستمايه روايت داستان‌هاي مجموعه <اژدهاكشان> است، متعلق به مردماني است كه تنوع مواد برسازنده شخصيت‌شان (موادي كه ذيل دو سرفصل كلي سنت و تجدد قابل بررسي‌اند) خميرمايه‌اي به شدت داستاني به آنها داده. اما انگار ترجيح داده‌‌ايد كمتر به درون آدم‌هايتان و تناقضات طبيعي شخصيت‌ها ورود كنيد. اين ويژگي آيا در تلقي شما از ماهيت قصه پاي دارد؟</span></strong> </p><p dir="rtl" align="justify">مردمي ‌كه من از آنها مي‌نويسم، مردمي‌اند برگرفته از آني كه گاهي در گذري يا سركوچه‌اي يا ميدانچه‌اي يا در باغچه‌اي يا در امامزاده‌اي و يا حتي در ماشيني كوهستاني ديده‌ام. اينها هم مانند تمامي ‌ايرانيان اكنوني در معرض آني (تجدد) قرار گرفته‌اند كه در تعارض است با آني (سنت) كه بدان وفادار بوده‌اند. چنين مردماني - به من حق بدهيد اين‌قدر صريح باشم - داستاني‌ترين آدم‌هاي روي زمين هستند. [مگر] نه آنكه داستان، روايت مبارزه‌اي است كه انسان با خود و با محيط و اطرافيانش دارد؟ مبارزه كه هميشه معناي جنگ ندارد! دارد؟ ‌<br />مردمي ‌كه در برابر هر حادثه طبيعي به دنبال دلا‌يل ماورايي و غيرطبيعي‌اند، آيا آدم‌هاي داستاني نيستند؟ در كجاي دنياي امروز - كه خيلي‌هايمان با وجود اقرار به آن، هنوز به دنياي ديروز وصليم - وقتي خبر حمله ملخ به يك روستا شنيده مي‌شود، اندكي خلا‌قيت و خيالا‌ت به همراه آن مي‌آيد. شكر خدا رسانه‌ها هم كه روز به روز ذهن من و شما را خالي از تخيل مي‌كنند و به راحتي در خبري سه خطي با تيتري جنجالي و بعد ليدي موجز، برايمان مي‌نويسند كه ملخ‌ها حمله كردند، چون خشكسالي شده است؛ همين و تمام. اما مردم داستان‌هاي من به اين فكر نمي‌كنند. اگر هم نگوييم كه از آموزه‌هاي سنتي آنهاست، به هر تقدير وقتي ملخ به ده‌شان حمله مي‌كند، اولين اتفاق اين‌طور حادث مي‌شود: <ملخ‌‌ها كه حمله كردند چو افتاد يكي معصيتي كرده كه ميلك دچار چنين بلا‌يي شده.( >داستان <ملخ‌هاي ميلك>، ص47)<br />اما بخش ديگر سوال‌تان؛ من تلقي خاصي از داستان ندارم. بسياري اوقات شده هيچ نداشته‌ام در ذهنم جز يك باور، يا يك ديالوگ و يا يك صحنه. بعد اولين جمله داستان آمده و زير زبانم مزه‌مزه‌اش كرده‌ام و آن‌وقت احساس كرده‌ام گويا بزم دارد مي‌زايد. آن‌وقت رفته‌ام توي اتاقم و در را از پشت قفل كرده‌ام و نشسته‌ام پاي كامپيوتر و تا وقتي كه انگشتانم روي كيبورد مي‌رقصيده، من هم رقصيده‌ام با داستانم. درواقع آن جمله نخستين، مرا برده به جهاني كه همان جا شكل گرفته؛ وقت نوشتن كه آدم‌ها را آورده‌ام يك آدم گاهي تلفيقي بوده از آدم‌هاي بسياري كه در اطرافم ديده‌ام؛ آدم‌هايي كه در الموت و مشهد و گيلا‌ن و كردستان و بناب آذربايجان و اهواز و آرامگاه حيقوق نبي تويسركان يا بسطام و شيراز و اصفهان و زادگاهم ميلك ديده‌ام. اين است كه هيچ‌وقت نتوانسته‌ام با كتاب‌هايم در زادگاهم پز بدهم كه من شما را نوشته‌ام كه اگر چنين بگويم از روستا پرتم خواهند كرد به شهر. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">ببينيد؛ نگاه برون‌گرايانه شما در داستان كه با توصيفاتي از تصاوير و وقايع قابل رويت همراه است، ساختاري مستند به كارهايتان داده. يعني چون شخصيت‌ها در داستان‌ها محوريت ندارند، اين موقعيت‌ها هستند كه دستمايه توصيف‌هاي جذاب شما مي‌شوند. حتي - به‌طور مثال- در داستان‌هايي مثل <اوشانان> يا <سيا مرگ و مير> كه با حدي از ذهنيت‌گرايي همراهند، باز هم شرح عينيات بر طرح ذهنيات غالب است. در حالي كه مناسبات ذهني هر يك از آدم‌ها با اجنه در <اوشانان> يا سهل و ممتنع بودن شخصيت‌هاي فراواقعي و بكري همچون <مشتي دوستي> و <عزيزالله> در <سيا مرگ و مير> كه برسازنده بخشي از فرازهاي درخشان مجموعه هم هست، متاسفانه زير سايه بازنمايي وقايع عيني ناديده گرفته شده است. آيا خودتان به‌عنوان نخستين خواننده كارهاي يوسف عليخاني، دليل اين امر را به موضوع محور بودن داستان‌هاي مجموعه نسبت مي‌دهيد يا دلا‌يل ناخودآگاهي براي آن قائليد؟ ‌ </span></strong></p><p dir="rtl" align="justify">به هرحال ما در آسمان كه زندگي نمي‌كنيم! مي‌كنيم؟ هر واقعه‌اي هر قدر هم تخيلي و هرقدر هم جادويي يا اعجازي باشد، بايد از يك صافي زمين و گياه و انسان و درخت و حيوان بگذرد. يعني نويسنده براي اينكه آن دروغ بزرگ را راست جلوه دهد، ناچار است از اين سكوي پرش واقعيت استفاده كند و اگر اين نبود، از متون باستاني ما گرفته تا متن قصه‌اي - تاريخي و ادبي كلا‌سيك مثل <تذكره‌الا‌وليا>ي عطار، باورمان نمي‌شد كه چطور ممكن است آنكه نتوانسته برود مكه، مكه براي زيارتش آمده است. از غرايب اين حرف‌هاي اكنوني اين را برايت بگويم كه در مجموعه سومم <عروس بيد> داستاني دارم در همين حال و هوا؛ آدم‌هاي زميني با حركات خارق‌العاده؛ مثل آني كه در <سيامرگ و مير> ديدي كه مرده وقتي شوهرش مي‌آيد بالا‌ي سرش، چشمش را باز مي‌كند و با او همكلا‌م مي‌شود كه <من مرده‌ام.> يا در <تعارفي> مي‌بيني آني كه روايت شده است. موشك كه هوا نمي‌كنيم، داريم داستان مي‌نويسيم و اينها تمام آن چيزي است كه در چنته داريم. به هرحال قبل از من هم كسي نيامده بگويد داستان فقط اين است كه من مي‌نويسم ولا‌غير. نسخه پيچيدن كه نيست! داريم داستان مي‌نويسيم و سعي مي‌كنيم با آزمايش و خطا اندكي به آني برسيم كه در خاطر داريم؛ درست و غلطش ديگر به من نويسنده ربطي ندارد. با شما موافقم كه داستان‌هاي من موضوع‌محور هستند، اما موافق نيستم كه اين را حكمي ‌كلي بدانيم براي همه 12 داستان مجموعه <قدم بخير مادربزرگ من بود> و 15 داستان <اژدهاكشان.> آيا مي‌توانيد داستاني مثل <رعنا> را موضوع محور بدانيد؟ يا داستان <قشقابل> و <تعارفي> و <ظلمات> و <الله بداشت سفياني> را؟ شرايط اسطوره‌اي و افسانه‌اي كه موضوعات دارند، ناخودآگاه بقيه عناصر را به حاشيه مي‌برند، ولي تمام تلا‌ش من اين است كه با توصيف‌هاي گهگاهي، اندكي اسطوره را كنار بزنم و كمي‌ بيايم روي زمين؛ روي خاكي كه اسمش <ميلك> است و مثلا‌ در الموت قرار دارد. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">اما يك داستان در مجموعه هست كه تفاوت‌هاي پديدارشناختي قابل ملا‌حظه‌اي با جهان داستاني شما دارد. <اژدهاكشان> نه تنها تماما در خدمت بازسازي وقايع روشن و آشكار و شرح وضعيت‌هاي پيش‌موجود نيست، بلكه موجوديتش را از طرح سوالا‌تي مي‌گيرد كه اساسا جوابي قطعي برايشان وجود ندارد. من اين داستان را از آن رو پيشروترين اثر مجموعه مي‌دانم كه توجه خواننده را به بخش تاريك هستي خود، به ناتواني قواي درك و ارائه نوع بشر جلب مي‌كند. در عين حالي كه فرهنگ و زبان مردمان همان ميلك نيز به بهترين شكل خود در تمام داستان جاري‌ است. شما اين تفاوت را چطور ارزيابي مي‌كنيد؟</span></strong> </p><p dir="rtl" align="justify"><اژدهاكشان> مصداق كامل همان نوشتن براساس آزمايش و خطاست كه برايتان گفتم و به‌نوعي ادامه‌اي است در همان روند تجربه كردن‌ها. اولين بار اين داستان را سال 75 نوشتم و اسمش را گذاشتم <مارميلك> در عوض مارمولك. بعدها يادم هست در آسايشگاه پادگاني كه در آن سرباز بودم، روايت ديگري از آن نوشتم اما نشد و در همان حد <مارميلك> ماند. آن گذشت و بعدها سه‌باره و چهارباره هم نوشتم اما نمي‌شد كه نمي‌شد. رهايش كردم. فكر كردم از پس چنين ماجرايي برنمي‌آيم كه هنوز در حد مارمولك و مارميلك مانده است. مجموعه <قدم‌بخير مادربزرگ من بود> هم منتشر شده بود كه <اژدها> آمد و حضرتقلي را فرستادم به جنگش. حضرتقلي كه دوستش داشتم و با اينكه سعي كردم در داستان ديگري هم بياورمش، نشد كه نشد. نسخه آخر را يادم هست يك بار نوشتم؛ در يك نشست و يك‌بار كه دستم روي كيبورد به رقص درآمد. ويرايش اين داستان آن اندازه صورت گرفت كه كلمه‌اي تنها جا‌به‌جا شد و نتوانستم چيز ديگري بسازم از آنچه ساخته شده بود طي اين سال‌ها در ذهنم. داستان‌نويسي به گمان من به همان اندازه كه صنعت است، همان قدر هم بايد الهامش بيايد؛ همان‌قدر هم بايد قلقلك بدهيم اين جان شيفته نوشتن را كه چشم ظاهري‌مان بسته شود به دور و بر واقعي و چشم سرمان باز بشود به دنيايي كه يا ساخته شده، هديه‌وار آمده است به سرمان و يا اينكه بايد با همان چشم سر بسازيمش كه گاهي ساخته و گاهي هم نيم‌ساخته مي‌شود. داستان <اژدهاكشان> مصداق كامل نظرات سليقه‌اي دوستان خواننده و منتقد بود و همان اندازه كه از آن استقبال شد، همان اندازه هم شنيدم كه بدترين داستان مجموعه همين است. در مجموعه <قدم بخير مادربزرگ من بود> هم داستاني دارم به اسم <آنكه دست تكان مي‌داد زن نبود.> اين داستان هم سرنوشتي مانند <اژدهاكشان> داشت و شنيدم كه بسياري گفته بودند اصلا‌ داستان نيست و چند نقد هم خواندم كه به‌طور مشخص درباره اين داستان بود و آن را شاهكار خوانده بودند. نمي‌دانم در اين گفت‌وگو به شما گفتم يا در صحبت‌هاي شفاهي‌مان پيش از گفت‌وگو كه: كاش هر نويسنده‌اي آدمي‌ غمخوار هم داشته باشد كه هم برايش مادر باشد و هم دايه و هم ويراستار و هم استاد و هم خواننده. فكر مي‌كنيد چنين كسي يافت‌شدني است؟ براي من چه فرقي است ميان <اژدهاكشان> و باقي داستان‌ها؟ اصلا‌ فرقي هست؟ من روي همه داستان‌ها يك اندازه شادمان شده‌ام پس از كلمه كردنشان؛ اما اگر آن غمخوار كه گفتم بود، مي‌توانست به داد من نويسنده برسد. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">انتخاب <اژدهاكشان> در جايزه آل‌احمد، اظهارنظرها و انتقادات متنوعي را در پي داشت. ارزيابي شما از اين موضعگيري‌هاي انتقادي چيست؟</span></strong> </p><p dir="rtl" align="justify">به هرحال ما در ايران زندگي مي‌كنيم! بروز چنين رفتارهايي در قبال انتخاب يك اثر در يك جايزه ادبي، پيش از اين هم وجود داشته و همين مسبوق به سابقه بودن، گواهي بر طبيعي بودن موضعگيري‌هايي است كه مي‌گوييد. مي‌خواهم بگويم كه چندان دور از انتظار نبود و نيست برايم اين واكنش‌ها. كما اينكه فكر نمي‌كنم كسي هم انتظاري غير از اين داشته باشد. آيا شما خودتان انتظار داشتيد جز آنچه ديديم اتفاق ديگري بيفتد؟ </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">براي خود شما كه تنها جايزه بخش مجموعه داستان را از آن خود كرديد، عجيب نيست كه جامعه ادبي ما نمي‌داند چه كساني در مقام داور، اثرتان را واجد شرايط لا‌زم براي دريافت اين جايزه دانسته‌اند؟ </span></strong></p><p dir="rtl" align="justify">همان بهتر كه نمي‌دانيم كيستند! ترجيح مي‌دهم به اين موضوع فكر نكنم. واقعيت اين است كه به هرحال يك عده آدم نشسته‌اند و كتاب‌ها را خوانده‌اند و در اين ميان، يكي را شايسته تقدير دانسته‌اند. اينكه اين آدم‌ها چه كساني بودند و چه سلا‌يقي داشتند، ديگر به من مربوط نمي‌شود. چرا بايد ذهنم را به اين مساله مشغول كنم؟ چه ضرورتي دارد؟ شايد اگر مي‌دانستم اندكي فقط از حس كنجكاوي‌ام كاسته مي‌شد؛ همين. ‌ </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">فكرش را مي‌كرديد <اژدهاكشان> كانديداي دريافت جايزه گلشيري هم بشود؟ </span></strong></p><p dir="rtl" align="justify">نه. ولي اعتراف مي‌كنم كه نامزد شدن در اين جايزه داغ داغم كرد! پيش خودم گفتم بي‌جهت نيست كه اين روزها و شب‌ها كه جايزه جلا‌ل را گرفته‌ام، مثل تمام آن شب‌ها و روزهاي پيش از نوشتن <قدم بخير...> و <اژدهاكشان> و داستان‌هاي ديگر، با خواندن داستان‌هاي گلشيري، به‌ويژه مجموعه <نمازخانه كوچك من> و <شازده احتجاب> با گلشيري خلوت كرده‌ام و حالا‌ كه نيست - برعكس زمان زنده بودنش كه ازش مي‌ترسيدم-، مدام <عروسك چيني> شكسته‌ام را با كمكش بند مي‌زنم و هي بند مي‌زنم و خوشحالم كه براي يك‌بار هم كه شده، او را در <كارنامه> ديدم. گلشيري دلسوز بود و من - به جرات مي‌گويم - دلسوزتر از او به ادبيات، كسي را در اين 16 سال گذشته نديده‌ام! حيف كه زود رفت و حيف كه زود رفت. ترديد ندارم اگر زنده بود بيشتر كمكم مي‌كرد تا بدانم كجا درست رفته و كجا به بيراهه كشيده شده‌ام كه بسيار شنيده‌ايم به كمك همه مي‌شتافت و هر كس را كه با داستاني از جهاني متفاوت‌تر مي‌ديد، بيشتر ارج مي‌گذاشت. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">درباره ساير كانديداهاي جايزه گلشيري چه نظري داريد؟ ‌ </span></strong></p><p dir="rtl" align="justify">خوشحالم كه جز خانم فرشته ساري، باقي همه از نسلي هستيم كه نسل چهارم مي‌خوانندمان. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">و در مورد مجموعه آماده انتشارتان؟ </span></strong></p><p dir="rtl" align="justify">همين قدر مي‌توانم بگويم كه آنقدر هست كه تكرار <قدم بخير...> و <اژدهاكشان> نباشد. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">در زمينه رمان هم آيا اثري در دست نگارش داريد؟ ‌ </span></strong></p><p dir="rtl" align="justify">چند باري دست به كار شده‌ام اما هنوز خالي‌تر از آني‌ام كه فكر كنم 40 ساله شده‌ام. </p><p dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">و آثار خارج از ادبيات داستاني چه طور؟ ‌ </span></strong></p><p dir="rtl" align="justify">كارهايي براي يك لقمه نان مي‌كنم مثل همين <به دنبال ناصرخسرو> كه به تازگي تمامش كردم. كارهايي هم دارم براي يك بغل اعتبار و اداي دين به كساني كه با رفتن‌شان، حمايتم مي‌كنند در نوشتن از خودشان. </p><br /><div align="center">این گفتگو در روزنامه اعتماد ملی...<a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/8/?NewsID=2199">اینجا</a> و <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/interveiw-with-etemaadmelli.html">اینجا </a><br /><br />نقد «عبدالعلي دست‌غيب» بر اژدهاکشان ...<a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/8/?NewsID=2202">اینجا</a> و <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/interveiw-with-etemaadmelli.html">اینجا</a><br /><a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/8/EtemaadMelli_806_8.pdf"></a>[<a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/1/EtemaadMelli_806_1.pdf">اینجا</a> و <a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/8/EtemaadMelli_806_8.pdf">اینجا</a> و <a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/9/EtemaadMelli_806_9.pdf">اینجا</a> (Pdf)]<a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/9/EtemaadMelli_806_9.pdf"></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-5363985633263638876?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-20356807833473189052008-12-03T10:02:00.003+03:302009-01-07T01:22:56.648+03:30<div align="center"><img alt="روزنامه همشهری" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/870913_velayat.jpg" align="baseline" border="0" /><br /><span style="font-size:85%;">برای دریافت سایز بزرگتر، <a href="http://tinypic.info/files/716ny8mky2yuhutzqe5z.jpg">کلیک کنید</a></span></div><br /><p dir="rtl" align="justify"><a href="http://tadaneh.blogspot.com/2007/08/hasan-lotfi.html">حسن لطفی</a>، داستان‌نویس و فیلمساز قزوینی، معلم من بوده است؛ اولین کسی که اولین داستان‌هایم را خواند و آن ها را منتشر کرد و همیشه اولین کسی بوده که قوت قلب داده برای نماندن و جلو رفتن. این بار همزمانی سه جایزه برای محمدرضا تیموری و محمدحسینی و یوسف علیخانی، بهانه ای برای حسن لطفی شده است تا از شاگردانش بنویسد: «<span style="font-size:85%;">محمد حسینی با کتاب «به دنبال فردوسی» در هفتمین دوره جایزه کتاب های آموزشی (رشد) وزارت آموزش و پرورش، برگزیده زبان و ادبیات فارسی شد. محمدرضا تیموری برای تصویربرداری فیلم کوتاه «آهنگ ابدیت» دیپلم افتخار تصویربرداری برتر جشنواره فیلم کوتاه تهران را به خود اختصاص داد و یوسف علیخانی با مجموعه داستان «اژدهاکشان» نویسنده برتر حوزه داستان کوتاه اولین دوره جایزه جلال آل احمد و نامزد نهایی بخش مجموعه داستان هشتمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری شد</span> ...<a href="http://www.morur.com/files/870913_velaiatnews.pdf"> ادامه</a>» </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-2035680783347318905?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-52633414908841080722008-11-27T18:39:00.007+03:302009-01-09T16:38:46.555+03:30<div align="center"><span style="font-size:78%;">شنبه 9 آذر 1387 شماره 159</span> <span style="font-size:78%;">(</span><a href="http://ghabil.com/files/Ketabhafteh-aleahmad-award-01.pdf"><span style="font-size:78%;">Pdf</span></a><span style="font-size:78%;">)<br /></span>معرفی آثار شایسته تقدیر (<a href="http://ghabil.com/files/Ketabhafteh-aleahmad-award-11.pdf">Pdf</a>)<br />گزارشی از نخستین جایزه جلال آل احمد (<a href="http://ghabil.com/files/Ketabhafteh-aleahmad-award-10.pdf">Pdf</a>)<br />گفتگو با یوسف علیخانی، شایسته تقدیر در حوزه داستان کوتاه (<a href="http://ghabil.com/files/Ketabhafteh-aleahmad-award-12.pdf">Pdf</a>)<br />گفتگو با فیروز زنوزی جلالی، شایسته تقدیر در حوزه رمان (<a href="http://ghabil.com/files/Ketabhafteh-aleahmad-award-14.pdf">Pdf</a>)<br />گفتگو با حسینعلی قبادی، شایسته تقدیر در حوزه نقد (<a href="http://ghabil.com/files/Ketabhafteh-aleahmad-award-14.pdf">Pdf</a>)<br /><span style="font-size:85%;">و</span>گفتگو با سجاد آیدانلو، شایسته تقدیر در حوزه نقد <span style="font-size:85%;">(</span><a href="http://ghabil.com/files/Ketabhafteh-aleahmad-award-13.pdf"><span style="font-size:85%;">Pdf</span></a><span style="font-size:85%;">) </span></div><p align="center"><img alt="جایزه ادبی جلال آل احمد" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/Ketabhafteh-aleahmad-award.jpg" align="baseline" border="0" /><br />***<br />نخستین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد ...<a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/11/aleahmad-award.html"> اینجا</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-5263341490884108072?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-20448360396911368042008-11-25T10:04:00.012+03:302009-07-30T23:58:19.226+04:30<div align="center"><img alt="هوشنگ گلشیری" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/golshiri-award.jpg" align="baseline" border="0" /></div><br /><div dir="rtl" align="justify"><strong>مجموعه داستان</strong><br />1) ناتاشا امیری، عشق روی چاکرای دوم، ققنوس<br />2) فرشته ساری، مرکز خرید خاطره، خجسته<br />3) محمدحسن شهسواری، تقدیم به چند داستان کوتاه، افق<br />4) یوسف علیخانی، اژدهاکشان، نگاه<br />5) پیمان هوشمندزاده، ها کردن، چشمه<br /><br /><strong>مجموعه داستان اول</strong><br />1) به‌روژ ئاكره‌یی، چیزی در همین حدود، چشمه<br />2) فارس باقری، پشت سرت را نگاه نکن، نیلوفر<br />3) حافظ خیاوی، مردی که گورش گم شد، چشمه<br />4) مهدی ربی، آن گوشه&shy;ی دنج سمت چپ، چشمه<br />5) عباس عبدی، قلعه&shy;ی پرتغالی، چشمه<br /><br /><a href="http://www.golshirifoundation.org/award08a.htm">بنیاد گلشیری</a> امیدوار است با یافتن محل مناسب، مراسم اهدای جوایز نامزدهای هشتمین دوره جایز‏ﮤ‏ هوشنگ گلشیری را اواخر آذرماه برگزار کند. </div><div dir="rtl" align="center">***<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/11/hoshang-golshiri.html">هشتمین</a> <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/11/golshiriaward.html">دوره</a> <a href="http://www.golshirifoundation.org/award08a.htm">جایزه</a> هوشنگ گلشیری <a href="http://www.golshirifoundation.org/award08.htm">تمام</a> شد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-2044836039691136804?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-19991855704274723942008-11-25T00:21:00.004+03:302009-07-30T23:55:32.872+04:30<div dir="rtl" align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHyqSRYO7I/AAAAAAAAFhs/njkAVxr8I7Y/s1600-h/golshirif-award08_1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364335439448128434" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 197px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHyqSRYO7I/AAAAAAAAFhs/njkAVxr8I7Y/s320/golshirif-award08_1.JPG" border="0" /></a><strong>دوره هشتم – 1387</strong><br /></div><br /><div dir="rtl" align="justify"><strong>پیشینه دوره هشتم</strong><br />تدارک و اجرای دوره هشتم جایزه هوشنگ گلشیری را نیز همچون دوره هفتم کمیته جایزه، متشکل از یونس تراکمه (داستان&shy;نویس)، عبدالعلی عظیمی (شاعر و عضو هیات مدیره بنیاد گلشیری) و نسترن موسوی (مترجم و پژوهشگر مسائل زنان، عضو هیات مدیره بنیاد – دبیر و سخنگوی کمیته) بر عهده دارد. هشتمین دوره نیز مطابق چند دوره اخیر در دو مرحله و بر اساس آیین&shy;نامه اجرایی مصوب سال گذشته اجرا خواهد شد.<br /><br /><strong>مرحلـﮥ‏ اول: نظرخواهی</strong><br />در این دوره، کمیته جایزه، پس از تهیه فهرست نظردهندگان و جلب موافقت آنان، فهرست مقدماتی کتابهای رمان و مجموعه&shy;داستان منتشرشده در سال 1386 را در مراسم اهدای جوایز دوره هفتم در اختیار افراد حاضر قرار داد. در نامه&shy;ای از آنان خواسته شده بود تا هرگونه کاستی یا خطایی را در فهرست اصلاح کنند و به دبیر جایزه اطلاع دهند. فهرست کامل&shy;شده نیز پس از برگزاری نمایشگاه کتاب در اردیبهشت 1387 برای تمامی نظردهندگان ارسال و از آنان درخواست شد که تا پایان شهریورماه 1387 فرمها را همراه با امتیازها و تک&shy;داستان&shy;های منتخب خود برای دبیر جایزه بفرستند. این مهلت به دلیل قلت فرمهای ارسال&shy;شده تا موعد مقرر تا پایان مهرماه تمدید شد.<br /><br /><strong>مرحلـﮥ‏ دوم: داوری</strong><br />کمیته جایزه، پس از دریافت فرمها و جمعبندی امتیازهای مرحله اول، نامزدهای چهار گروه رمان، رمان اول، مجموعه&shy;داستان، و مجموعه&shy;داستان اول را در پایگاه اینترنتی بنیاد و در مطبوعات اعلام خواهد کرد. همزمان، داوران منتخب بنیاد، که در مراسم اهدای جوایز معرفی خواهند شد، کار داوری کتابهای نامزد دریافت جایزه را آغاز خواهند کرد.<br /><br /><br /><strong>همکاران بنياد در مرحلـﮥ نظرخواهی<br /></strong>شایان ذکر است که فهرست زیر نام افرادی است که از میان 45 نفری که بنیاد با آنان تماس گرفت فرمهای خود را همراه با امتیازهایشان به بنیاد بازگرداندند. در صورت بروز هر تغییری این فهرست تکمیل یا اصلاح خواهد شد.<br />اسفنديار آبان<br />احمد اخوت<br />پيمان اسماعيلی<br />حسن اصغری<br />ابراهيم اقليدی<br />فرهاد بردبار<br />منيرالدين بيروتی<br />يونس تراکمه<br />حامد حبيبی<br />محمد حسينی<br />محمود حسينی&shy;زاد<br />علی خدايی<br />امیرحسین خورشیدفر<br />مژده دقيقی<br />مه&shy;کامه رحيم&shy;زاده<br />محمد علی سپانلو<br />حسين سناپور<br />سپيده شاملو<br />فرهاد کشوری<br />ليلي گلستان<br />مهسا محب&shy;علی<br />ناتاشا محرم&shy;زاده<br />انوشه منادی<br />حميدرضا نجفی<br />فريبا وفی<br />پيمان هوشمند&shy;زاده<br />يعقوب يادعلی<br /><br /><strong>‏ رمان، داستانهای به‌هم‌پیوسته، داستان بلند<br /></strong>‏ ‏(به ترتیب الفبایی نام نویسنده)‏<br /><br />محمد ابراهیمیان، کرشمه&shy;ی لیلی، قطره<br />پرویز ابوالفتحی، لولی شوم، مهستان<br />رضا اسدی، آدبابا، شوکا<br />امیرمحمد اعتمادی، مارها تشنه&shy;اند، آگه<br />غلامعلی الهی، گنج نو، ایلاف<br />مرضیه امیرافشار،آخرین برگ، کاوش&shy;پرداز<br />فرشید باقریان، زنده&shy;شورخونه «حکمت نور»، سنایی<br />فتح‌الله بی‌نياز، ترجيع‌بندی برای شاعران جوان، افراز<br />فتح‌الله بی‌نياز، بعد از مرگ هنوز می‌ميرم، آوای كلار<br />محمدرضا پرویزی آسمانی، دنیاهایی بر روی زمین، فرشید<br />تابان پناهی، زخم&shy;های بهاری، نغمه-نگاه<br />مهرناز پیمانی، صداهای غربت، پانیذ<br />ماریا تبریزپور، یک کفش راحتی برای ادامه زندگی، ثالث<br />حبیب ترابی، زمانی برای رفتن، چشمه<br />علیرضا تیموری، آوازهای زنده&shy;رود، البرز<br />فرهاد جعفری، کافه پیانو، چشمه<br />نسرین جنگی و محمد دانشور، بی&shy;سرزمین&shy;تر از باد، همای دانش<br />حسین چقوش، گرمی نور در سایه&shy;های کبود، مینا<br />خسرو حمزوی، به رنگ برگهای سپیدار، روشنگران و مطالعات زنان<br />فرزانه حیدرنیا، بدون من، هیچی نیس، پرشکوه<br />فاطمه حیدری، عروس دهکده، آزادمهر<br />مصطفی خرامان، فرشته&shy;ها از کجا می&shy;آیند، افق<br />معصومه خرم&shy;دره، بانوی دوازده بلوط، شوکا<br />نسرین خوش&shy;خرام، درخت توت پیر، سوره مهر<br />نادیا خوش&shy;لقا، او مثل هیچکس، فرهنگ ایلیا<br />فریده ذوالفقاری، خط سوم، میکائیل<br />مسعود رضایی شریف&shy;آبادی، تصادف، نیکتاب<br />یوسف رهبری، مبتلایان عشق، افراز<br />رضا رئیسی، قطار پنجاه و هفت، سوره مهر<br />رضا رئیسی، موج و مرجان، سوره مهر<br />فیروز زنوزی جلالی، قاعده&shy;ی بازی، علم<br />لیلا سبحانی، صدایم کن پریسا، علم<br />علی اکبر ستاری&shy;نیا، بیا بریم سیل گل، نوید شیراز<br />قاسم شکری، بوی خوش تاریکی، مرکز<br />احمر شوکا، چرخ فلک زمان، صنم<br />مظاهر شهامت، آدمیان که در ...، فرهنگ ایلیا<br />پرویز صمدی مقدم، شرم، فرهنگ و سینما<br />علیرضا طاهری عراقی، من یک چرتکه&shy;ی قدیمی&shy;ام، نی<br />محمد طلوعی، قربانی باد موافق، افق<br />شهریار عباسی، می&shy;خواهم یک نامه&shy;ی کوتاه بنویسم، افراز<br />شهريار عباسی، موسم آشفتگی، افراز<br />هادی غلام&shy;دوست، سفر تنهایی، نگاه<br />هادی غلام&shy;دوست، غازهای وحشی، فرهنگ ایلیا<br />جمشید فاروقی، ویواه- یک ازدواج کاغذی، ثالث<br />مرتضی فخری، بغض سرخ، سنبله<br />قاسمعلی فراست، آوازهای ممنوع، قدیانی<br />حسین فردوس، ت مثل تنها، ه مثل هیچکس، خانواده<br />حسین فردوس، شوربخت، خانواده<br />حسین فردوس، فراری، خانواده<br />امیرحسین فردی، اسماعیل، سوره مهر<br />اسماعیل فصیح، تلخ&shy;کام، آسیم<br />حسین فقیهی، سرانجام دختر می&shy;میرد، بوره&shy;که&shy;یی<br />کریم فیضی، سیب زن، سیب مرد، خورشیدآفرین<br />مرتضی کربلایی&shy;لو، مفید آقا، افراز<br />فرهاد کشوری، آخرین سفر زرتشت، ققنوس<br />زهره کیانی، مثل بختک، نقش خورشید<br />فریده گلبو، آوای مقدس و دختر خیاط، علم<br />سیامک گلشیری، چهره&shy;ی پنهان عشق، مروارید<br />محمدعلی گودینی، اشک&shy;های سبز، علم<br />قاسم لاربن، جرقه&shy;ای در تاریکی، کتابخانه دانش<br />فرخ لمعه، زائر، فرهنگ ایلیا<br />محمد محمدعلی، مشی و مشیانه، کاروان<br />علیرضا محمدی، آیینه&shy;ی مردگان، نقش خورشید<br />محسن محمدی، شما یک ... هستید، نگیما<br />محمدحسین محمدی، از یاد رفتن، چشمه<br />هوشنگ مرادی کرمانی، پلوخورش، معین<br />سینا مشایخی، پاره&shy;ماهی مرداب، فرهنگ ایلیا<br />ویدا مشایخی، آذر و امجدیه، خجسته<br />حسین مصطفوی کاشانی، بند رهایی، پروین دانش<br />ماجده مطلبی، دیوانه&shy;ای که به تراژدی می&shy;خندد، پویان&shy;مهر<br />فاطمه منصفی، خانه&shy;ی پدری، چشمه هنر و دانش<br />علی موذنی، ظهور، کتاب نیستان<br />جمال میرصادقی، دختری با ریسمان نقره&shy;ای، اشاره<br />سیدمسعود نکومنش فرد، دوردستهای مبهم، قصیده&shy;سرا<br />مومن نوبا ابراهیمی، کل پکل، افراز<br />احسان نوروزی، بطالت، چشمه<br />ناصر وحدتی، داستان سیاهکل، نگاه<br />محمدمنصور هاشمی، قهقهه در خلا، کویر<br />کامان هامون، تک درخت باغ آرزوها، فروغ قلم<br />رسول یونان، خیلی نگرانیم! شما لیلا را ندیدید؟، افکار<br /><br /><strong>‏ مجموعه داستان</strong><br />‏(به ترتیب الفبایی نام نویسنده)‏<br /><br />به‌روژ ئاكره‌یی، چیزی در همین حدود، چشمه<br />صغری آقااحمدی، پای گریز، نوید شیراز<br />سید قنبر آقایی ملومه، تجلی خورشید، شادمان<br />محمدرحیم اخوت، پاییز بود، آگاه<br />ماهزاده امیری، ماه سربی، گل&shy;آذین<br />ناتاشا امیری، عشق روی چاکرای دوم، ققنوس<br />محمدبه ایرانوند، شنل ارغوانی، افراز<br />پگاه ایرجی، نصرت لیلی، آگه<br />فارس باقری، پشت سرت را نگاه نکن، نیلوفر<br />احمد بخارایی، داستان یک بعدازظهر خیالی، پژواک جامعه<br />محمود بدر طالعی، دایره&shy;های آبی، فرهنگ ایلیا<br />محمود بدر طالعی، یادداشتهای آقای ضیابری، فرهنگ ایلیا<br />داود بشیری، جزیره&shy;ی سارا، سپهر دانش<br />نازنین بهرام، در چشم سگ، مینا<br />منیرالدین بیروتی، دارند در می&shy;زنند، ققنوس<br />احمد بیگدلی، آنای باغ سیب، آگه<br />فتح&shy;الله بی&shy;نیاز، کوارتت مرگ و دختر، ققنوس<br />محمد پیرانوند، اشتیاق، آزرمگین<br />غلامحسین تقی&shy;پور، خودم را برای تو زیبا کردم، بال<br />وحید جلالی، آواز قرقی، سخن&shy;گستر<br />حسین چقوش، نزدیکتر از ماه شب چهارده، مینا<br />علی حسینی، آواز جان مریم، ققنوس<br />محمدرضا خیامی، مطب دکتر منوچهر باردو، تهران&shy;صدا<br />حافظ خیاوی، مردی که گورش گم شد، چشمه<br />عبدالرضا دادیار، بچه&shy;های مدرسه، ورجاوند<br />رزاق راشدی، یک&shy;ربع به هشت، مردمک<br />مهدی ربی، آن گوشه&shy;ی دنج سمت چپ، چشمه<br />عارف رحیمی ملکشاه، داد و بیداد، پرهیب<br />حسین رسول&shy;زاده، سه امکان برای خوزه پیتر هلن کوویچ و ویولن&shy;اش، فرهنگ ایلیا<br />غزال زرگر امینی، جمعه بیست و هشتم روی صندلی لهستانی، ققنوس<br />نپتون روزگار، بازگشت، اسطوره<br />مهتاب زلقی، گل کنگر، مرغ آمین<br />علیرضا زندی، سی و شیش، روشنگران و مطالعات زنان<br />فیروز زنوزی جلالی، سیاه بمبک، علم<br />فرشته ساری، مرکز خرید خاطره، خجسته<br />علی اکبر ستاری&shy;نیا، حلوای تن&shy;تنانی تا نخوری ندانی، نوید شیراز<br />بلقیس سلیمانی، بازی عروس و داماد، چشمه<br />حمید سلیمانی، حسرتهای کوچک، سوگند<br />حسن&shy;علی شریفی، دختر، الهی دستت از قبر بیرون نمونه، بوتیمار<br />محمدحسن شهسواری، تقدیم به چند داستان کوتاه، افق<br />اکبر صحرایی، آنا هنوز هم می&shy;خندد، سوره مهر<br />مینا صنعتی همدانی، خاطرات صف شیر، نوش<br />آزاده عالم فلکی، تردید، افراز<br />عباس عبدی، قلعه&shy;ی پرتغالی، چشمه<br />مسعود عطایی، بسیار سفر باید، اختران<br />یوسف علیخانی، اژدهاکشان، نگاه<br />اسدالله عمادی، مرده&shy;ها را کجا چال کنیم؟، شلفین<br />عدنان غریفی، مادر نخل، چشمه<br />محمود قاضی&shy;زاده، دست بالای دست، دانشگران محمود<br />مجید قیصری، گوساله&shy;ی سرگردان، افق<br />مهتاب گنج&shy;علی، می&shy;خواهم از فردا زندگی کنم، فرهنگ ایلیا<br />احمد لاجوردی، صخره، من و تنهایی، افراز<br />مهین متاله، آن روی سکه، نوید شیراز<br />پوروین محسنی آزاد، زمان که می&shy;گذرد، فرهنگ ایلیا<br />فاطمه محسنی، عسل یا گلابتون، نقش نگین<br />محمد محمدعلی، دریغ از روبرو، کاروان<br />رضا مختاری، سی&shy;امین حکایت سیتا، چشمه<br />مینا ملاسلطانی، ماهور درون، زعیم<br />الهام منصورپور، چشم مات، سینا<br />علی ناصری، اتاقی برای دو نفر، خاطره<br />ایرج نوبخت، اینجا چه آسان می&shy;توان خوشبخت بود، دنیای نو<br />احسان نوروزی، بطالت، چشمه<br />شیفته نیک&shy;جهان، سایه&shy;چین<br />رامین نیکفر، مادر، میترا<br />لادن نیکنام، حفره&shy;ای در آینه، ققنوس<br />پیمان هوشمندزاده، ها کردن، چشمه<br />اسماعیل یوردشاهیان، مسافر باغ سیب، قصیده سرا- مهرا<br /><br /><strong>پایان مرحلـﮥ اول هشتمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری<br /></strong>به دنبال جمعبندی امتیازهای حاصل از نظرخواهی، نامزدهای این دوره مشخص شدند. مطابق دوره&shy;های پیشین، در مرحلـﮥ دوم، داورانی که در مراسم جایزه معرفی خواهند شد آثار نامزد دریافت جایزه را بررسی و نظر نهایی خود را مطابق با آیین&shy;نامـﮥ جایزه اعلام خواهند کرد. نتایج در مراسم اهدای جوایز اعلام خواهد شد.<br /><br />از میان 67 مجموعه&shy;داستان مندرج در فهرست ارسالیِ بنیاد برای نظرخواهی، 5 مجموعه&shy;داستان از نویسندگانی که پیشتر مجموعه&shy;داستان منتشر کرده&shy;اند، و 5 مجموعه&shy;داستان اول بالاترین امتیاز لازم به موجب اساسنامـﮥ جایزه را برای راهیابی به مرحلـﮥ داوری کسب کرده&shy;اند.<br /><br />از میان 78 رمان مندرج در فهرست بنیاد، فقط یک اثر به مرحلـﮥ بعدی راه یافته است که، مطابق رویـﮥ بنیاد، در صورت کسبِ رایِ اکثریت اعضای هیات داوران، در مراسم اهدای جوایز معرفی و برنده اعلام خواهد شد.<br /><br />بنیاد امیدوار است با یافتن محل مناسب، مراسم اهدای جوایز را اواخر آذرماه برگزار کند.<br /><br /><strong>نامزدهای دریافت هشتمین جایز‏ﮤ‏ هوشنگ گلشیری<br /></strong><br />(به ترتیب الفبایی نام خانوادگی نویسنده)<br /><br /><strong>مجموعه داستان<br /></strong><br />1) ناتاشا امیری، عشق روی چاکرای دوم، ققنوس<br /><br />2) فرشته ساری، مرکز خرید خاطره، خجسته<br /><br />3) محمدحسن شهسواری، تقدیم به چند داستان کوتاه، افق<br /><br />4) یوسف علیخانی، اژدهاکشان، نگاه<br /><br />5) پیمان هوشمندزاده، ها کردن، چشمه<br /><br /><strong>مجموعه داستان اول</strong> (از نويسندگانی که پيشتر در ایران مجموعه داستانی منتشر نکرده‌‌اند)<br /><br />1) به‌روژ ئاكره‌یی، چیزی در همین حدود، چشمه*<br /><br />2) فارس باقری، پشت سرت را نگاه نکن، نیلوفر<br /><br />3) حافظ خیاوی، مردی که گورش گم شد، چشمه<br /><br />4) مهدی ربی، آن گوشه&shy;ی دنج سمت چپ، چشمه<br /><br />5) عباس عبدی، قلعه&shy;ی پرتغالی، چشمه<br /><br />* از به&shy;روژ ئاکره&shy;یی کتاب ما اینجا هستیم در پنجمین دورﮤ جایزﮤ گلشیری نامزد دریافت جایزه شده بود که در تقسیم&shy;بندی معهود بنیاد در ردﮤ رمان و مجموعـﮥ داستانهای به&shy;هم&shy;پیوسته جای گرفته بود. بدین ترتیب این اثر نخستین مجموعه&shy;داستان به&shy;روژ ئاکره&shy;یی به شمار آمده است.<br /><br /></div><div dir="rtl" align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHyqSRYO7I/AAAAAAAAFhs/njkAVxr8I7Y/s1600-h/golshirif-award08_1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364335439448128434" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 197px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHyqSRYO7I/AAAAAAAAFhs/njkAVxr8I7Y/s320/golshirif-award08_1.JPG" border="0" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHyqId4ONI/AAAAAAAAFhk/Pm4e3PqZq_Y/s1600-h/golshirif-award08_2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364335436816201938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 198px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHyqId4ONI/AAAAAAAAFhk/Pm4e3PqZq_Y/s320/golshirif-award08_2.JPG" border="0" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHxoWvQ2vI/AAAAAAAAFhU/dpRrAiAuOc4/s1600-h/golshirif-award08_3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364334306775849714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 197px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHxoWvQ2vI/AAAAAAAAFhU/dpRrAiAuOc4/s320/golshirif-award08_3.JPG" border="0" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHypjk2h1I/AAAAAAAAFhc/RBxzCBSY0xc/s1600-h/golshirif-award08_4.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364335426913339218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 199px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHypjk2h1I/AAAAAAAAFhc/RBxzCBSY0xc/s320/golshirif-award08_4.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHxn8vNq4I/AAAAAAAAFhE/B9GXf-CcQOw/s1600-h/golshirif-award08_5.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364334299796319106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 198px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHxn8vNq4I/AAAAAAAAFhE/B9GXf-CcQOw/s320/golshirif-award08_5.JPG" border="0" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHxnnPbG7I/AAAAAAAAFg8/KvsU5nK8OwY/s1600-h/golshirif-award08_6.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364334294025837490" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 198px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/SnHxnnPbG7I/AAAAAAAAFg8/KvsU5nK8OwY/s320/golshirif-award08_6.JPG" border="0" /></a><br />به نقل از <a href="http://www.golshirifoundation.org/award08a.htm">اینجا </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-1999185570427472394?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-89832764948032814972008-11-22T10:05:00.006+03:302009-07-12T23:55:33.663+04:30<div align="center"><img alt="جایزه جلال آل احمد" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/aleahmadaward-2.jpg" align="baseline" border="0" /><br /><img alt="فروغ فرخزاد" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/aleahmadaward-1.jpg" align="baseline" border="0" /><br />با پارسنامک ... <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/12/parsnamak.html">اینجا </a><br />در باب جایزه جلال ... <a href="http://www.iraninstitute.com/1387/870909/html/back.htm#s929814">اینجا </a><br />«چهره‌هفته» ... <a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-09-07/farhangoadab.htm">اینجا </a>و <a href="http://www.farhangdaily.com/page/87-09-07/PDF-pag/6.pdf">اینجا</a> <span style="font-size:78%;">(PDF)<br /></span>نقد «علی قانع» <span style="font-size:85%;">(فرهنگ آشتی) </span>...<a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/ali-ghane.html"> اینجا</a><br />گفتگو با مسعود باستانی <span style="font-size:85%;">(شهرگان)</span> ...<a href="http://www.shahrgon.com/fa/index.php?news=2326"> اینجا</a><br />گزارش <span style="font-size:85%;">روزنامه همشهری</span> / حرکت در مه ... <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/12/hamshahri.html">اینجا<br /></a>نقد «عبدالعلي دست‌غيب» بر اژدهاکشان ...<a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/8/?NewsID=2202">اینجا</a> و <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/interveiw-with-etemaadmelli.html">اینجا</a><br />گفتگو با بهنام ناصری <span style="font-size:85%;">(روزنامه اعتماد ملی)</span> ...<a href="http://etemademeli.com/1387/9/14/EtemaadMelli/806/Page/8/?NewsID=2199">اینجا</a> و <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2008/12/interveiw-with-etemaadmelli.html">اینجا </a><br />بازتاب‌های گسترده جایزه جلال‌آل‌احمد <span style="font-size:85%;">(کتاب هفته)</span> ...<a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/11/aleahmad-award-ketabehafteh.html"> اینجا</a><br />بزرگداشت و هدیه و سپاس <span style="font-size:85%;">(روزنامه ولایت قزوین)</span> ... <a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/12/hasan-lotfi_06.html">اینجا</a><br />دلایل داور جایزه جلال برای شایسته تقدیر بودن اژدهاکشان ... <a href="http://www.shabestannews.com/newsdetail.asp?newsid=87091215362071">اینجا</a><br /><br />صفحه ویژه برندگان دوره نخست ... <a href="http://www.aleahmad.ir/دورهنخست/كتابهايبرگزيدهوشايستهتقدير/tabid/84/Default.aspx">اینجا </a>و <a href="http://www.aleahmad.ir/دورهنخست/پديدآورندگانبرگزيدهوشايستۀتقدير/tabid/83/Default.aspx">اینجا </a>و <a href="http://www.aleahmad.ir/دورهنخست/تصاويرمراسم/tabid/90/Default.aspx">اینجا </a><br /><br /><span style="font-size:85%;">روزنامه های<br /></span><a href="http://www.iran-newspaper.com/1387/870904/pdf/i24.pdf"><span style="font-size:85%;">ایران</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.etemaad.ir/Released/87-09-03/151.htm#123739"><span style="font-size:85%;">اعتماد</span></a><span style="font-size:85%;">، <a href="http://www.khorasannews.com/newssource/17139-870904/pdf/07.pdf">خراسان</a>، </span><a href="http://kargozaaran.com/ShowNews.php?40439"><span style="font-size:85%;">کارگزاران</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.kayhannews.ir/870903/3.htm#other307"><span style="font-size:85%;">کیهان</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://hayateno.ws/Detail.aspx?cid=137433&amp;catid=574"><span style="font-size:85%;">حیات نو</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.jamejamonline.ir/papertext.aspx?newsnum=100955056839"><span style="font-size:85%;">جام جم</span></a><span style="font-size:85%;"></span><br /><a href="http://www.ghatreh.com/news/2618258.html"><span style="font-size:85%;">هموطن</span></a>، <a href="http://www.javannewspaper.com/1387/870903/cultural.htm#s438615"><span style="font-size:85%;">جوان</span></a><span style="font-size:85%;">، </span><a href="http://www.sarmayeh.net/ShowNews.php?24463"><span style="font-size:85%;">سرمایه</span></a><span style="font-size:85%;">، <a href="http://www.siasatrooz.ir/CNewsRDetail.aspx?QSCNDId=17895">سیاست روز</a>، <a href="http://www.qudsdaily.com/archive/1387/html/9/1387-09-04/page6.html#3">قدس</a><br />به روایت دیلمستان و مهدی امیری نظری برسری ... </span><a href="http://www.deilamestan.com/news_loader/news.aspx?index=233"><span style="font-size:85%;">اینجا</span></a><span style="font-size:85%;"><br /></span><br />مهر ...<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=787811"> اینجا </a><br />شهر ...<a href="http://www.shahr.ir/ShowNews.aspx?NId=55835"> اینجا</a><br />ایسنا ...<a href="http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1240242&amp;Lang=P"> اینجا </a><br />فارس ...<a href="http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8709021454"> اینجا<br /></a>بنیاد رودکی ...<a href="http://www.bonyad-roudaki.ir/prog2/newsdetail1.asp?nid_=301"> اینجا</a><br />ارشاد قزوین ...<a href="http://www.ershadqazvin.ir/?type=dynamic&amp;lang=1&amp;id=491#"> اینجا</a><br />خبرگزاری کتاب ... <a href="http://www.ibna.ir/vdcj8ie8.uqeh8zsffu.html">اینجا</a><br />واحد مرکزی خبر ...<a href="http://www.iribnews.ir/MainContent.aspx?news_num=173084"> اینجا</a><br />گزارش تصویری ایبنا...<a href="http://www.ibna.ir/vglf0td0.w6d1ja.,yww72ci,imwg.p.html"> اینجا</a><br />گزارش تصوری ایسنا ...<a href="http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1240355&amp;Lang=P"> اینجا </a><br />گزارش تصویری فارس ...<a href="http://www.farsnews.net/plarg.php?nn=M390519.jpg"> اینجا</a><br />گزارش تصویری مهر ... <a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=787928">اینجا </a>و<a href="http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=787923"> اینجا</a><br /><a href="http://www.tehrantimes.com/index_View.asp?code=183260"><span style="font-size:85%;">News</span></a><span style="font-size:85%;"> ... </span><a href="http://english.farsnews.com/imgrep.php?nn=8709031598"><span style="font-size:85%;">Photos</span></a><span style="font-size:85%;"> ... Jalal Al-e Ahmad Literary Award<br /></span><br />شیوه داوری کاملا بی‌طرفانه بوده ... <a href="http://www.ibna.ir/vdcbg0b5.rhb9spiuur.html">اینجا</a><br />هنوز قومي و قبيله‌اي عمل مي‌كنيم ...<a href="http://www1.farsnews.com/newstext.php?nn=8709030721"> اینجا</a><br />گفتگو با خبرگزاری ایبنا ... <a href="http://www.ibna.ir/vdciqwar.t1a3y2bcct.html">اینجا</a><br /></div><div align="center">سایت جایزه ... <a href="http://www.aleahmad.ir/default.aspx">اینجا</a><br />سلام آقا جلال ... <a href="http://maryamhosseinian.blogfa.com/post-62.aspx">اینجا</a><br />دولتي‌ترين جايزه ايران ... <a href="http://javadeatefeh.blogfa.com/post-212.aspx">اینجا</a><br />می توان اثر را نقد کرد ...<a href="http://davoodpenhani.blogspot.com/2008/11/blog-post.html"> اینجا</a><br />آقام یوسف اژدها بکش! ...<a href="http://pouriaalami.blogspot.com/2008/11/blog-post_25.html"> اینجا</a><br />اگر جایزه‌یی را نمی‌پسندیم ... <a href="http://www.adamohava.com/blog/?id=1004485">اینجا</a><br />آینده با کسی شوخی ندارد ... <a href="http://asreadineh.blogfa.com/post-383.aspx">اینجا</a><br />جای خالی خانم سیمین دانشور ... <a href="http://khabaronline.ir/news-424.aspx">اینجا</a><br />شترسواری با زنده‌یاد جلال آل‌احمد! ... <a href="http://www.khabgard.com/?id=463626454">اینجا</a><br />نه برادر من اين اسمش قبيله بازي نيست ... <a href="http://www.pourmohsen.com/blogs/blog.php?code=117">اینجا</a><br />يوسف عليخاني؛ نبرد با اژدها و جلال ... <a href="http://www.tabannews.net/totla.php?id=3081">اینجا</a><br />تصویری از لوح یادبود جایزه جلال آل احمد ... <a href="http://www.tinypic.info/files/zvfsuu95nrehfxxr9b3h.jpg">اینجا</a><br />یک جایزه دولتی درست مثل جشنواره فیلم فجر ... <a href="http://azmarg.wordpress.com/2008/11/24/ezdehakoshan/">اینجا</a></div><div align="center"></div><div align="center">دوم آذر؛ روز تولدِ غلامحسین ساعدی و جلال آل احمد ...<a href="http://tadaneh.blogspot.com/2008/11/saedi-jalal.html"> اینجا</a><br />پشت سرت را نگاه نكن اژدها كشان است ... <a href="http://kmotlagh.blogspot.com/2008/11/blog-post_25.html">اینجا</a><br /><br /><img alt="جایزه ادبی جلال آل احمد" hspace="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Slo32ndGrHI/AAAAAAAAFCQ/wnTdorfrBn0/s200/aleahmad-award-2.jpg" align="baseline" border="0" /> <img alt="جایزه ادبی جلال آل احمد" hspace="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_ofaLGs1AkSw/Slo3KY_XtbI/AAAAAAAAFCI/MmHDyIUHb5Y/s200/aleahmad-award.jpg" align="baseline" border="0" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-8983276494803281497?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-38590864077827270432008-09-10T14:21:00.010+04:302009-01-09T16:39:22.743+03:30<div align="center"><img alt="قصه های الموت" hspace="0" src="http://tinypic.info/files/7tbceemcnjft5jo55743.jpg" align="baseline" border="0" /><br /><span style="font-size:85%;">برای دریافت سایز بزرگتر، <a href="http://tinypic.info/files/7ovjh8ws56at67svay5t.jpg">کلیک کنید</a></span></div><br /><br /><div dir="rtl" align="center"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#663300;"><strong>سفر قصه ها، تنهایی راوی</strong></span><br /></span><span style="font-size:85%;">گفتگو: رسول آبادیان<br /></span><br /><strong><span style="font-size:85%;"></span></strong></div><div dir="rtl" align="justify"><strong><span style="font-size:85%;">یوسف علیخانی متولد 1354 روستای میلک از توابع رودبار الموت شهرستان قزوین است. علیخانی فارغ التحصیل رشته زبان و ادبیات عرب از دانشگاه تهران است. او علاوه بر داستان نویسی، در حوزه پژوهش های میدانی در زمینه قصه گویی، روزنامه نگاری و ترجمه هم فعال است،‌ هرچند قصد دارد از این پس هرگز به سراغ روزنامه نگاری و ترجمه نرود. از وی جدا از مجموعه داستان های «قدم‌بخیر مادربزرگ من بود» و «اژدهاکشان»، کتاب های «عزیز و نگار» ، «به دنبال حسن صباح» و «جلد اول و دوم قصه های مردم الموت» (به‌همراه افشین نادری) در حوزه فرهنگ و ادبیات عامیانه منتشر شده است. او این روزها مشغول نوشتن کتاب «به دنبال ناصر خسرو» و گردآوری «جلد سوم قصه های مردم الموت» است.<br />به تازگی خبری درباره آماده انتشار شدن جلد دوم قصه های مردم الموت (کتاب دوم: الموت بالا/ گازرخان و روستاهای اطراف) گردآوری یوسف علیخانی و افشین نادری، شامل بیست و یک فصل: «قصه های سحرآمیز، قصه هایی با ساختار داستان کوتاه، قصه هایی درباره حسن صباح، سرگذشت ها و مکان های تاریخ، قصه های مربوط به اولیاء، قصه های شاه عباس، قصه های مربوط به شخصیت های تاریخ، قصه هایی با موضوع تقدیر، قصه های مکر زنان، قصه های کچل، قصه های شوخی، قصه های بهلول، قصه های حیوانات، متل (قصه های زنجیره ای)، تمثیل، افسانه های پیدایش، عزیز و نگار، نثر – دوبیتی، قصه ترانه، ترانه کودکان و ترانه ها» و چهار پیوست، در 801 صفحه، خواندیم که در این باره با علیخانی، گپ کوتاهی زده ایم.<br /></span></strong><br /><strong><span style="font-size:85%;">کمی درباره کتاب "قصه های مردم الموت" بگویید و این که جرقه جمع آوری قصه ها از کجا شروع شد؟</span></strong><br /><br />این کار سال 1383 شروع شد و به همراه دوست عزیزم آقای افشین نادری راهی منطقه الموت شدیم و خیلی زود جلد اول آن آماده شد.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">از جلد دوم ظاهرا به تنهایی کار را ادامه داده اید؟</span></strong><br /><br />خیر. جلد دوم هم با همکاری آقای نادری بود اما قرار است جلد سوم (روستاهای مراغی) را به تنهایی کار کنم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">ویژگی قصه های منطقه روستاهای مراغی در چیست و شما بنا به چه انگیزه ای قصه جمع آوری آن ها را دارید؟</span></strong><br /><br />قصه های این منطقه کاملا با مناطق دیگر متفاوتند زیرا این روستاها به لحاظ جوزه زبان و آداب و رسوم با دیگر مناطق همخوانی ندارند و بر همین اساس قصه های شفاهی شان هم منحصر به فرد است.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">شما تنها در جمع آوری قصه ها نقش دارد؟</span></strong><br /><br />قدم اول همان جمع آوری است اما همه قصه ها بنا به رویکردشان طبقه بندی شده اند.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">ظاهرا علاوه بر ارائه قصه ها بخشی را هم به فرهنگ لغات الموتی اختصاص داده اید؟</span></strong><br /><br />بله. فرهنگ لغات الموتی هم جزیی از کار است و در ادامه فرهنگ آبادی ها و عکس راویان و عکس هایی از روستاهای محل گردآوری قصه ها آمده اند.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">در پژوهش میدانی اقوام ایرانی یک مشکل وجود داد. به عنوان مثال می توان از روایت های متضاد در ارائه یک قصه نام برد. شما این مشکل را چگونه حل کردید؟</span></strong><br /><br />همه دوستان می گویند که این مشکل در هر منطقه و هر روستایی وجود دارد اما من می گویم که همه ما با این مساله روبه روییم اما نکته جالب در روایت این قصه های متضاد، دخالت راوی ها در روند قصه به فراخور حدود دانش و توانایی فرد است. به عنوان مثال اگر بخواهیم فقط یک قصه را در یک روستا مورد ارزیابی قرار دهیم مطمئن باشید که ده ها روایت ریز و درشت پیدا می شود. البته این کار در بدو امر ممکن است یک پژوهشگر را خسته کند اما به مرور برایش شیرین می شود و انگیزه بیشتری پیدا می کند.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">یکی از نکاتی که درباره کتاب "قصه های الموت" وجود دارد این است که شما در ثبت و ضبط آن ها عجله کرده اید. چرا؟</span></strong><br /><br />خیلی ساده است، چون اغلب راوی های ما بالای هفتاد سال سن دارند و یکی یکی می میرند بدون این که قصه هایشان را به نسل های آینده منتقل کنند. یکی از خاطره های تلخ فعالیت در حوزه فرهنگ عامه برای من این است که هر وقت به یک روستا می روم جوان ها می گویند کاش زودتر می آمدید چون اگر دو ماه پیش می آمدید فلان شخص که دیگر در میان ما نیست می توانست منبع خوبی برایت باشد. به هرحال فکر می کنم سرعت کار در جمع آوری ریشه در همین امر داشته باشد.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">داستان های مناطقی که شما در آن فعالیت دارید تاکنون به صورت مکتوب ارائه شده اند؟</span></strong><br /><br />خیر. به جز قصه عزیز و نگار که چند نسخه منظوم و منثور از آن منتشر شده هیچ کدام از قصه های دیگر مکتوب نشده اند و برای اولین بار است که این اتفاق در این حجم و گستردگی اتفاق می افتد.<br /><br /><span style="font-size:85%;"><strong>دلیل این که قصه های مورد علاقه شما تاکنون توسط دیگر پژوهشگران مورد عنایت قرار نگرفته، چیست؟<br /><br /></strong></span>سختی راه و در دسترس نبودن وسیله مناسب برای سفر. شاید باور نکنید هنوز روستاهایی در الموت هستند که برای رفتن به آنجاها باید از چهارپا استفاده کرد و یا اگر جاده ای خاکی دارند در نصف سال، قابل استفاده نیستند.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">ظاهرا مشوق و راهنمای اصلی شما در این کار آقای عنایت الله مجیدی است. لطفا کمی درباره این آشنایی بگویید. </span></strong><br /><br />آقای عنایت الله مجیدی یکی از بهترین الموت شناسان ایران است. ایشان هم اکنون مسوول کتابخانه دایره المعارف بزرگ اسلامی هستند و همان طور که گفتید حق بزرگی بر گردن من دارند. من از همان دوران دانشجویی علاقه داشتم قصه های الموت را گردآوری کنم حتی طرحش را به سازمان میراث فرهنگی قزوین هم دادم اما حمایت نکردند. بعد تصمیم گرفتم کار را از خانواده و روستای زادگاه خودم "میلک" شروع کنم.<br />بعد کتاب "به دنبال حسن صباح" را که منتشر کردم یک نسخه به رسم ادب به آقای مجیدی تقدیم کردم. ایشان بعد از مدتی گفتند خانم دکتر چوبک، مدیر پروژه فرهنگی – تاریخی الموت، دوست دارد کسی قصه های الموت را گردآوری کند و اینطور بود که من هم به آرزویم رسیدم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">زبان مردم الموت چیست؟ </span></strong><br /><br />الموت بخشی از دیلمستان بزرگ است که امروزه دیگر نامی از آن نیست. در واقع دیلمستان بزرگ از کناره سپیده رود شروع و تا سنگسر سمنان ادامه پیدا می کرد و مناطق کوهستانی البرز شمال رودبار زیتون، رودبار شهرستان، رودبار الموت، طالقان، رودبار قصران و ... شامل آن می شد. مردم این مناطق زبان های مختلفی دارند که معروف ترین آن تاتی یا همان دیلمستانی است.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">شما در کتاب "قصه های الموت" به وجه گردشگری هم توجه نشان داده اید؟ چرا؟</span></strong> </div><div dir="rtl" align="justify"><br />به معنای خاص صحبت از گردشگری نیست و تنها در پایان کتاب، عکس هایی از روستاهای محل گردآوری قصه ها قرار گرفته و اندکی هم درباره مکان های دیدنی و تاریخی صحبت شده است. به هرحال الموت، علاوه بر دارا بودن فرهنگ و ادبیات خاص،‌دارای هوای مطبوعی هم هست و مکان های دیدنی هم زیاد دارد.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">درباره زبان تاتی یا دیلمی بیشتر توضیح می دهید؟</span></strong><br /><br />به طور مشخص در مقدمه چهل صفحه ای جلد اول قصه های الموت در این باره توضیح داده‌ایم که علاقمندان می توانند به این کتاب مراجعه کنند.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">بسیاری از پژوهشگران حوزه فرهنگ و ادبیات عامیانه عنصر شهرنشینی را دشمن بزرگ روایت های شفاهی می دانند. چرا؟</span></strong><br /><br />چون هرجایی که عناصر شهری بیشتر نفوذ کرده، قصه ها کمرنگ تر شده اند و برای همین است که گاهی گذشتن از سنگلاخ ها و راه های غیرقابل عبور برای شنیدن یک قصه بکر، لذت بخش است. الموت سرزمین افسانه ها و قصه های کهن است و امیدوارم بتوانم سهم اندکی در گردآوری و ارائه آن ها به نسل های آینده داشته باشم.<br /><br /><strong><span style="font-size:85%;">جمع آوری قصه های الموت را تا کی قرار است ادامه دهید؟ </span></strong><br /><br />تازه شروع کرده ایم. بعد از گذشت چهار سال و اندی، تنها جلد اول و دوم آن به پایان رسیده و امیدواریم پنج مرحله دیگر را هم بتوانم جلو بروم که روستای زادگاه من در مرحله آخر قرار دارد.<br /><br /><a href="http://www.ketab.ir/Ketab/E-Magazine/HaftehFiles/147g.pdf"><strong><span style="font-size:78%;">کتاب هفته. شبنه 16 شهریور 1387. شماره 147. صفحه 23</span></strong> </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-3859086407782727043?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-67457324769905723312008-09-02T23:00:00.004+04:302009-01-09T16:32:25.582+03:30<div dir="rtl" align="justify">جلد دوم كتاب «قصه‌هاي مردم رودبار و الموت» با عنوان فرعي «الموت بالا / گازرخان و روستاهاي اطراف» توسط «يوسف عليخاني» و «افشين نادري» گردآوري و آماده انتشار شد.<br />«يوسف عليخاني»، در گفت‌وگو با <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8706060652">خبرنگار فارس</a>، در اين باره گفت: اين كتاب 801 صفحه‌اي شامل بيست و يك فصل و چهار پيوست (فرهنگ لغات الموتي، فرهنگ آبادي‌هاي الموت بالا، عكس‌ها و مشخصات راويان و عكس‌هايي از روستاهاي اين منطقه) است.<br />وي افزود: قصه‌هاي جلد دوم اين كتاب در 21 فصل «قصه‌هاي سحرآميز، قصه‌هايي با ساختار داستان كوتاه، قصه‌هايي درباره حسن صباح، سرگذشت‌ها و مكان‌هاي تاريخ، قصه‌هاي مربوط به اولياء، قصه‌هاي شاه عباس، قصه‌هاي مربوط به شخصيت‌هاي تاريخ، قصه‌هايي با موضوع تقدير، قصه‌هاي مكر زنان، قصه‌هاي كچل، قصه‌هاي شوخي، قصه‌هاي بهلول، قصه‌هاي حيوانات، متل (قصه‌هاي زنجيره‌اي)، تمثيل، افسانه‌هاي پيدايش، عزيز و نگار، نثر - دوبيتي، قصه ترانه، ترانه كودكان و ترانه‌ها» طبقه‌بندي شده‌اند.<br />«عليخاني» اضافه كرد: 72 راوي از روستاهاي گازرخان، اندج، شهرك، هنيز، كلايه، آتان، كوچنان، كندانسر، دك، بوكان، دك، خشكچال، توان، جولادك، چاله، دهك، سفيدر، كافركش، هرانك، مدان، آوه، فيشان و محمودآباد، راويان جلد دوم قصه‌هاي مردم رودبار و الموت بوده‌اند. راويان قصه‌هاي «الموت بالا» در مجموع 230 قصه و 40 «ترانه - قصه» روايت كرده‌اند كه برخي از اين قصه‌ها درباره حسن صباح، شاه عباس، عزيز و نگار و اولياء روايت‌هاي مشابه دارند.<br />وي گفت: كتاب مقدمه‌اي 20 صفحه اي نيز دارد كه به دليل اين كه در مقدمه جلد اول قصه‌هاي مردم رودبار و الموت به موقعيت جغرافيايي رودبار و الموت، نظر محققان درباره آن در طول تاريخ، تقسيمات كشوري اخير (مبني بر دو بخش شدن رودبار الموت و رودبار شهرستان)، گويش تاتي (گويش غالب مردم رودبار و الموت)، عزيز و نگار (قصه معروف البرزنشين‌ها بويژه طالقاني‌ها و الموتي‌ها)، استاد شيردل (خياط)، حسن صباح و اسماعيليه در الموت، قيام دهقانان الموت و لزوم گردآوري قصه‌هاي عاميانه پرداخته بوديم، در مقدمه جلد دوم درباره قصه‌هايي در پناه صخره‌ها و سنگ‌ها، ترك‌هاي تات يا رشوندهاي ترك، باورهاي نادرست درباره سادگي الموتي‌ها، حسن صباح و رفيقان الموت و چشم‌انداز فرداي الموت بحث كرديم.<br />عليخاني تصريح كرد: جلد نخست قصه‌هاي مردم رودبار و الموت با عنوان (<a href="http://www.ghabil.com/article.aspx?id=445">كتاب اول: الموت پايين/ زوارك و روستاهاي اطراف</a>) در 550 صفحه سال 1384 آماده انتشار شد كه متاسفانه هنوز منتشر نشده است.<br />«يوسف عليخاني» در پايان خاطرنشان كرد: قرار است گردآوري قصه‌هاي مردم رودبار و الموت به سفارش پايگاه فرهنگي - تاريخي الموت به سرپرستي «حميده چوبك»، در هفت مرحله در زوارك و روستاهاي اطراف، گازرخان و روستاهاي اطراف، روستاهاي مراغي نشين، معلم كلايه و روستاهاي اطراف، رجايي دشت و روستاهاي اطراف، رازميان و روستاهاي اطراف و دستگرد و روستاهاي اطراف، انجام شود كه تاكنون با وجود گذشت 4 سال از عمر اين طرح، تنها مرحله اول و دوم را پشت سر گذاشته‌ايم.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-6745732476990572331?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-50341922670594061572008-05-17T10:12:00.005+04:302009-01-07T01:51:14.215+03:30<div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="FONT-WEIGHT: bold">نگاهي به "زبان، صورت و محتوا"</span><br />در مجموعه داستان "اژدهاكُشان"‌ نوشته يوسف عليخاني<br /><span style="font-size:85%;">دکتر روشنك پاشايي<br /></span><br /><div dir="rtl" align="justify"><img alt="روشنك پاشايي" hspace="0" src="http://www.ghabil.com/files/RoshanakPashaee-tadaneh.jpg" align="right" border="0" /><span style="font-size:85%;">‹زنانه گفت بود " اگه میلک این طوری نشده بود، شاید یک روزی یکی از شما می آمدین کمک ما. ما هم با شماهمراه می شدیم، غم و شادی ما یکی می شد."<br />خاله پرسیده بود" خب چه فایده؟"<br />-فایده اش اینه که ما همه یکی هستیم. فقط فرقمان اینه که شما می تونین اینجا رو ول کنین و برین اما ما نه.› (ص.88)<br /></span><br /><br />به مرور زمان جوانها میلک را رها کرده اند و رفته اند قزوین. علی مانده است و حوضش. میلک مانده است و از ما بهتران و چند نفر سالخورده. از ما بهتران یا اوشانان در ده خالی، سر گردان به دنبال هم زبان می گردند. نه آب ولرم می تاراندشان و نه چاقوی بی دسته ی مشدی سلطانعلی. به قول خودشان هر کجا که بروند میلک آنها را می کشاند طرف خودش (ص.88). اوشانان به سراغ راوی هم رفته اند و رو نشان داده اند. این که راوی نویسندگی می کند کار از ما بهتران است. به قول خود او: <span style="font-size:85%;">"نوشتن کاریه که اوشانان انداختن بغل من" (ص. 79).<br /></span><br />اژدهاکُشان نوشته ی یوسف علیخانی مجموعه ی پانزده داستان کوتاه است که انتشارات "نگاه" چاپ کرده. مکان داستان ها میلک روستای زادگاه نویسنده است و زمان داستانها روزگاران کهن تا اکنون را در بر می گیرد. این مجموعه نیز مانند مجموعه داستان قدم بخیر مادربزرگ من بود ( نشر افق. چاپ 1382) حال و هوای اقلیمی دارد. اشخاص به زبان بومی سخن می گویند و بن مایه ی داستانها، افسانه و باورهای کهنی است که سینه به سینه نقل شده تا به راوی رسیده اند. علی رغم درونمایه ی کهن و شیوه های غیر امروزی اشخاص، داستانهای این مجموعه از لحاظ زبان و روایت در جرگه ی داستانهای امروزی قرار می گیرند.<br /><br />"ولفگانگ ایزر" که از نظریه پردازان مهم نظریه ی واکنش خواننده است، در مقاله ی روند خوانش با رویکرد پدیدار شناختی، اثر ادبی را ساختاری پویا می داند که در آن تعاملی دایمی و خلاق میان اثر و خواننده ی آن وجود دارد. اثر ادبی ارزشمند بیشتر به بازی شبیه است که در آن خواننده مدام ناگزیر است از تخیل خود سود جوید و با خواندن هر جمله ، دریافت اشارات متنی، و پر کردن جاهای خالی متن در باره ی رخدادهای آینده ی داستان، گمانه زنی کند. اگر تمام حدسها ی خواننده درست از آب در بیایند یا انتظارات او از متن به آسانی بر آورده بشوند، خواننده ی همیشه برنده دچار ملال خواهد شد. لذت ناشی از خواندن متن تنها زمانی معنا پیدا می کند که انتظارات خواننده در مورد آن چه در پیش رو دارد با چالشها و موانعی بر سر راه بر آورده شدنشان روبرو بشوند و به عبارت بهتر ذهن او درگیر حل معمای متن باشد. زبان، صورت و محتوای داستانها ی مجموعه ی اژدهاکُشان همگی کمابیش در این جهت گام بر می دارند.<br /><br /><strong>زبان </strong><br />یکی از دلایل موفقیت اژدهاکُشان در درگیر ساختن ذهن خواننده و تشویق او به دست و پنجه نرم کردن با متن، زبان داستان است. در کل دو نوع زبان در مجموعه دیده می شود . زبان راوی داستان و گویش شخصیتهای مجموعه. زبان راوی همان زبان معیار پس زمینه است که در تقابل با گویش میلکی قرار دارد. این تقابل گویش میلکی را بر جسته می سازد و چنین بر جسته سازی خواننده را با اولین چالش بر سر راه بر آورده شدن انتظاراتش مواجه می کند. بدین ترتیب شهری بچه ( ملخ های میلک ص. 53) به جای بچه ی شهری ، گردکان درخت (شول و شیون ص. 57) به جای درخت گردکان یا لوبیا بوته (شول و شیون ص. 58) به جای بوته ی لوبیا به عنوان گویشی نا آشنا برای خواننده به منزله ی سرعت گیر عمل می کنند و باعث می شوند خواننده بر سر جملات تامل بکند. تامل بیشتر خواننده، تخیل بیشتر او وشرکت فعال ترش درروند معنی سازی را در پی دارد. به علاوه اصطلاحات و گویش محلی ابزار موثری هستند در دست نویسنده برای ایجاد حال و هوا و فضای روستایی.<br /><br /><strong>صورت<br /></strong>جای دارد در خصوص صورت اثر به عناصری چون راوی و زمان اشاره کنیم. داستان تنها یک راوی ندارد. بعضی وقتها فاصله ی راوی و نویسنده به حداقل می رسد ( اوشانان) و بعضی اوقات راوی و یک "من" که شاید نویسنده باشد یا یک راوی دیگر، مقابل هم قرار می گیرند: ( اژدهاکُشان)<br /><br /><span style="font-size:85%;">می گویم این هم حتی به نظر من چیز مهمی نیست. باید دید این دو تا نور چه وقتی بر می گردند سر جایشان.<br />راوی دیگر روایت نمی کند.<br />من هم چیزی نمی دانم. (ص. 46)<br /></span><br />در برخی موارد راوی خود بدل به یکی از شخصیتهای داستان می شود و در موارد دیگر هر یک از شخصیتهای داستان راوی می شوند. یکی از نقاط قوت داستان روایت یک واقعه از دید راویان مختلف است یا روایت بخش بخش واقعه توسط راویان بی شمار. این نکته از آن جهت حایز اهمیت است که خواننده فرصت دارد بدون اعمال نظر نویسنده تکه های واقعه را که از زبان راویان متفاوت می شنود، مانند تکه های پازل کنار هم بگذارد و به قضاوتی بی طرفانه و بدون چهت گیری در مورد واقعه دست پیدا کند. این یکی از خصوصیات بارز متون روایی امروزی است.<br /><br />دوگانگی زمانی روایت به گفته ی "ژرارد ژنه"، عبارتست از تفاوت میان زمان وقوع روایت و زمان گفتن آن. این تفاوت زمانی به نویسنده اجازه می دهد بین این دو زمان حرکت کند و با ارجاع به گذشته، حال و آینده و به هم زدن توالی زمانی به تاثیرات دلخواه خود در متن دست یابد. به طور معمول، در روایت داستانهای عامیانه به شیوه ی سنتی روایت داستان خطی و عاری از هر گونه پیچیدگی است، اما در روایت داستانهای مختلف مجموعه ی اژدهاکُشان مانند سیا مرگ و میر و به خصوص اوشانان که بلند ترین داستان این مجموعه است شاهد به کار گیری موثر ارجاع به گذشته و سیال ذهن هستیم.<br /><br /><span style="font-size:85%;">خاله توی حرفش پرید و ادامه داد: "آب رودخانه افتاده توی آب سر چشمه و چند روزه آب گلی ره می خوریم."<br />گفتم: "کی صاف می شه؟"<br />بابا گفت: "خدا دانه."<br />ننه می گوید: "خاله تمام بدنش باد داشت. داشت می گفت زنکه یکی از بچه ها را بغل کرده و دست یکی دیگر را هم گرفته بوده."<br />بابا گفت: "خب صفیه بزرگ بود وقت افتاد از پشت بام، اما زبیده شیرخور بچه بود."<br />خاله پرسید: "شما نمی خواین این بابای پیرتان ره ببیرن زمستان، قزوین؟"<br />( ص.74)<br /></span><br />به عنوان مثال در بخشی از داستان که در بالا آورده شده است، ابتدا راوی و پدرش که برای دیدار به میلک آمده اند با خاله گلنازکه ادعا می کند اوشانان را دیده در مورد آب صحبت می کنند. سپس نویسنده با ارجاع به گذشته، سخنان ننه یعنی مادر راوی را در مورد خاله گلناز به خاطر راوی می آورد." زنکه" همان از ما بهتران است که با دو تا دختر بچه آمده سراغ پدر بزرگ راوی را از خاله گلناز گرفته است. در خط بعد باز هم به میلک بر می گردیم و دنباله ی روایت ننه از آنچه از خاله شنیده است را از زبان خود خاله می شنویم. در بخش اول و بخش آخر از افعال ماضی استفاده شده و در بخش وسط از فعل مضارع: " ننه می گوید." بدین ترتیب نویسنده سعی کرده است با استفاده از زمانهای مختلف فعلی خواننده را به سوی درک بهتر متن رهنمون شود.<br /><br /><strong>محتوا<br /></strong>عامل دیگری که خواننده ی اثر را به تعامل پویا با اثر سوق می دهد محتوای داستان های علیخانی در این مجموعه است. باور های کهن و نقل های عامیانه کمتر بدین شیوه در ادبیات داستانی ما نمایان شده اند. از این منظر رویکرد علیخانی به ادبیات عامه رویکردی نو ومنحصر به فرد است و دیگر بار خواننده را به قلمروی نا شناخته وارد می سازد که خود به تنهایی ناگزیر به کشف آن است.<br /><br />"<span style="font-size:85%;">شبانه دفنش می کردند و وقتی عزیزالله، شوهر خدابیامرز مشدی دوستی ، تابوت را که نه، قالیچه ای را که جنازه ی مشدی دوستی روی آن بود، پایین آورد و شروع کرد به سئوال و جواب کردن، جنازه جواب داد. چشمانش همان طور بسته بود، ولی انگار تکه زغالی گر گرفته باشد، صورتش سرخ شده بود و حرف می زد. وقتی پرسید " دوستی بنت فلان، انت من دین فلان؟" شنید:<br />- گردنم درد می کند. من مرده ام. به عمران گفتم حالم بده، من را ببر سر پل، دکتری چیزی ببیندم.<br />- جوانمرگ شده طوری حرف می زند، آدم انگار نمی کند مرده است.</span><br /><br />شروع داستان سیا مرگ و میر با مکالمه ی بین دو مرده است. مشدی دوستی تازه مرحوم شده است و مشدی عزیزالله شوهر مرحومش از او سئوال و جواب می کند.<br /><br />از سوی دیگر این نوع از روایت اهداف دیگری را نیز دنبال می کند. یکی از این اهداف پدیده ای است که روایت شناسانی چون "راس چیمبرز" از آن به عنوان اعمال قدرت در چهار چوب روابط راوی و خواننده یا شنونده یاد می کنند. در این زمینه به عنوان مثال می توان از هزار و یکشب نام برد. یکی از مشهور ترین راویان تمام اعصار شهرزاد قصه گو است که ناگزیر بود هر شب برای پادشاه، داستانی بگوید تا زنده بماند. شهرزاد به ناچار تمام هنرش را در قصه گویی به کار می برد که مبادا پادشاه دیگر علاقه ای به شنیدن داستانهای او نداشته باشد و دستور کشتنش را صادر کند. او هر شب داستان را درست در هیجان انگیز ترین لحظات تمام می کرد تا پادشاه را در انتظار شنیدن بقیه ی داستان نگاه دارد. هدف شهرزاد به عنوان راوی داستان تغییر ساختار روایت نبود. بلکه او در پی تغییر نظر پادشاه و اعمال قدرت غیر مستقیم در تصمیم گیری او بود. به گفته ی چیمبرز اعمال قدرتی از این دست، واکنشی است از سوی جانب ضعیف تربه منظورمقاومت، مقابله و تغییر نظر جانب قوی تر. میلک اژدهاکُشان نیز ضعیف و مظلوم واقع شده. جوان ها ترکش کرده اند. پیر تر ها هم کم کم می میرند. میلک اگر روایت نشود می میرد و به دست فراموشی سپرده می شود. میلک هویت نویسنده و تمام میلکی هاست. اگر از بین برود دیگر سنگ روی سنگ بند نمی شود.<br /><br /><span style="font-size:85%;">بابا می گوید: " از علیخانی طایفه است . چاره ای نداره، یا باید بره یا باید بمانه. رفتن و ماندنش هم حکمش یکیه."</span> </div><br /><div align="center">منتشر شده در روزنامه كارگزاران روز شنبه 28 ارديبهشت 1387 (<a href="http://kargozaaran.com/ShowNews.php?10239">HTML</a>) و (<a href="http://kargozaaran.com/PDF/87-02-28/P8.pdf">PDF</a>)<br />***<br /><a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/09/ejdehakoshan.html">اژدهاكُشان</a> - مجموعه داستان - <a href="http://yousefalikhani.blogspot.com/2007/05/yousef-alikhani.html">يوسف عليخاني</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-5034192267059406157?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-64909183873480916652008-04-15T10:52:00.003+04:302009-01-07T01:36:36.051+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.ibna.ir/vdcdk50f.yt05o6a22y.html">خبرگزاري كتاب ايران</a>: توجه داستان‌نويسان از همان ابتداي كار به عناصر بومي مناطق مختلف ايران و نوشتن آثاري برگرفته از باورهاي مردم باعث گشوده شدن راه و رسمي تازه در مسير هنر داستان‌نويسي شد و توسط نويسندگان ديگر ادامه پيدا كرد.<br /><br />گرچه رويكرد‌هاي بومي در داستان‌نويسي به دليل تحقير‌ها و كارشكني‌هاي گروه كوچكي از مدعيان نويسندگي به سبك نويسندگان ممالك ديگر، تا مدتي به بوته فراموشي سپرده شد و داستان‌نويسي ما بخش عظيمي از نيروي معنوي خود را از دست داد اما كوشش چند نفر از نويسندگان به رغم وجود موج نتيجه پا فشاري چند تن از نويسندگان در امر بومي‌نويسي باعث شد كه امروزه شاهد موج جديدي از نويسندگان جوان باشيم، جواناني كه علاوه بر نويسنده بودن داراي استعدادي مثال زدني در امر پژوهش‌هاي بومي اند. تحقيرها و بي‌مهري‌ها باعث شد اين رويكرد پايه‌اي به هر شكل به بقاي خود ادامه دهد و جريان داستان‌نويسي ما در حد توان از خرده فرهنگ‌ها براي رشد و تعالي خود بهره‌مند شود.<br /><br />نتيجه پا فشاري چند تن از نويسندگان در امر بومي‌نويسي باعث شد كه امروزه شاهد موج جديدي از نويسندگان جوان باشيم، جواناني كه علاوه بر نويسنده بودن داراي استعدادي مثال زدني در امر پژوهش‌هاي بومي اند.<br /><br />يكي از مجموعه داستان هايي كه با تكيه بر باورهاي بومي نوشته شده و بسيار مورد توجه قرار گرفته، مجموعه داستان «اژدهاكشان» نوشته يوسف عليخاني است.<br /><br />اين مجموعه كه اغلب داستان‌هايش در فضايي به نام روستاي «ميلك» مي‌گذرد به لحاظ نوع نگاه به عناصر بومي داراي مشخصات بارزي است كه در نوع خود تازه و بكرند.<br /><br />يوسف عليخاني در اين داستان‌ها موفق شده با نگاهي پژوهشگرانه به حوزه تفكر و شيوه زندگي آدم‌هاي داستاني‌اش خواننده را به محيطي راز‌آميز دعوت كند، محيطي كه با تمام نارسايي‌هايش اشتياق اين مجموعه كه اغلب داستان‌هايش در فضايي به نام روستاي «ميلك» مي‌گذرد به لحاظ نوع نگاه به عناصر بومي داراي مشخصات بارزي است كه در نوع خود تازه و بكرند. مخاطب را براي شناخت از خود ، صد چندان مي‌كند.<br /><br />نكته قابل بحثي كه در داستان‌هاي مجموعه «اژدها‌كشان» وجود دارد اين است كه نويسنده كوچكترين فاصله‌اي با فضا و آدم‌هاي داستان‌هايش ندارد. او توانسته خودش را خيلي خوب با محيط سازگار كند و حتي به عنوان يكي از شخصيت‌هاي داستاني به خواننده‌اش بقبولاند.<br /><br />همين نبود فاصله و حل شدن نويسنده و عناصر داستاني در همديگر باعث شده كه خواننده با رغبت بيشتري به خواندن داستان‌ها بپردازد و لحظاتي را در فضاهاي داستاني طي كند كه كمتر ريشه در تصنع دارند.<br /><br />گرچه پافشاري بيش از حد نويسنده در استفاده از يك افسانه يا باور بومي در جاهايي باعث خستگي خواننده مي‌شود اما تحمل اين خستگي به لذت بردن از حال و هواي كلي كارها منتهي مي‌شود و او بعد از خواندن هر يك از داستان‌ها احساس مي‌كند كه به سفري باور نكردني رفته و باز گشته است.<br /><br />نكته ديگري نكته ديگري كه باعث لذت بردن خواننده مي‌شود اين است كه عليخاني به آن چه نوشته باور داشته و هرگز نخواسته با گونه‌اي داوري يا پيش داوري با رويدادهاي داستاني مواجه شود. كه باعث لذت بردن خواننده مي‌شود، اين است كه عليخاني به آن چه نوشته باور داشته و هرگز نخواسته با گونه‌اي داوري يا پيش داوري با رويدادهاي داستاني مواجه شود.<br /><br />هنر عليخاني در مجموعه داستان «اژدهاكشان» اين است كه از تمام اشياي جان‌دار و بي‌جان مانند آدم‌ها، سنگ‌ها، حيوانات و خاك و علف موجوداتي پويا ساخته كه همگي در روند داستان‌ها به كار مي‌آيند.<br /><br />با تمام اين تفاصيل بايد گفت كه عليخاني در بعضي موارد دچار شتاب‌زدگي شده و موضو‌عات عظيمي را كه هريك قابليت بسيار بالايي به جهت موضوعي دارند خيلي ارزان از دست داده است.<br /><br />عليخاني در داستان‌هايي چون «گورچال» و «ديو لنگه و كوكبه» به زيبايي از پس ساخت و ساز داستاني بر آمده و تقريبا از تمام زواياي تاريك و روشن يك باور بومي بهره برده اما با كمي عجله درون‌مايه درخشان داستاني چون «نسترنه» را پايمال كرده است.<br /><br />ساخت و ساز هزار و يك شبي اين داستان ُبا تمام اين تفاصيل بايد گفت كه عليخاني در بعضي موارد دچار شتاب‌زدگي شده و موضو‌عات عظيمي را كه هريك قابليت بسيار بالايي به جهت موضوعي دارند خيلي ارزان از دست داده است. كه نشان از خلاقيت نويسنده دارد حول اين محور دور مي‌زند كه «نسترنه» هر بار با گم كردن يك گوسفند مجبور مي‌شود براي پيدا كردن مجدد آن به مسير‌هايي ناشناخته قدم بگذارد و همين ناشناخته بودن فضاها باعث پديد آمدن حوادثي تازه مي‌شود كه اي كاش نويسنده به راحتي از كنار آن‌ها نمي‌گذشت.<br /><br />از ديگر نكات قابل توجه در مجموعه داستان «اژدهاكشان» بحث آشنازدايي از بسياري عناصر طبيعي و غير طبيعي است كه در داستان خوبي چون «قشقابل» به اوج خود رسيده است.<br /><br />پيوند زندگي انسان و حيوان در اين كار به نحو احسن تجربه شده و خواننده در روند خواندن هرگز از اين موضوع دچار حيرت و عدم باور نمي‌شود، خواننده همان قدر وجود يك سگ را به رسميت مي شناسد كه وجود يك انسان را و هنگامي كه «قشقابل» يعني بز پيشاني سفيد درست مثل يك انسان بر دردهايش اشك مي ريزد نمي تواند از جاري شدن اشك خود جلو گيري كند.<br /><br />چاپ سوم مجموعه داستان«اژدهاكشان»به تازگي توسط انتشارات نگاه عرضه شده است. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/38456422-6490918387348091665?l=yousefalikhani.blogspot.com' alt='' /></div>aamouthttp://www.blogger.com/profile/05367845603893398854noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-38456422.post-63588627999922279702008-04-10T11:43:00.004+04:302009-01-07T01:00:28.865+03:30<div align="center"><strong>اينجا ميلك است؛ پاتوق رئاليسم بومي ايران</strong><br /></div><br /><div dir="rtl" align="justify"><strong>اميد بي‌نياز</strong>: اژدهاكشان، دومين مجموعه داستان يوسف عليخاني، نويسنده نسل نو داستان نويسي ايران است. اين مجموعه به تازگي توسط انتشارات نگاه چاپ شده است. اژدهاكشان اثري است كه در تداوم مجموعه پيشين اين نويسنده "قدم بخير مادربزرگ من بود" به نگارش درآمده و مهمترين ويژگي هايي نوشتاري اثر پيشين را با خود حفظ كرده است. منتهي در اين اثر شيوه نوشتاري پخته تر شده و نويسنده با به كارگيري استعارات و نمادهاي بومي منطقه به شيوه اي از مكانيسم زباني پر رمز و راز پناه آورده است. مجموعه اژدهاكشان را در يك تحليل ماكروسكپي مي توان اثري توليدي در ژانر "رئاليسم بومي ايران" جاي داد؛ ژانري كه همواره مي كوشد دستمايه هاي بومي منطقه را كه شايد ريشه اي كهن و هزاران ساله دارد، مدرنيزه كرده و در حد باورهاي مخاطب امروز ارائه دهد. اين امر اگرچه از يك زاويه و به تاويل بعضي از منتقدان نوعي عقب‌گرد به زندگي روستايي و گريز از سوژه هايي است كه از دغدغده‌ها زندگي شهري در ذهن و زبان نويسنده كنوني تراوش مي كند، اما از زاويه ديگر مطرح كردن ايده هاي فرامدرن است.<br />اصولا آنچه از بازخواني ادبيات داستاني جهان در چهار، پنج دهه گذشته برمي آيد، گرايش بيش از حد به ادبيات بومي و صادر كردن آن به عنوان يك كالاي فرهنگي منحصر به فرد است. "ادبيات پست كلونياليستي" كه قطب اصلي آن در آمريكاي لاتين قرار دارد، نمونه اي از اين حركت هاي بومي و اورژينال است. ادبيات پست كلونياليسم كه نه يك مكتب ادبي بلكه مصطلحي رسانه اي و از ادبيات تحليل‌گران و منتقدان ادبي مي آيد، به توليدات ادبي بعد از استعمار اشاره دارد. نمونه چنين توليداتي هم ظهور نويسندگاني است كه همواره شهرتي جهان‌گستر پيدا كردند و جهان ناگزير از تقدير و ستايش آنان بود. بنابراين آنچه كه رمان نويسي به ويژه كوتاه نويسي غرب از "گي دو موپاسان"، "ادگار آلن پو"، "همينگوي" و يا "اُ.هنري" به عنوان متدهاي علمي داستان نويسي قرار گرفته و صدها تئوري را به خود اختصاص داده بود، مقهور نه تنها داستان كوتاهي از "بورخس"، "كورتاسار"، "خوان رولفو"، "فوئنتس" يا هر غول ادبي آمريكاي لاتيني شد، بلكه داستان گمنام ترين نويسندگان اين قاره محروم و مستضعف، عقل از سر نويسندگان و منتقدان پيشرو غربي مي برد. زيرا در چنين داستان هايي ديگر بحث از "شروع همينگوي‌وار" يا "پيچ آخر" نبود. اينجا شكل ديگري از روايت ، مكانيسم هاي زباني ديالوگ، منولوگ و سيلولوگ را در هم مي تنيد كه خوانندگان غربي را مقهور كلامي بومي مي كرد. بي شك گاهي در تك داستاني از آمريكاي لاتين ظرافت هايي تكنيكي مي بينيم كه همواره در قالب هيچ يك از مولفه هاي ساختاري و تئوريزه داستان كوتاه نمي گنجد و در عين حال براي خود به منزله يك تئوري نو و بنيان ساختاري جديد است.<br />گاهي يك روح در كنار شخصيت هاي عيني و واقعي به روايت داستان مي پردازد و بي شك اين شكل ذهني روايت تنها و تنها مي تواند از يك باور بومي منطقه در اصل باورپذيري مخاطب جاي گيرد. بنابراين از مهم ترين مولفه هاي چنين توليداتي مي توان به شكل نامتعارف روايت داستاني، شخصيت پردازي كپي برابر اصل و ساختار داستاني ناهمگون با مولفه هاي رايج در داستان نويسي نام برد. چنان كه گاهي داستاني از خورخه لوئيس بورخس، ساختاري از ژانر مقاله به خود مي گيرد و اين امر بي شك از توجه يك نويسنده به جنس مخاطب خود و دقت او به بعضي از ژانرهاي رسانه اي و ژورناليستي خبر مي دهد.<br />مجموعه داستان اژدهاكشان نيز سعي دارد با نقب زدن و درون يابي ريشه هاي زباني منطقه به نوعي روايت نامتعارف دست يابد. چنان كه گاهي جمله هاي مردم شناسي اثر تا حدي پر از داده و اطلاعات قوم شناسي است كه جنبه مستند و تحقيقي آن بر عنصر قصه پردازي روايت برتري مي يابد. اين امر هم اگرچه هراز گاهي به حذف كشمكش هاي داستاني يا عنصر طرح و توطئه قصه مي انجامد، اما در ذات خود برانگيزاننده حس كنجاوي مخاطب است و سردرآوردن از دنيا و باورهاي آدم هاي عجيب و غريب داستان، خود نوعي كشمكش نامتعارف را در ذهن مخاطب به وجود مي آورد.<br />با اين تفاسير مي توان از ژانري خبر داد كه بيش از هرچيزي صد در صد بومي است و هستي داستاني را از ريزترين باورهاي جغرافيايي داستان كسب مي كند؛ جغرافيايي كه نه يك اتمسفر خيالي بلكه يك منطقه واقعي مه آلود است؛ دهكده ، روستا، يا قصه اي كه در آن آدم هايي نفس مي كشند كه تفاوت چنداني با طبيعت و درختان آن نواحي ندارد زيرا افكار آن ها همواره بكر و دست نخورده مانده است.<br /><br /><br /><strong>روايت</strong><br />مجموعه داستان اژدهاكشان شامل 15 داستان است. آنچه كه در اولين برخورد يك منتقد يا مخاطب حرفه اي داستان نظر را جلب مي كند، شيوه كلي بيان و به تعبيري شكل عيني و ذهني روايت است؛ روايتي كه مي تواند به راحتي يك قصه ساده و قابل تعريف بر سر ميز شام يا نيمكت يك پارك را به اثري جذاب تبديل كند. يوسف عليخاني در اكثر داستان ها شكل عيني و ذهني نامتعارفي را اساس بيان نوشتاري خود قرار نمي دهد. بي شك آنچه در ترسيم نوشتاري بيان اصل و ضروري است، زاويه اي است كه نويسنده نسبت به خود و مخاطب تنظيم مي‌كند. او جغرافياي نوشتاري اش را براساس زاويه قرار گرفتن خود نسبت به مخاطب و در كل جهان پيرامون تعيين مي كند. براي مثال "ارنستو ساباتو" غول ادبي آرژانتين و آمريكاي لاتين در اثر بلند آوازه خود (تونل) كه به تازگي در ايران ترجمه شده است، اين گونه زاويه خود را نسبت به مخاطب تنظيم مي كند: "كافي است بگويم من خوان پابلوكاستل هستم؛ نقاشي كه ماريا اريبارنه را كشت. تصور مي كنم، جريان دادرسي را همه به ياد مي آورند و توضيح اضافي درباره خودم ضرورتي ندارد. ص 11. رمان تونل. برگردان مصطفي مفيدي)<br />بي شك اين آغاز داستاني حيرت انگيز به نظر مي رسد. نويسنده مي داند كه كجا قرار دارد، جغرافياي نوشتاري اش چه قلمروي را مي پيمايد و مخاطب نيز از كدام زاويه به او مي نگرد. يكي مهم ترين ويژگي اين شكل روايت، نوعي پولي فوني منعكس شده از سيستم زباني منولوگ است؛ پولي فوني كه در خود چند شخصيت مجرم، ديوانه، قاتل، هنرمند و ... را همزمان با هم و تصوير توامان خود تركيب مي كند و تصويرسازي مخاطب را از خود به شكل شبكه از صداها و چهره هاي گوناگون درهم مي تند و اين شكل ذهني روايت دقيقا شبيه به صداي "اكو" است؛ يعني طنين دنباله دار صدايي كه در ذهن هرلحظه بلند و بلندتر مي شود، رنگ مي بازد و به اشكال و انواع گوناگون درمي آيد. يعني دقيقا معلوم نيست فردي كه پشت اين صدا با ما سخن مي گويد كيست. در عين حال او زاويه اش دقيق و غافلگيركننده است. راوي در چنين روايتي انگار به گوشه اي از مغز ما شليك مي كند كه همواره چاره اي جز درگيري با صداي شليك او نداريم. اين روايت آنقدر باز و گسترده است كه همواره مكان ها را هم در ذهن ما ادغام مي كند و صداي خود را به صورت همزمان در چند جغرافياي نوشتاري منعكس مي سازد. به راستي جايي كه او در آن قرار دارد، كجاست؟ پشت ميز محاكمه دادگاه؟ پشت ميز پليس و در حال اعتراف؟ در خانه يك دوست قديمي كه عذاب وجدان او را به فاش سازي يك ماجرا واداشته است؟ يا اين كه وي در كلينيك يك بيمارستان رواني يا با پزشك يا خود و يا ديوانه ديگري صحبت مي كند؟ بي شك اين شگردي است كه نويسنده بزرگ در زاويه قرارگيري خود نسبت به هستي نوشتاري و رو به مخاطب تنظيم مي كند و به اين شكل ذهن ما را با خود درگير مي سازد. با اين حال اين شكل روايت چندان هم پيچيده و تازه نيست. اگر خوب دقت كنيم درمي يابيم كه ساباتو از مكانيسم زباني خطابه استفاده مي كند؛ مكانيسمي كه يكي از قديمي ترين شيوه هاي روايتي بشر بوده وابلاغ پيام به يك جمع است و هم اكنون شايد در كنفرانس يا سخنراني نظير آن را ديده شود؛ به تعبيري نويسنده مي داند كه براي جمع صحبت مي كند. همان طور كه گاهي تشخيص خواهد داد بايد براي يك نفر فرامتني، درون متني و يا حتي با خودش صحبت كند و به روايتي از نوع حديث نفس روي بياورد.<br />آنچه كه از بازخواني مجموعه اژدهاكشان برمي آيد اين وسواس خاطر براي تنظيم زاويه روايتي نويسنده با خود، مخاطب و وسعت دادن به جهان نوشتاري حس نمي شود. به تعبيري نويسنده گاهي مدل تماتيك بكري دارد اما اگر شكل عيني و ذهني نوشتاري را بر مبنايي از جنس رئاليسم بومي تنظيم مي كرد، داستان در حد غيرمنتظره اي جذاب مي نمود. او در داستان نخست از بزي صحبت مي كند كه انگار در روالي كه طي مي كنيم، تاثيري روي ذهن ما ندارد اما زماني كه اين بز تلف مي شود به حدي براي ما ترحم برانگيز است كه انگار يكي از وسايل شخصي خود را گم كرده ايم. اين امر نشان مي دهد كه نويسنده چيره دستي خاصي در شكار سوژه هايي دارد كه خود آن را داستاني مي كند. او در اين داستان مردم ساده و بي غل و غش روستا را به حدي ارتقا مي بخشد كه انگار آن ها در يك نهاد مدني قرار دارند و در يك انجمن حمايت از حيوانات براي حفظ و بقاي اين موجودات زبان بسته تلاش مي كند. چنين پرداختي هم بي شك تحسين برانگيز است، زيرا نويسنده از يك مدل "ناداستاني" داستان مي سازد. اين داستان ساختن هم تنها به اتفاق نهايي و تلف شدن "قشقابل" ربط ندارد، بلكه نويسنده روح جمعي و آدم هايي مرتبط با جغرافياي نوشتاري را به حدي ارتقاء بخشيده است كه از بين رفتن يك بز را مانند فاجعه و بحراني عجيب و غريب مطرح مي كنند. به راستي از بين رفتن اين حيوان زبان بسته تكان دهنده است زيرا منطق پرداخت داستاني ظريف و مو به مو ذهن را تا اين بحران هدايت مي كند و اين داستان سازي از "ناداستان" شگردي است كه در توان هر كسي نيست. اما اگر شكل عيني و ذهني روايت بر زوايه بيان و لحن و نويسنده و از سوي ديگر جايگاه وي منطبق بود، با يك سادگي جادوكننده روبه رو بوديم. عليخاني در اكثر داستان‌هايش اين دغدغه محوري را با وسواس دنبال نكرده است. شايد در همين داستان، همه، قشقابل را دوست دارند اما انگار زماني زاويه روايت بر ذهن و زمان مخاطب منطبق مي شد، كه بالاترين فرد علاقه مند به قشقابل و در گوشه اي دنج و مرموزتر به اين سوژه داستاني مي پرداخت. عليخاني در بسياري از داستان هايش فقط تعريف مي كند، به تعبيري حتي به توصيف نامتعارف هم روي نمي آورد و اين امر به آغاز اكثر داستان هاي وي كيفيتي قصه پردازانه با شروع هاي مقدمه وار بخشيده است.<br />در داستان "نسترنه" با شخصيتي به همين نام روبه رو مي شويم؛ شخصيتي كه در نوع خود جالب و خيره كننده است. به اعتقاد نگارنده اين سطور نسترنه آنقدر جذاب و بكر مي نمايد كه همواره مثل يك باران غافلگيركننده بر فكر و ذهن ما فرود آيد. او انگار شخصيتي گمشده در هزارتوهاي مه و افسانه هاي رفته بر باد است. اما به راستي نحوه ورود او به قلمرو ذهن ما از جانب نويسنده با تعارف صورت مي گيرد! عليخاني اين گونه داستان را آغاز كرده است: "آتش برق كه بزنه، قارچ درمياد، دختراي ميلكي مي رن صحرا. قارچ و سيركوهي و سبزه جمع مي كنن و وقت باران برمي گردن. صفحه 29"<br />اين زبان اگرچه از ظرافت و شگردهاي سياليت بياني خالي نيست اما مانع از ورود شخصيت بكر داستان به قلمرو ذهن ماست. نويسنده زبان معيار را به نفع زبان محاوره كنار گذاشته است. اين امر صميمت خاصي به شكل روايت او مي بخشد اما بي شك از كليت جاذبه هاي مبهوت كننده و جادويي زبان خالي است. با اين حال نويسنده در داستاني مانند "گورچال" در تنظيم شكل روايتي خود حساسيت خاصي پيدا مي كند. او در اين داستان مي كوشد با سوژه مرگ يك پسربچه 3 ساله، شيوه اي از روايت مينياتوري را به كار بگيرد. راوي در چنين داستاني با دستمايه اي از افسوس و تقدير و شك و گمان و حال و محال به بازگويي انفجاري و در عين حال سرد و سهمناك مرگ اين بچه ترحم برانگيز مي پردازد: "پسرك سه ساله چه مي دانست آن كه پا از چپر داخل گذاشته و آمده و رسيده بالاي سرش، پدرش است."<br />نويسنده آنقدر رندانه با اين تراژدي اقليمي برخورد مي كند كه انگار پرداخت شخصيت كودك 3 ساله را وارد قلمرويي از ناخودآگاه تاريخي و اسطوره اي مي كند. به راستي كه روايت مردن اين پسر بچه 3 ساله چندان تفاوتي با مردن سهراب و ظهور رستم بر بالين او ندارد. اينجاست كه دستمايه هاي روايت از خود جنس جغرافيا متبلور مي شود و عليخاني با اندكي وسواس مي توانست گام هايي را براي بيان نامتعارف و مبهوت كننده بردارد. با اين حال وي در داستان "اژدهاكُشان" نيز كه به نوعي درخشان ترين اثر اين مجموعه است، به شيوه اي حسي و شهودي ضرورت روايت را به عنوان مهم ترين مولفه رئاليسم بومي يا به تعبير منطقه آمريكاي لاتين "رئاليسم جادويي" درك مي كند. داستان اژدهاكشان گل ِ سرسبد داستان هاي عليخاني است؛ داستاني پر رمز و راز و اساس مهم ترين قصه ها و باورهاي بومي منطقه كه همان جنگ با اژدهاست. گويي جنگ با اژدها خود سوژه اي هزاران ساله است. به تعبيري اين سوژه مختص ژانر حكايت است و حتي در قصه هم نخواهد گنجيد اما بي شك جذاب، زيبا و افسون كننده است. يوسف عليخاني در بيان چنين سوژه اي كه باوري خرافي مي نمايد، تعاملي تحسين برانگيز دارد. او در داستان اژدهاكشان، اين سوژه را چنان به ترسيم نوشتاري درمي آورد كه به ذهن مخاطب مجال راست و دروغ آن را نمي دهد و اين شكل روايت نمونه تام و تمام آن چيزي است كه در تعريف شكل روايتي رئاليسم خاص يك منطقه اقليمي آمد. معمولا نويسندگاني همچون خوان رولفو، ماركز و بسياري از قلمفرسايان رئاليسم جادويي براي بيان سوژه هاي غيرقابل باور مقدمه چيني و توضيح به كار نمي برند، آن ها كوچكترين فرصتي براي راست و دروغ بودن مساله به مخاطب نمي دهند. انگار نويسنده داستان اژدهاكشان نيز اين ضرورت را به خوبي دريافته است. ما اندك ثانيه اي براي فكر كردن به اژدها نداريم. نويسنده بي مقدمه پا به قلمرو ذهن و حواس مي گذارد: "اين مهم نيست كه زرشكي ها سوار گاوهاشان نگاه كرده باشند به جنگ حضرتقلي با اژدهايي كه كوه ها را خط انداخته بود تا برسد به ميلك. اين هم مهم نيست كه حالا سنگ شده اند و هركسي، وقتي از گردنه نرسيده به زرشك رد مي شود مي تواند ببيند سنگ هايي روي كوه دست چپ مانده و كوه راست، خون آلوده اژدهايي است كه حضرتقلي كشته. صفحه 43"<br />اژدهاكشان با اين شكل روايت نه تنها كمپوزسيوني از نماد و تصوير و توتم و خطوط را در جغرافياي داستان مي آفريند، بلكه از همان ابتدا ما را با اثري با استاندارد ادبي و در واقع درجه يك روبه رو مي كند. اثري كه دستمايه روايت خود را انگار از تكه پاره هاي كابوس اقتباس مي كند و فضا و مكان را با تصاويري درهم و برهم از گذشته و حال درهم مي تند . شايد با تمام نقدهايي كه به شكل روايتي نويسنده در اكثر داستان ها داريم، جنس اين روايت تاثيرگذار و خيره كننده است. ما در چنين صحنه پردازي هايي با جنسي از زبان روبه رو مي شويم كه مرموز و منحصر به فرد است و قابليت هاي شنيداري و ديداري آن گسترده و تو در تو مي نمايد. از اين رو از داستان بسيار كوتاه "اژدهاكشان" كه كل مجموعه هم به همين نام است، به سادگي نمي توان گذشت.<br /><br /><br /><strong>شخصيت</strong><br />غير از شخصيت حضرتقلي در داستان اژدهاكشان، ما با جامعه اي همقد و همرديف به لحاظ پرداخت شخصيتي در داستان هاي عليخاني رو به رو مي شويم. شخصيت هايي همچون كبل رجب، رمضانعلي، مشدي سكينه، بمانعلي، كبلايي قشنگ، عليخان، كبلايي عاتقه، كبلايي عيسي، ميرزاعلي، علي نجات، مشدي فيروزه، كبلايي قربانعلي، حسن، قدم بخير، كبلايي ياقوب، مشدي دوستي، شيخ امين، مشدي رعنا، مشدي اكبر، غلامرضا، مشدي گلپري، مشدي گلجهان، چراغعلي و ده ها شخصيت ديگر جامعه داستان هيا اين مجموعه به شمار مي روند كه هيچ كدام از جانب نويسنده اصرار و اجباري به پرداخت عميق ندارند. آن ها همچنان كه از نام شان برمي آيد، آدم هايي ساده، بي غل و غش و روستايي اند كه از دل فرهنگ ملي و مذهبي ما مي آيند. بنابراين اسم آن ها نيمي از ابعاد شخصيتي شان را پرداخت كرده است. از اين رو ما انتظار نداريم كه با يك شخصيت قهرمان و افكار فلسفي و هستي شناختي وي رو به رو شويم.<br />شخصيت هاي مجموعه اژدهاكشان در هستي داستان تعريف مي شوند. اگر بخواهيم آن ها را تك تك بيرون بكشيم، تنها با يك آدم ساده و بي رياي روستايي روبه رو مي شويم و همين امر نسخه اي براي پرداخت شخصيت هايي نامتعارف است كه شايد بتوان براساس مدل هاي گذشته شخصيت پردازي آن ها را نوعي شخصيت "نئو چخوفي" ناميد. شايد يكي از مهم ترين بحث درباره شخصيت پردازي داستاني، مقوله تيپ و شخصيت است اما شخصيت هاي مجموعه اژدهاكشان در مرحله قبل از تيپ قرار دارند. به عنوان مثال شخصيت داستان گورچال به خاطر دزديدن "يك بغل علف" به زندان افتاده است. اما آيا مي توان وي را در تيپ اجتماعي دزد جاي داد. زيرا عمل او آنقدر ساده و ابلهانه و در عين حال بچگانه است كه زشتي كارش تنها خنده را بر لب هاي ما مي نشاند. احتمالا معلول چنين عملي هم سير كردن الاغ، گاو يا بزي است كه بي علف مانده است! و در اين ميان منفعت خاصي نصيب اين شخصيت نمي شود.<br />اما آنچه كه در كل به شخصيت پردازي آدم هاي داستان منجر مي شود، موقعيت داستاني است. داستان موقعيتي را در پي موقعيتي ديگر پشت سر مي گذارد و به اين ترتيب شخصيت ها از بي رنگي و بي فكري به حس محوري و رنگ و لعاب خاص خود دست مي يابند. شاي